บทที่ 10 หวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วน (5)

ดาริกาลืมตาตื่นมองเพดานห้องตั้งแต่แสงภายในห้องนอนยังมือสลัวจนสว่างขึ้นตามดวงอาทิตย์ที่ขึ้นสู่ท้องฟ้าในยามเช้า หลังได้ออกจากโรงพยาบาลมาได้หนึ่งหนึ่งสัปดาห์ หญิงสาวยังคงมีพฤติกรรมตื่นมาตั้งแต่เช้ามืดและนอนมองเพดานอยู่แบบนี้จนเจ็ดโมงเช้าเธอจึงลุกจากเตียงไปอาบน้ำแล้วออกไปบริษัทโดยไม่รอเตชินที่ออกคำสั่งให้รอเขาในทุกเช้าตลอดหนึ่งสัปดาห์และมักจะถูกเขาหงุดหงิดใส่ที่ไม่ฟังคำสั่ง

หญิงสาวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องให้เธอรอทั้งที่เมื่อก่อนต่างคนต่างไปบริษัทเอง การกระทำที่เปลี่ยนไปของเขาทำให้เธอสับสนแล้วสับสนอีกแต่ก็มีบางเหตุผลที่เธอยังไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาหลังจากหายเป็นปกติดี แม้หลายวันมานี้เตชินจะดีกับเธอมากขึ้นก็ตาม

เสียงเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามทำให้ดาริกาสะดุ้งเล็กน้อยหันขวับไปมองจึงพบกับเตชินที่เปิดประตูแล้วพิงขอบพลางกอดอกมองมาด้วยสายตาราบเรียบ

“พี่เต…” หญิงสาวพึมพำเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงแผ่ว

“วันนี้วันที่เจ็ดแล้ว เธอคิดจะขัดใจฉันไปถึงไหน ออกจากห้องทุกเจ็ดโมงครึ่งก่อนฉันถึงครึ่งชั่วโมง ขยันตื่นเช้าจังนะ” เขาพูดขึ้นเสียงเรียบเรื่อย

“ตั้งแต่ฝึกงานมาดาแทบไม่ได้ฝึกงานเหมือนเพื่อนเลยคะ มันมีผลต่อการประเมินของดา” เธอกล่าวอ้างไปอย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่รู้ว่าคนที่จะประเมินให้เธอคือเขา

ต่อให้เธอจะฝึกงานดีหรือไม่ดีก็ขึ้นอยู่กับเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะตัดสินให้เธอ

“คิดก่อนพูดใช่มั้ยดาริกา ตามมา” เขาถามอย่างไม่ต้องการคำตอบก่อนจะปิดประตูห้องแล้วเดินนำเธอ

ทว่า…

“ตามมา!”

เพราะดาริกาไม่ยอมขยับก้าวเดินตามเตชินจึงถอนหายใจก่อนจะเดินกลับไปคว้าข้อมือของหญิงสาวแล้วกระชากที่ข้อมือให้เดินตามอย่างหัวเสียกับความดื้อรั้นของเธออย่างไม่เข้าใจ ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจที่เธอพยายามหลบหน้าเขาตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล

และตลอดทางที่ดาริกานั่งรถกับเตชินมาบริษัทหญิงสาวก็ครุ่นคิดมาตลอดทางกับคำถามมากมายที่ก่อเกิดขึ้น ความคิดต่างๆ ที่ผุดขึ้นด้วยความไม่เข้าใจจนกระทั่งลืมในสิ่งที่ตั้งใจไว้ว่าจะให้เขาจอดที่ป้ายรถเมล์ก่อนถึงบริษัท กว่าจะรู้สึกตัวรถของเขาก็ขับเคลื่อนมาจอดที่ลานจอดรถสำหรับผู้บริหารเสียแล้ว เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่ข้อมือของตัวเองซึ่งปรากฏรอยสีแดงจางๆ จากแรงกระชากของเขา

“ขึ้นไปแล้วจะให้คุณนราเอายามาทาให้” เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป

ทว่า เธอยังคงนั่งไม่ยอมขยับเปิดประตูลงจากรถ จึงทำให้เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้แล้วถามออกไปอีกครั้งด้วยโทนเสียงติดรำคาญ

“ต้องให้ฉันเปิดประตูด้วยหรือไง”

“เปล่าคะ ดาจะรอให้พี่เตเข้าไปก่อน เดี๋ยวดาเดินตามเข้าไปคะ”

“อย่ามาเรื่องมาก ลงมา…อย่าพูดยากจนฉันหงุดหงิดดาริกา”

เตชินออกคำสั่งก่อนจะเงียบลงเมื่อดาริกาไม่ยอมขยับก้าวลงมาจนต้องพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้มดุจนในที่สุดเธอก็ยอมลงจากรถมายืนอยู่ข้างๆ เขาแต่ยังคงไม่ยอมพูดและก้าวเดินเขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เป็นอะไร” เตชินถามพลางจ้องมองดาริกาไม่วางตา

“…” ดาริกาเงียบแต่ไม่คิดหลบสายตาเตชิน

ไม่ใช่เธอไม่อยากพูดไม่อยากตอบแต่เธอไม่รู้ว่าสมควรหรือไม่ หรือเธออยู่ในฐานะที่จะพูดออกไปได้หรือเปล่า เพราะการกระทำของเขาที่เปลี่ยนไปตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลทำให้เธอมีคำถามมากมายรวมไปถึงคำถามของคืนนั้น

คืนแรกของเธอกับเขา…

“พูดออกมา ถ้าไม่พูดวันนี้ก็ไม่ต้องไปทำงาน” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม

