บทที่ 10 หวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วน (6)

ตั้งแต่วันนั้นที่โรงพยาบาลมาจนถึงเวลานี้ก็ล่วงเลยมาสองเดือนครึ่ง ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็ไม่ต่างจากทีแรกรวมไปถึงเรื่องบนเตียงที่เธอไม่เคยปฏิเสธเขาได้อย่างหน้าไม่อายใสทุกครั้งที่เขาต้องการ ทั้งที่ยามปกติและต่อหน้าคนอื่นเตชินกลับใจร้ายกับดาริกาเฉกเช่นเคย แต่คราเมื่อได้อยู่กันเพียงสองต่อสองในห้องทำงานหรือออกไปข้างนอกกลับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนราวกับกำลังปั่นหัวเธอเล่นสนุก และซ้ำร้ายไปกว่านั้นเมื่อเธอหวั่นไหวมากขึ้นจนนับครั้งไม่ถ้วนจนไม่กล้าปรึกษากับใครแม้แต่กับเคนหรือน้ำหวาน

เธอทั้งสับสนและไม่เข้าใจ

ดาริกาไม่รู้เลยว่าตกลงแล้วเตชินรู้สึกอย่างไรกับเธอกันแน่ เหมือนกับเธอหรือไม่ที่หวั่นไหวกับการกระทำและคำพูดในบางครั้งของเขาที่มีให้เธอ หรือบางทีเขากำลังเอาชนะเธอกันแน่…

เฉกเช่นตอนนี้…

“ฉันเคยเตือนเธอแล้วนะว่าอย่าให้เห็นหน้ามันมาโผล่ที่บริษัทอีก” เตชินตวาดเมื่อเดินเข้ามาในภายในห้องทำงานพร้อมกับดาริกาและรินนรา

“แต่ศินเขามาที่นี่เพราะจะนัดกันไปกินข้าวกับคนอื่นๆ เองนะคะ ดากับเพื่อนก็ไม่ได้เจอกันนานแล้ว” เธออธิบายออกไป

“แต่ฉันไม่อนุญาต! กี่ครั้งแล้วที่มันมาที่นี่ตั้งแต่เธอออกจากโรงพยาบาล แค่พี่เคนก็น่ารำคาญอยู่แล้วยังจะมีมันมาให้ฉันหงุดหงิดอีกหรือไงดาริกา!” เขาเริ่มยับยั้งอารมณ์ที่กำลังเดือดไม่ได้ หันไปตวาดใส่เธอจนต้องผงะถอยหลังหนีไปยืนใกล้ๆ รินนราที่ยืนก้มหน้า

“พี่เตหงุดหงิดทำไมคะ ถึงเราจะเป็นสามีภรรยากันแต่ก็รู้กันอยู่แล้วว่ามันก็แค่ละครไม่ใช่เหรอคะ” เธอเองก็เริ่มหงุดหงิดไม่ต่างจากเขาที่โมโหคนอื่นแล้วมาลงที่เธอทุกครั้ง

“ดาริกา!” คำพูดของเธอช่างไม่เข้าหูของเขาเลยสักนิดยิ่งกระตุ้นให้เขาอารมณ์ร้ายมากขึ้นจนต้องยื่นมือไปบีบต้นแขนของสาวเจ้า

“จะมาโมโหดาไม่ได้นะคะ ก็พี่เตไม่ใช่เหรอที่สั่งให้ดาทำนั้นทำนี่อย่างที่พี่ต้องการ ที่ดาทำก็เพราะดารู้สึกว่าดาอยากทำให้พี่ไม่ได้จำต้องทำตามคำสั่ง กี่ครั้งแล้วคะที่พี่ทำให้ดาหวั่นไหวแล้วก็มาปั่นหัวจนดาสับสน หยุดสักทีเถอะคะ” เธอโต้ตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวแล้วย้อนถามกลับไปในสิ่งที่เขาก็ไม่ยอมพูดมันออกมา

ไม่ใช่พูดไม่ได้แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดมันออกมา

“ออกไปซะ! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าจนกว่าจะคิดได้” เขาเลือกที่จะไล่เธอ

“พี่สิควรคิด” เธอโต้ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกฉันว่าพี่!” เขาเริ่มข่มอารมณ์ตัวเองไม่อยู่จนรินนราที่เอาแต่เงียบแล้วก้มหน้าเริ่มรู้ระดับความรุนแรงของเจ้านายหนุ่ม

“…” เธอเงียบแล้วมองหน้าเขา

“…” เขาเองก็ไม่คิดพูดอะไรออกมาก่อนจะหันไปมองทางอื่น

“ได้คะคุณเต” เธอเอื้อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเจ็บปวดเมื่อความหวั่นไหวมากมายที่มีมาตลอดสองเดือนถูกทำลายลง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปทันที

เมื่อภายในห้องเหลือเพียงเตชินกับรินนราก็ทำให้เลขานุการสาวเริ่มทำตัวไม่ถูกจนเขาต้องเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นก่อนด้วยอารมณ์ที่ยังร้อนระอุออกไปพลางก้าวเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง

“ดูแลเธออย่าให้คาดสายตาด้วย”

“…คุณเตคะ ขอฉันพูดอะไรหน่อยได้มั้ยคะ”

รินนราอึกอักอยู่ครู่หนึ่งเพื่อครุ่นคิดว่าควรพูดออกไปดีหรือไม่จนท้ายที่สุดแล้วก็ต้องพูดออกไปเพื่อเตือนเจ้านายหนุ่มให้ฉุกคิดได้แล้ว เมื่ออดีตมันผ่านมานานมากพอที่จะเริ่มต้นใหม่เสียที

เริ่มต้นที่จะทำให้คนสองคนได้หันกลับมาเข้าใจกัน

“พูดมา” เขาตอบเสียงห้วน

“ฉันมีหน้าที่ดูแลคุณหนูไม่ต่างจากคุณเคน ที่ต่างก็ตรงที่ฉันคือคนของคุณเต ส่วนคุณเคนคือคนของคุณโซ แต่กับตัวของคุณเตเองทำไมถึงไม่ดูแลคุณหนูให้มากกว่าฉันกับคุณเคนละคะ เธอจะได้เข้าใจอะไรมากขึ้น” เธอร่ายยาวพูดออกไป

“มันไม่สำคัญ” เขาตอบกลับเพียงคำสั้น

“สำคัญสิคะ เพราะสำหรับคุณหนูแล้วคนที่สำคัญที่สุดคือคุณเตนะคะ เลิกเถอะนะคะ เลิกที่จะไม่พูดเลิกที่จะคิดเองฝ่ายเดียวแบบนี้” เธอยังคงเตือนเขาให้ทำในสิ่งที่ถูก

“งั้นคุณนราก็ทำหน้าที่เหมือนเดิมแทนผมให้ดีก็แล้วกัน”