บทที่ 5 9.0 ริกเตอร์ (1)

บทที่ 5

9.0 ริกเตอร์

ข่าวปิ่นอนงค์ประสบอุบัติเหตุรถตกเขาจนได้รับบาดเจ็บอาการไม่สาหัสแต่ก็เจ็บหนักกระจายไปไวมากเมื่อมีรถของชาวบ้านขับผ่านมาเห็นเข้าจึงแจ้งหน่วยกู้ภัยและตำรวจทันทีเมื่อพบว่าบุคคลที่ประสบอุบัติเหตุเป็นใคร และทันทีที่หญิงสาวถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ญาติผู้ใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่ภูเก็ตรวมถึงคนที่โรงแรมและรีสอร์ตรีบพากันตรงมาที่โรงพยาบาลทันทีโดยไม่ลืมที่จะแจ้งข่าวให้เจ้าสัวธรรมรงค์ทราบข่าว รวมไปถึงเตโซที่ได้เคนรีบต่อสายหาทันทีแต่กว่าจะติดต่อได้เตโซก็เพิ่งเดินออกจากเกทมาพอดีจึงทำให้ชายหนุ่มต้องรีบซื้อตั๋วบินกลับมาทันที ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลจนลืมที่จะแจ้งให้เตชินกับดาริกาทราบข่าวว่าเขาไม่สามารถไปประชุมได้เมื่อเอาแต่นึกไปถึงปิ่นอนงค์อยู่ตลอดเวลา กว่าจะนึกออกได้ก็เมื่อเดินทางกลับมาถึงภูเก็ตก็มีสายจากเตชินที่มารับพี่ชายจึงได้ทราบข่าวโดยทั่วกันหากแต่ดาริกายังเดินทางด้วยเครื่องบินไม่ได้จึงเลือทกี่จะรอฟังข่าวอยู่ที่บ้านแทน จวบจนกระทั่งผ่านไปสองวันปิ่นอนงค์ก็ยังไม่ฟื้นหลังจากที่ประสบอุบัติเหตุ

ตลอดเวลาตั้งแต่ออกจากห้องผ่าตัดก็มีเตโซที่คอยอยู่ดูแลตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ว่าใครจะอาสาอยู่ดูแลให้เพื่อให้ชายหนุ่มได้พักผ่อนก็ถูกปฏิเสธทุกคน จะมีสายพิณกับเคนที่พอจะช่วยได้บ้าง เตโซนั่งมองปิ่นอนงค์ที่หลับไม่ได้สติซึ่งที่ศีรษะมีผ้าพันแผลเอาไว้เมื่อมีการผ่าตัดเย็บแผลที่เกิดจากแรกกระแทกจนแตกออกเย็บไปสี่เข็มอีกทั้งที่ต้นแขนก็ถูกกระจกบาดลึกเย็บไปอีกแปดเข็มมิหนำซ้ำหัวไหล่หลุดจนต้องใส่เฟือกอ่อนเอาไว้ ตามร่างกายเกิดรอยฟอกช้ำและบาดแผลเล้กน้อยที่ถูกกระจกกระเด็นบาดผิว

ใบหน้าที่ซีดไร้เลือดฝาดทำให้เตโซหลับไม่ลงและอดที่จะฉุกคิดไม่ได้ว่าที่ปิ่นอนงค์ประสบอุบัติเหตุอาจไม่ได้เกิดจากความบังเอิญก็เป็นได้ และอดที่จะคิดไม่ได้ว่าอาจเป็นฝีมือของเชอรีนที่อาจจะเกิดขาดสติสั่งคนมาลอบทำร้ายปิ่นอนงค์เพราะสถานที่ที่เกิดเหตุดันเกิดขึ้นก่อนถึงจุดที่บิดามารดาและพี่สาวของเธอเกิดอุบัติเหตุเพียงห้าร้ายเมตรเท่านั้น มันจะต้องไม่ใช่เรื่องอุบัติเหตุทั่วไปเป็นแน่