“ดาทำตัวไม่ถูกเพราะพี่เตที่อยู่ๆ ก็ดีกับดา และ…” เธอเงียบลงเมื่อนึกถึงคืนนั้นด้วยความเขินอายและยิ่งร้อนผ่าวที่สองแก้มเมื่อเขาเลือกที่จะพูดออกมาเองอย่างไม่รู้สึกกระดากอายเหมือนกับเธอ

“คืนนั้นฉันมีสติดีและทำลงไปเพราะตั้งใจ ฉันจะไม่ขอโทษหรือพูดอะไรเพื่อเอาใจเธอ ฉันก็เป็นแบบนี้” เขาพูดพลางมองเธอที่มองมาแล้วหลุบสายตาหนีเมื่อได้ยินคำที่เขาพูดออกมาในท้ายประโยค

“ดารู้คะ…” เธอพูดอุบอิบหากแต่ระยะที่ยืนไม่ได้ห่างกันมากจึงทำให้เขาได้ยิน

“มีอะไรจะถามก็ถามมา” เขามองเธอออกจึงพูดออกไป

“ดา…”

“ดา!”

ดาริกาอึกอักทำท่าจะพูดแต่ก็หุบปากลงเหมือนไม่กล้าและพอเธอจะพูดออกไปอย่างตั้งใจ เสียงเรียกจากศศินก็ดังขึ้นจากทางเข้าลานจอดรถจึงทำให้ทั้งเธอและเตชินหันไปมอง แต่คนที่ดูจะไม่พอใจตั้งแต่ได้ยินเสียงอย่างชายหนุ่มก็ต้องขยับก้าวไปยืนข้างๆ ดาริกามองไปที่ศศินกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาโดยที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งตามมา

“ขอโทษครับ ผมพยายามห้ามแล้ว เอ่อ ครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรายงานกับรองประธานบริษัทก่อนจะค้อมศีรษะเมื่อเตชินยกมือขึ้นมาส่งสัญญาณให้กลับไป

“ศิน มาที่นี่ทำไม ไม่ทำงานเหรอ” ดาริกาเอ่ยถามทันทีที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินกลับไปจนลับสายตา

“เราเป็นห่วงดา ตั้งแต่วันที่ เอ่อ พี่เตมาเฝ้าดาจนออกจากโรงพยาบาลเราก็ไม่เจอดาอีกเลย วันนี้เรามารอตั้งแต่เช้า พอเห็นรถพี่เตเราเลยรีบตามมา” ศศินพูดออกมาตามตรงพลางแอบชำเลืองมองเตชินซึ่งมองมาอย่างเงียบๆ ยังไม่พูดอะไรออกมา

“เอ่อ เราดีขึ้นมากแล้วล่ะ อาการปวดหัวก็ไม่มีแล้ว ขอบคุณ…” เธอยิ้มบางส่งให้ศศินและให้คำตอบเพื่อไม่ให้เพื่อนเป็นห่วงแต่แล้วก็ถูกเตชินแทรกเข้ามาในบทสนทนา

“เธอหายแล้ว นายไม่จำเป็นจะต้องมาที่นี่และไม่จำเป็นจะต้องมาห่วงใยเมียคนอื่นต่อหน้าผัวของเธอแบบนี้” เขาพูดพลางวาดแขนไปด้านหลังแล้วโอบไหล่ของดาริกา อีกข้างเอื้อมไปทัดเส้นผมที่ใบหูให้อย่างอ่อนโยนต่อหน้าศศินที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ไม่ปริปากพูดอะไร

หากแต่กับดาริกาแล้วการกระทำของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างง่ายดายยิ่งน้ำเสียงละมุนซึ่งเธอไม่ได้ยินมันมานานมากแล้ว

“ผมขอโทษครับ ดาไม่เป็นไรผมก็หายห่วงครับ งั้นผมกลับก่อน…กลับก่อนนะดา” ศศินชะงักกึกและแอบเบนสายตาไปมองดาริกาเมื่อได้ยินสรรพนามที่เตชินเรียกดาริกาอย่างสนิทสนมประกอบกับการกระทำ

เมื่อเห็นแก้มของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อจึงทำให้ศศินรู้ได้ทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองคนลึกซึ้งกว่าที่คิดจนรู้สึกร้อนใจและหงุดหงิดนิดๆ ขึ้นมาแปลกๆ เมื่อรู้ว่าตอนนี้เธอคือภรรยาของเตชินทั้งนิตินัยและพฤตินัยแล้ว ยิ่งเห็นเธอเอาแต่มองเตชินไม่ยอมหันกลับมามองตนจึงตัดสินใจหันหลังเดินกลับออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไรขึ้นมาอีก

เมื่อศศินเดินลับสายตาไปเตชินก็ปล่อยมือออกจากไหล่และก้าวเท้าถอยห่าง สีหน้าปรับเป็นเรียบนิ่งขึ้นมาทันทีก่อนจะออกคำสั่งเสียงห้วนไม่ไว้เตือนดาริกาเรื่องศศินแล้วก้าวเดินนำหน้าเธอเข้าบริษัทไป การกระทำที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเขาทำให้เธอเหมือนถูกกระชากหัวใจให้หลุดออกมาอย่างรุนแรงทั้งที่หายใจอยู่ พังอาการหวั่นไหวลงอย่างฉับพลันอย่างใจร้าย

และยังบอกให้รู้ว่าเธอจะไม่มีสิทธิ์อะไรนอกจากที่เขาสั่งหรือคิดจะให้เป็นไปอย่างที่เขาต้องการ

“ตามมา…อย่าให้ฉันเห็นมันมาที่นี่อีก และเลิกใกล้ชิดทำตัวสนิทสนมกับมันได้แล้ว อย่ามาทำให้ฉันถูกนินทาเป็นขี้ปากคนอื่น”