บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (4)

ดาริกาเดินลงบันไดจากชั้นสองลงมาข้างล่างด้วยสีหน้าอิดโรยเพราะกว่าจะนอนหลับได้ก็ปาเข้าไปตีสามเพราะคนบ้าอำนาจอย่างเตชินแอบเข้ามานอนซุกกับเธอในห้องและยังต้องตื่นขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อเตรียมตัวไปทำงานกับระยะทางที่ไกลมากขึ้นกว่าเดิมเพราะถูกท่านรองประธานอุ้มขึ้นรถกลับมาอยู่บ้านโดยที่ไม่ยอมแวะให้เธอได้เก็บเสื้อผ้ากลับมา ยังโชคดีที่มีชุดไปรเวทเหลืออยู่ให้ใส่เพื่อกลับไปเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาตัวใหม่ที่คอนโดมิเนียม ทว่าเสียงทักทายของป้าแก้วตาทำให้เธอต้องหยุดเท้าที่กำลังเดินตรงไปที่ประตูบ้านหันกลับไปทางป้าแก้วตาพร้อมรอยยิ้มทักทายยามเช้า

“คุณหนูจะออกไปไหนแต่เช้าคะ ยังไม่ถึงเวลาไปทำงานไม่ใช่เหรอคะคุณหนู” ป้าแก้วตาเอ่ยถามเสียงนุ่ม

“ดาจะกลับไปเปลี่ยนชุดคะป้าแก้ว คุณ เอ่อ พี่เตไม่ยอมแวะให้ดาเก็บเสื้อผ้ากลับมาเลยสักตัว” เธอตอบคำถามป้าแก้วตาก่อนจะรีบเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเตชินทันควันเมื่อชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นสองพอดี

“งั้นทานมื้อเช้าก่อนนะคะค่อยไป ข้าวต้มกุ้งใกล้จะเสร็จแล้วคะ” ป้าแก้วตารู้สึกอุ่นใจเมื่อได้คำตอบที่ไม่ตรงกับความคิดที่กลัวว่าเธอจะแอบหนีกลับไปอยู่คอนโดมิเนียม

“ดาชินกับการไม่ทานข้าวเช้าแล้วคะป้าแก้ว” เธอตอบออกไปตามตรง เพราะระยะทางที่ใกล้บริษัททำให้เธอเลือกที่จะตื่นสายหน่อยจึงมีเวลาแค่เตรียมตัวแล้วออกไปทำงานทันที จึงไม่ค่อยได้ทานข้าวเช้าเหมือนกับอยู่บ้านที่มีคนคอยจัดเตรียมเอาไว้ให้

“ได้ยังไงคะคุณหนู ไม่ได้นะคะ ข้าวเช้าสำคัญกับร่างกาย ต้องกินนะคะ” ป้าแก้วตาพูดพลางยกมือทาบอกด้วยความตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าคุณหนูของตัวเองลำบากขนาดจนไม่ได้ทานข้าวเช้า

“ไปกินก่อน เดี๋ยวพี่พากลับไปเอาของที่คอนโด” เตชินพูดพลางเดินไปหาดาริกาก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วพาเดินตรงไปยังห้องทานอาหาร

แต่ทว่าสรรพนามที่เปลี่ยนไปของเขาในเช้าวันนี้ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวด้วยความดีใจแต่แล้วก็ต้องถูกข่มเอาไว้เมื่อเธอไม่อยากกลายเป็นที่ตอบสนองอารมณ์ความรู้สึกของเขาที่นึกสนุกมากกว่าจะเป็นความรู้สึกจริงจังของเขา ที่ทำแบบนี้ก็คงหวังที่จะเล่นสนุกกับความรู้สึกของเธอกระมัง ไม่ได้อยากจะกลับไปทำตัวเหมือนก่อนหกปีที่ผ่านมาเป็นแน่

จะกลับไปเป็นพี่เตของน้องดางั้นหรือ…

เตชินจับจูงมือดาริกาเดินเข้ามาภายในห้องทานอาหารพร้อมกับจ๊ะจ๋าซึ่งกำลังยกอาหารเช้าพร้อมกับเด็กครัวอีกคนเข้ามาพอดี หญิงสาวจึงยอมทานมื้อเช้าแต่โดยดีเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจของทุกคนที่กำลังช่วยกันเอาใจดูแลเธอกับการกลับมาอยู่บ้าน

“ขอบคุณนะคะ”

สาวเจ้ามองมื้อเช้าของโปรดตามที่ป้าแก้วตาบอกเอาไว้ เธอจึงคลี่ยิ้มออกมาได้บ้างก่อนจะหันไปกล่าวขอบคุณป้าแก้วตาและจ๊ะจ๋าที่ดูแลเธออย่างดีทั้งที่ไม่ใช่คุณหนูบ้านนี้มาตั้งแต่แรก ทั้งที่เธอเป็นเพียงผู้อาศัยเท่านั้นแต่ทุกคนยังดูแลเธอดีมิหนำซ้ำยังคอยอยู่ข้างกายยามที่ถูกเตชินกลั่นแกล้งหรือระบายอารมณ์โกรธ ทุกคนก็ยังเข้าข้างและคอยปลอบโยนเธอเสมอ เฉกเช่นตอนนี้ที่ทุกคนพยายามดูแลเธอให้ดีกว่าเดิม

“ทานเยอะๆ นะคะคุณหนู ของโปรดคุณหนู ข้ามต้มกุ้งไม่ใส่กระเทียมพร้อมขนมปังปิ้งราดนมข้น แล้วก็องุ่นเขียวหันครึ่ง” ป้าแก้วตาพูดเมื่อเห็นดาริกาเริ่มตักข้าวต้มทานเป็นคำแรก

“จะทานให้หมดเลยคะ…ว่าแต่พี่เคนล่ะคะ ไม่มาทานมื้อเช้าด้วยกันเหรอ แต่ดาก็ไม่เห็นพี่เคนตั้งแต่เย็นเมื่อวานแล้วนะคะ” ดาริกาหันไปยิ้มให้ป้าแก้วตาก่อนจะหันซ้ายทีขวาทีก่อนจะเอ่ยถามถึงเคนซึ่งเธอไม่ได้เจอมานานมากแล้ว

การที่เธอไม่ได้เจอเคนมานานหลายอาทิตย์ถือว่าเป็นเรื่อที่ผิดวิสัยของเคนเพราะไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรเคนมักจะมาหาหรือไม่ก็ต่อสายเข้ามา อย่างช่วงก่อนเธอออกจากโรงพยาบาลเคนก็มาหาอยู่ครั้งหนึ่งก็หายไปเลย มีหลังจากนั้นบ้างที่โทร. มาสอบถามความเป็นอยู่สองสามครั้งแล้วก็หายไปจนถึงตอนนี้

“คุณเคนมีธุระไปต่างจังหวัดคะ ป้าก็ไม่ค่อยรู้คุณเคนแจ้งไว้แค่นี้คะ” ป้าแก้วตาให้คำตอบแต่กลับทำให้คนเป็นเจ้านายหนุ่มเป็นฝ่ายถามแทน

“ธุระที่ต่างจังหวัด เมื่อไรครับ” เตชินขมวดคิ้วถามกลับไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

เพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาเพิ่งเห็นเคนไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าอยู่เลย ทำไมถึงกลายเป็นว่าไปต่างจังหวัด หากเป็นเรื่องที่บริษัทก็ยังไม่ใช่เมื่อตอนนี้ยังไม่มีแพลนให้พนักงานเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อลงตรวจสาขาย่อย แล้วเคนไปทำอะไรที่ต่างจังหวัดกัน