บทที่ 4 ลอบทำร้าย (3)

สองสัปดาห์มาหลังจากวันดินเนอร์กันปิ่นอนงค์ก็อยู่อย่างสงบสุขไร้การก่อกวนจากเชอรีนจนสงสัยใคร่รู้ไม่น้อยเพราะตามปกติแล้วไม่เข้ามาก่อกวนก็สร้างปัญหาให้ได้เธอตามแก้ไขอยู่ตลอดเวลาจนพากันปวดหัวไปตามๆ กันอย่างไม่ให้พัก แต่การหายไปเช่นนี้ของเชอรีนไม่ได้ทำให้หญิงสาวสบายใจเลยสักนิดมีแต่จะห่วงใยเสียมากกว่าเพราะอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับเชอรีนก็เป็นได้และแน่นอนว่าคนที่ภูเก็ตไม่มีใครกล้าทำอะไรคนของวรรณวิภากิจ ฉะนั้นแล้วที่เธอเป็นห่วงไม่ใช่เรื่องภายในภูเก็ตหากแต่จะเป็นเรื่องนอกจังหวัดภูเก็ตเสียมากกว่า แต่ใครต่างก็รู้ว่าเชอรีนจะออกจากภูเก็ตก็ต้องเมื่อมีเหตุจำเป็นจริงๆ ด้วยเพราะบิดาและลุงของเจ้าตัวอาศัยอยู่ที่นี่เป็นหลัก

การที่เธอครุ่นคิดมากเช่นนี้แม้จะเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น แต่อย่างไรแล้วระหว่างเธอกับเชอรีนก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เห็นกันมาตั้งแต่จำความได้ ด้วยเพราะส่วนใหญ่แล้วทั้งเธอและเชอรีนเติบโตที่ภูเก็ตเสียมากกว่า

เตโซซึ่งเดินกลับมาจากไปหาเคนและพฤกษ์ที่พักอยู่ที่โรงแรมเพื่อทำงานแม้จะอยู่ในช่วงฮันนีมูนตามขั้นตอนการเข้าประตูวิวาห์ก็ตาม แต่ชายหนุ่มก็ยังต้องทำงานในตำแหน่งหน้าที่ประธานบริษัทดารีนไดมอนด์จิวเวลรีที่ในตอนนี้เขากลับกลายเป็นท่านประธานอย่างเต็มตัวมาได้หนึ่งปีเต็ม แน่นอนว่าเจ้าของบริษัทก็ยังเป็นดาริกาอย่างที่ได้พูดคุยกันไว้เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว การที่เขาเดินกลับเข้ามาในพลูวิลลาแล้วเห็นปิ่นอนงค์นั่งเหม่อลอยทั้งที่มีเจ้านายนอนอยุ่บนโซฟาข้างๆ ที่โต๊ะญี่ปุ่นเต็มไปด้วยเอกสารและแลบท็อปเปิดค้างไว้ทำให้เขาอดที่จะแปลกใจไม่ได้และสงสัยใคร่รู้ว่าด้วยเรื่องอะไรกันที่ทำให้ปิ่นอนงค์นั่งเหม่อทั้งที่กำลังนั่งทำงานอยู่

“ปิ่น...ปิ่นครับ” เตดซเรียกแต่ไม่ได้รับการตอบรับจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงยองข้างๆ พลางยื่นมือไปแตะที่ต้นแขนแล้วเรียนกเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

“คะ ค่ะ คุณโซ คุยงานเสร็จแล้วเหรอคะ” ปิ่นอนงค์ขานรับเมื่อหลุดออกจากภวังค์ความคิดก่อนจะเอ่ยถามกลับไปเมื่อได้สติกลับมา

“ครับ...คุณคิดอะไรอยู่ถึงได้เหม่อ” เตโซเอ่ยถามพลางลุกขึ้นไปนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้างๆ

“เรื่องเชอรีนค่ะ สองอาทิตย์แล้วที่เชอรีนหายเงียบไป ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ปกติไม่เงียบแบบนี้” ปิ่นอนงค์พูดออกไปตามตรงทั้งที่เป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่จำเป็นจะต้องบอกกับเตโซก็ได้เพื่อไม่เป็นการรบกวนชายหนุ่มมากไปกว่าการช่วยดูแลเจ้านายเวลาที่หญิงสาวลงไปดูแลแขกของโรงแรมและรีสอร์ต

“ปกติไม่เงียบ คุณกับเธอมีปัญหากันทุกวันเลยเหรอถึงได้กังวลเวลาเธอเงียบไปแบบนี้” เตโซขมวดคิ้วทวนคำก่อนจะถามกลับไปด้วยความฉงนสงสัย

“ทุกวันค่ะ ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าจะทะเลาะกันได้จนไปถึงเรื่องใหญ่โต แต่ถึงจะทะเลาะกันฉันก็เป็นห่วงเธออยู่ดีค่ะ คนในครอบครัว” เธอให้คำตอบพลางพูดเสียงแผ่วลงในท้ายประโยคด้วยความเป็นห่วงมากขึ้น

