บทที่ 10 หวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วน (7)

เขายังคงเลือกไม่ฟังจนรินนราต้องเปลี่ยนท่าทีเหมือนกับอาจารย์กำลังสอนเด็กเกเรให้รู้ถึงความรู้สึกของเธอและทำให้รู้ว่ามันจะมีผลออกมาเช่นไรหากเขายังเกเร

“คุณเตคะ รู้มั้ยคะว่าฉันโป๊ะไปหลายทีแล้วจนคุณหนูถามอยู่บ่อยว่าทำไมฉันดีขนาดนี้ รู้ไปหมดซะทุกอย่างทั้งที่เป็นคุณเต ทำไมถึงไม่พูดกับคุณหนูให้เข้าใจคะเนี่ย ฉันจะไม่ไหวที่จะคอยปิดบังความรู้สึกของคุณเตที่มีให้คุณหนูแล้วนะคะ” เธอเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมาในที่สุดในท้ายประโยคจนต้องรีบหุบปาก

“จะให้พูดยังไงคุณนรา ผมเองก็จนปัญญากับเรื่องทั้งหมดเหมือนกัน แล้วจะให้บอกออกไปเหรอว่าพี่โซจริงๆ แล้วเป็นคนฆ่าพ่อของเธอ แต่แสร้งมาทำเป็นคนดีดูแลดาน่ะ คุณก็เห็นคลิปนั้นที่เราเอาให้ตำรวจแล้วว่าเป็นพี่โซเดินออกมาจากห้องทำงานในบ้านของคุณอา มือเปื้อนเลือดขนาดนั้น” เตชินพูดไปถึงอดีตที่ทำให้เขาตกใจ เพราะทั้งสองคนก็สำคัญกับเขา

ในวันนั้นที่เขาได้เห็นว่าใครคือคนร้ายก็ทำให้เขาไม่รู้จะทำเช่นไร ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อส้งคลิปให้ตำรวจกลับเงียบไปอย่างไม่มีความคืบหน้า ยิ่งมารู้ว่าจะต้องแต่งงานกับดาริกาก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อเธอจนต้องหาทางทำให้เธอเป็นฝ่ายยกเลิกงานแต่ใครจะคิดว่าเตโซจะขู่เขาด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานจนต้องยอม ประจวบกับเกิดเรื่องของเตโซเขาก็ตั้งใจทำให้เธอเลือกที่จะหย่ากับเขา

เพราะความรู้สึกผิดและการที่เตโซปกป้องดาริกาด้วยชีวิตของตัวเองก็ถือได้ว่าเป็นการชดใช้บาประหว่างกันไปจนหมดสิ้นแล้ว และเขาเองก็ไม่สามารถเป็นสามีที่ดีให้กับเธอได้โดยลืมเรื่องอดีตไป

เขาลืมไม่ได้และเธอก็คงไม่อยากอยู่กับน้องชายฆาตกรที่ฆ่าพ่อของเธอได้เช่นกัน

การที่ปล่อยให้เธอจากไปเพื่อมีอนาคตที่ดีกว่าโดยที่ไม่รู้ความจริงคงจะเป็นเรื่องที่ดีต่อตัวหญิงสาวที่เชื่อใจไว้วางใจเตโซจนให้ความสำคัญกับพี่ชายของเขาราวกับพี่ชายแท้ๆ เสียขนาดนั้น

เขาไม่อยากทำร้ายเธอมากไปกว่านี้ เขาจะยอมเจ็บปวดเพื่อชดใช้แทนพี่ชายให้กับเธอ แม้จะต้องอยู่ไกลๆ มองดูเธอมีความสุขก็ตาม

“เฮ้อ...คุณเตคะ ถึงตอนนี้คุณหนูไม่รู้แต่ถ้าวันหนึ่งตำรวจเกิดเรียกไปสอบปากคำเพิ่มเติมหรืออะไรก็ตามละคะ มันไม่แย่กว่าเหรอ” รินนราพูดอีกสิ่งที่จะเป็นไปได้

“ถ้ามันจะเกิดขึ้นก็คงเกิดไปนานแล้วแบบนั้น ที่เรื่องเงียบได้ก็เพราะพี่โซจัดการนั่นแหละถึงได้เงียบมาถึงหกปีแบบนี้” เขาพูดด้วยโทนเสียงเหนื่อยล้าเต็มทนก่อนจะเบนสายตาไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานของตัวเองที่เก็บภาพถ่ายของเธอกับเขาเอาไว้เพื่อหักห้ามใจตัวเอง

“แต่จะให้คุณหนูเข้าใจผิดคิดว่าคุณเตเกลียดแบบนี้ไปเรื่อยๆ จะเจ็บเอาทั้งคู่นะคะ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมายิ่งไม่ทำให้คุณหนูสับสนเหรอคะ เป็นฉันก็คิดว่าคุณเตกำลังทำให้หวั่นไหว” รินนราถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ฉันแค่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ พอรู้ตัวก็อย่างที่เห็นไป และให้เธอเข้าใจแบบนั้นน่ะดีแล้ว มันจะง่ายสำหรับฉันด้วยถ้าถึงวันที่เธอจะออกไปจากครอบครัวฉันจริงๆ ขึ้นมา แค่ที่ฉันไม่พูดหรือไม่ทำอะไรให้มันถูก…ก็ผิดกับเธอมากแล้ว” เขาตอบออกไปเสียงสั่นเล็กน้อยจนต้องกระแอมไล่ความรู้สึกตีบตันที่ลำคอเพราะก้อนสะอื้นมันตีขึ้นมา

“ฉันเข้าใจคุณเตนะคะ ลองคิดทบทวนดูนะคะ สองเดือนกว่าที่ผ่านมาคุณเตทั้งดีทั้งทำตัวอบอุ่นให้คุณหนูหวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วนแล้วมาผลักเธอตกจากที่สูงแบบนี้ มันถูกแบะดีจริงเหรอคะ เอาล่ะคะ ฉันจะออกไปดูคุณหนูสักหน่อย ลองคิดทบทวนดูนะคะ” รินนราทิ้งท้ายเอาไว้ให้เขาคิดก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป

เตชินหันไปมองยังที่ที่รินนราเคยยืนอยู่ก่อนจะดึงสายตาไปมองที่โต๊ะทำงานของดาริกา พลันภาพความทรงจำภายในห้องนี้ก็ผุดขึ้น ภาพที่เขาจูบเธอบนเก้าอี้ตัวนั้นของเธอ หรือแม้แต่ภาพเร่าร้อนที่เกิดขึ้นบนโต๊ะทำงานทั้งสองตัว หรือแม้แต่ความอ่อนโยนที่เขามีให้เธอยามสอนงานหรือแม้แต่ออกไปทานข้าวด้วยกัน ไม่ต้องพูดถึงยามที่อยู่ในห้องพักของเธอสองต่อสองกับในตอนนี้

มันถูกต้องจริงหรือกับสิ่งที่เขาคิดเองฝ่ายเดียวแล้วตัดสินใจทำลงไปเช่นนั้น

หรือมันอาจจะผิดมาตั้งแต่แรก…