เขาเอนเอียงคิดเป็นเช่นนั้น

“ปิ่น!” เตโซอุทานออกมาเมื่อเห็นปิ่นอนงค์มีปฏิกิริยาขยับร่างกายเล็กน้อยจจึงส่งเสียงออกไปพลางยืดนั่งหลังตรงทันที

“คุณปิ่น!” สายพิณซึ่งคอยอยุ่ช่วยเตโซเฝ้าคนเจ็บอุทานออกมาเช่นกันเมื่อเห็นเจ้านายสาวขยับร่างกายพึมพำออกมาด้วยความเจ็บระบมทั้งที่ยังหลับตา

“ตามหมอให้ทีครับ” เตโซหันไปออกคำสั่งกับสายพิณทันที

“คุณปิ่น...ค่ะ ค่ะคุณเตโซ” สายพิณรีบรับคำก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องพักฟื้นไปทันที

เตโซหันกลับมามองปิ่นอนงค์อีกครั้งเมื่อสายพิณออกจากห้องไปตามแพทย์ประจำไข้ก่อนจะยื่นมือไปคว้าข้อมือของหญิงสาวมาจับเอาไว้เมื่อเธอพยายามจะยกมือขึ้นไปจับที่ศีรษะจึงทำให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเธอคงทั้งเจ็บที่บาดแผลและรู้สึกปวดหัวไม่น้อย ทว่าการถูกสัมผัสที่ข้อมือทั้งที่สติยังไม่ครบถ้วนจึงทำให้สาวเจ้าตกใจที่อยู่ๆ ก็มีใครไม่รู้มาถูกตัว มิหนำซ้ำก็รู้สึกว่าหนังตาหนักอึ้งจนยากจะลืมตาขึ้นมองจึงพยายามดึงข้อมือออกพลางเอื้อนเอ่ยขับไล่ออกมาด้วยความกลัวเสียงแผ่วเบาอย่างยากลำบาก

“ใคร...ปล่อยนะ...ปวด ปวดหัว” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วยุ่งพลางพยายามดึงข้อมือออกหากแต่ก็แทบไม่มีเรี่ยวแรง

“ปิ่น ปิ่น ผมเอง เตโซ ใจเย็นๆ ก่อน หมอกำลังมา” เตโซขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความกังวลแกมเป็นห่วงปิ่นอนงค์เมื่อเห็นถึงความเจ็บปวดบาดแผลของหญิงสาวจึงพูดปลอบออกไป

ทว่า...

“…คุณเตโซ! คุณ! โอ๊ย! ปวดหัว” เพียงเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นหญิงสาวที่ยากจะลืมตาก็เบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะอุทานเรียกชื่อชายหนุ่มออกไปก่อนจะอุทานด้วยความปวดศีรษะออกมาแล้วหลับตาลงใหม่เพื่อบรรเทาอาการปวด

“ไม่ต้องคิดอะไร นอนรอหมอก่อนปิ่น อย่าดื้อรู้ไหม” เตโซเอ็ดสาวเจ้าเสียงนุ่มพลางกอบกุมมือของเธอเอาไว้

“ไม่สิ เดี๋ยว คุณ...คุณควรอยู่บนเครื่องบินกลับกรุงเทพฯ ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงอยู่ที่นี่ได้” ปิ่นอนงค์ตกใจถามออกไปเมื่อเห็นเตโซนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้พลางพยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ตั้งแต่ไปส่งชายหนุ่มจนขับรถออกมาจากสนามบิน