“ผมจะไม่พูดว่าแปลกเพราะมันเป็นเรื่องปกติของคนในครอบครัวที่จะมีทะเลาะกันบ้าง แต่ที่แปลกก็ตรงที่พวกคุณทะเลาะกันได้ทุกวัน” เตโซพูดออกไปตามตรงอย่างที่นึกคิด หากแต่ปิ่นอนงค์ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากรับฟังแล้วเลือกที่จะสนทนากับเขาเพื่อคลายความกังวลเรื่องของเชอรีน

“ก็อย่างที่ฉันเคยบอกไปค่ะ ระหว่างเราเหมือนแข่งขันกันมาตลอดแต่จะให้เกลียดกันให้ตัดขาดกันก็ยากค่ะ” ปิ่นอนงค์ตอบอกไปพลางพรูลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างกังวล

“หลังจากวันที่คุณกับเธอทะเลาะกันที่ชายหาด สองวันหลังจากนั้นผมเห็นรถโรงแรมพาเธอไปสนามบิน ผมคิดว่าเธอจะไปทำธุระที่อื่น” เตโซพูดออกไปในสิ่งที่ชายหนุ่มเห็นหากแต่ไม่ได้คิดว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีขึ้นมาจนทำให้ปิ่นอนงค์เป็นกังวลได้เช่นนี้

“ไปสนามบิน คุณโซรู้ได้ยังไงเหรอคะ” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วถามกลับด้วยความฉงน

“เธอขึ้นรถไปพร้อมกับแขกโรงแรมที่มีไฟท์กลับน่ะครับ ถ้าไปส่งก็ยิ่งไม่น่าใช่เพราะแขกโรงแรมเป็นลูกค้าทั่วไป น่าจะเข้าไปในตัวภูเก็ตเธอก็มีรถไม่มีทางขอติดรถไปเหมือนกับคุณหรอกปิ่น” เตโซให้คำตอบไม่วายเอ่ยแซวหญิงสาวที่ปประหยัดและรักโลกเสียจนแตกต่างจากเชอรีนที่เห็นถึงความต่างได้อย่างชัดเจน

“งั้นเหรอคะ น่าจะมีธุระจำเป็นและสำคัญจริงๆ ถึงเงียบไปสองอาทิตย์เลย เอาไว้ฉันจะลองถามอาสุพจน์ดูค่ะ” ดาริกาส่งยิ้มขอบคุณให้กับเตโซ

“อย่ากังวลเลยครับ เธอเองก็โตแล้วคงมีสติไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอก จริงสิ ผมจะบอกว่าบ่ายนี้ผมจะขึ้นกรุงเทพฯ เข้าบริษัทไประชุมบอร์ดที่ดารีนไดมอนด์จิวเวลรี และที่วราไดมอนด์มีการประชุมใหญ่ผมจะต้องเข้าไปในฐานะผู้อาวุโสที่ปรึกษาของเตประมาณสี่วันแล้วจะกลับมาที่นี่ ผมแจ้งให้เจ้าสัวรู้แล้ว ไม่ต้องห่วงว่าท่านจะมาบังคับอะไรคุณได้”

เตโซปลอบปิ่นอนงค์ให้คลายความกงัวลก่อนจะแจ้งเรื่องสำคัญออกไปให้เธอได้ทราบเรื่องจะได้ไม่ต้องเกิดปัญหาหรือมีเรื่องเดือดร้อนมาถึงหญิงสาวได้หากการที่เขาหายไปโดยไม่มีใครรับรู้ก่อน

“จริงๆ คุณไม่จำเป็นจะต้องมาอยู่ดูแลฉันในฐานะภรรยาตลอดเวลาก็ได้นะคะ คุณปู่ก็เว่อร์ไปค่ะ สมัยนี้สามีภรรยากันจริงๆ ก็มีทำงานต่างที่ต่างถิ่นแยกกันทำงานเยอะแยะไป ส่วนเรื่องที่ตกลงไว้กับคุณฉันไม่ลืมหรอกนะคะ เอาไว้ฉันเคลียร์งานที่นี่เสร็จทุกอย่างจะตามขึ้นไปค่ะ”

ปิ่นอนงค์พูดพลางหันหน้าให้ตรงกับเตโซแล้วพูดออกไปด้วยความเกรงใจต่อชายหนุ่ม เพราะหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความเป็นคนดีและช่างเอาใส่ใจของเขาที่มีต่อเธอจนรู้สึกเกรงใจอยู่บ่อยครั้ง ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะไม่สังเกตเห็นเสียเมื่อไร แต่เพราะว่าเห็นจึงไม่อยากให้เขาลำบากใจจึงเลือกที่จะให้เขาได้เป็นตัวของตัวเองมาตลอด