เมื่อสาวเจ้าพบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างไปจากความทรงจำสุดท้ายก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเรียบเรียงจนเข้าใจแล้วว่าหลังเกิดอุบัติเหตุเธอก็หมดสติไปก่อนจะมารู้สึกตัวตื่นก็เห็นชายหนุ่ม เธอจึงเข้าใจในเวลาต่อมาว่าคงอยู่ที่โรงพยาบาลได้รับการรักษาแล้วเป็นแน่ ระหว่างที่เธอครุ่นคิดอยู่ในใจเสียงของเตโซที่ตอบคำถามก็ทำให้เธอรู้สึกผิดไม่น้อยที่ประมาทในการขับรถจนเดือดร้อนให้เขาต้องเสียงานเดินทางกลับมาภูเก็ตอีกทั้งที่เป็นถึงผู้บริหารไม่ควรขาดการประชุมสำคัญแต่เขากลับเลือกที่จะทิ้งมันกลับมาหาเธอ

เขาตัดสินใจได้อย่างไรกันนะ หากเป็นเธอก็คงรอให้เคลียร์งานเสร็จก่อนแล้วค่อยมาหา ใช่ เธอเป็นเช่นนั้น ช่างต่างจากเขาเสียจริง

“ทันทีที่ผมถึงกรุงเทพฯ เคนก็โทร. บอกผมว่าคุณถูกลอบทำร้ายจนรถตกเขา...ตกใจมากหรือเปล่าปิ่น” เตโซให้คำตอบพลางยื่นมือไปวางที่ศีรษะของปิ่นอนงค์แล้วลูบเบาๆ อย่างปลอบประโลมคล้ายกับเด็กน้อยที่ขวัญกระเจิงแล้วอยากเรียกขวัญกลับมา สายตาคมที่ฉายความอบอุ่นแกมกังวลน้อยๆ ประกายขึ้นประสานเข้ากับดวงตาอ่อนหวานของปิ่นอนงค์ที่มองสบสายตา

ทันใดนั้นเองที่หัวใจของหญิงสาวค่อยๆ สั่นไหวจากเพียงเล็กน้อยก็ค่อยๆ สั่นไหวรุนแรงไม่ต่างจากครั้งแรกที่มีอาการเช่นนี้

เก้าจุดศูนย์ริกเตอร์...

เธอให้เรียกอาการสั่นไหวที่ก้อนเนื้อด้านในอกข้างซ้ายเช่นนั้นเพราะเธอรู้สึกเหมือนกับมีแผ่นดินไหวรุนแรงก่อเกิดขึ้นอยู่ข้างในยามที่มีอาการเช่นนี้ซึ่งเกิดจากเขา เธอเพิ่งจะรู้สาเหตุของอาการสั่นไหวว่ามาจากเขาก็บัดนนี้นี่เอง

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ภายในห้องมีเพียงหญิงสาวกับชายหนุ่ม และไม่ใช่เพราะกำลังสบสายตากันอยู่โดยไม่มีเหตุการณ์อื่นเข้ามาแทรก สาวเจ้าก็คงหาเหตุผลไม่ได้เสียทีว่าใครทำให้เกิดแผ่นดินไหวภายในหน้าอกด้านซ้ายของเธอได้มากมายเช่นนี้ เป็นอาการที่เหมือนแผ่นดินไหวที่รุนแรงจนเธอนึกกลัวว่าเขาจะได้ยินและสัมผัสได้

เธอยอมรับว่ากลัว...

กลัวว่าเขาจะรับรู้ความรู้สึกของเธอที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นเลยระหว่างเธอกับเขา

กลัวว่าความสัมพันธ์ที่ดีจะเปลี่ยนไป

เธออายุจะสามสิบหกในอีกสองเดือนกว่าแล้วทำไมจะไม่เข้าใจได้เร็วว่าอาการที่เป็นหมายถึงเช่นไร เพียงแต่เธอยังไม่อยากยอมรับมันออกมาหรือเปิดเผยให้เจ้าตัวได้รับรู้ เมื่ออาการสั่นไหวที่ก้อนเนื้อหัวใจเกิดขึ้นพร้อมๆ กับความรู้สึกทางลบเช่นกัน ความรู้สึกที่มีเหตุผลมารองรับเสมอ

เพราะเธอเกิดความกลัวขึ้นมาได้เสียนี่