บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (5)

“เมื่อเดือนก่อนแล้วนะคะ คุณเตไม่ทราบเหรอคะ เห็นบอกว่าธุระของบริษัท” ป้าแก้วตาหันไปตอบพลางถามกลับด้วยความฉงน

“เดือนก่อน? ไปเกือบสองเดือนแล้วนิครับ หลังน้องดาออกจากโรงพยาบาล” เตชินพูดขึ้นเพื่อขยายความแต่กลับสงสัยอยู่ในใจเพราะสิ่งที่เขาเห็นกับสิ่งที่ป้าแก้วตาพูดสวนทางกัน

“ใช่ค่ะ” ป้าแก้วตาสำทับเตชิน

“พี่เตใช้งานพี่เคนหนักจนลืมเลยเหรอคะ” ดาริกาเอ่ยขึ้นเมื่อนั่งเงียบฟังมานาน

“ช่วงนี้ที่บริษัทไม่ทีแผนให้ใครออกต่างจังหวัด” เตชินหันกลับมาตอบดาริกา

“อ้าว แล้วคุณเคนไปไหนล่ะคะ” หากแต่เป็นป้าแก้วที่เอื้อนเอ่ยในสิ่งที่อยู่ในใจของเตชินและดาริกา

“เดี๋ยวดาลองโทร. หาพี่เคนเองคะ” ดาริกาตัดสินใจพูดออกไปแต่แล้วก็ต้องหน้าบึ้งด้วยความไม่ชอบใจที่เตชินพูดออกมาทำนองว่าเธอกับเคนมีอะไรมากไปกว่าพี่น้องที่ช่วยกันดูแลกันและกัน

“เดี๋ยวพี่โทร. เอง ไม่ค่อยเหมาะเท่าไรมั้งที่เมียพี่จะโทร. หาผู้ชายคนอื่น อีกอย่างพี่เคนก็เป็นคนของพี่ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เตชินพูดเสียงห้วนเล็กน้อยอย่างไม่พอใจที่ดาริกาเอาแต่พูดถึงเคนไม่หยุด หนำซ้ำยังอาสาถามหาแทนเขาที่มีอำนาจมากกว่า

“ตามหานะคะไม่ใช่ไปหาเรื่องพี่เคน และดากับพี่เคนก็เหมือนเป็นพี่น้องกันคะ พูดอะไรก็ไม่รู้” ดาริกาแหวใส่ก่อนจะแก้ความเข้าใจผิดจากเข้าพูดเขา

“พี่เชื่อที่ดาพูด แต่ไม่ค่อยไว้ใจคนอื่นเท่าไร” ชายหนุ่มพูดออกไปตามตรง

“พี่เตคะ ปล่อยวางเรื่องไร้สาระพวกนั้นเถอะคะ ไม่ว่าจะเป็นพี่เคนหรือศินมันไม่มีอะไรทั้งนั้นคะ” หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิมอีกครั้งก่อนจะเลิกสนใจเขาแล้วมาสนใจอาหารมื้อเช้าแทน

“กับศินพี่ไม่คิดอะไรเท่ากับพี่เคน คนที่ใกล้ชิดก็ยากจะไว้ใจ” เขาพูดขึ้นอย่างลอยหน้าลอยตาราวกับจะเอาชนะเธอให้ได้

“พี่เต โรคจิตหรือไงคะ ทำไมชอบคิดไปเอง บอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไร ศินก็เพื่อนพี่เคนก็พี่ชายที่ดาไว้ใจ” เธอเถียงสู้

“เพื่อนแบบไหนมายุ่งเมียชาวบ้านเช้าเย็นทุกวัน ส่วนพี่ชายที่ไว้ใจทำไมใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัว ขนาดพี่ชายแท้ๆ ยังไม่มีใครกล้าทำอย่างพี่เคน” เตชินสวนกลับด้วยเหตุผลที่เขาเห็นมันกับตาและประสบกับตัวเอง

“พี่เต!” ดาริกาขึ้นเสียงก่อนจะชำเลืองตาไปมองคนอื่นแล้วเบนสายตากลับมามองเขาแล้วพูดขึ้น “เดี๋ยวนี้ขยันพูดกับพูดเก่งจังเลยนะคะ แต่ถ้าให้ดีก็ช่วยคิดอย่างละเอียดด้วยว่าจริงๆ แล้วมันไม่มีอะไร ก็มีแต่พี่เตไม่ใช่เหรอที่ทำทุกอย่างที่พูดมา”

“พี่เป็นผัวดานะ” เขขาพูดขึ้นทันควันตอบโต้กลับไป

ทว่า คำพูดของเขาทำให้ป้าแก้วตาและจ๊ะจ๋าพากันข่มรอยยิ้มเอาไว้เมื่อมั่นใจแล้วว่าระหว่างดาริกากับเตชินกำลังไปด้วยดีในเรื่องความสัมพันธ์ที่เจ้าตัวยังดูไม่ออกและตอนนี้ก็คงกำลังแงงอนกันอยู่เท่านั้น หากแต่สำหรับสาวเจ้าแล้วทั้งเขินทั้งอายที่เขาพูดโพล่งออกมาเช่นนั้นต่อหน้าคนอื่น

“กินข้าวเถอะคะ ดาจะสาย...อ้อ วันหยุดนี้ดาออกไปเที่ยวกับน้ำหวานนะคะ เรานัดกันไว้แล้วหวังว่าพี่เตจะไม่เอาแต่ใจบ้าอำนาจมาสั่งห้ามดานะคะ” ดาริการีบเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนจะบอกให้เตชินได้รู้ว่าวันหยุดที่ใกล้ถึงเธอจะไม่ได้อยู่บ้าน

ทั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มไปอาละวาดใส่คนอื่นไปมั่วหากไม่เจอเธออยู่ในบ้านโดยไม่บอกให้เขารู้ก่อนว่าเธอจะไปไหนกับใครที่ไหน ซึ่งสิ่งที่ได้กลับมาก็คือการพยักหน้ารับรู้ก่อนจะพากันทานมื้อเช้าจนอิ่มก่อนจะพากันเดินออกมาที่หน้าบ้านเพื่อกลับไปคอนโดมิเนียมของเธอตามที่รับปากไว้

ทว่า...

“พี่เตคะ ก่อนวันเรียนจบดาจะเอาใบหย่ามาให้พี่เตเซ็นนะคะ รบกวนเซ็นให้ดาด้วย” เธอพูดขึ้นระหว่างที่กำลังเดินลงบันไดที่หน้ามุกบ้านตรงไปลานจอดรถ

“พี่บอกดาแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่หย่า ไม่ว่าดาจะเอาใบหย่ามาวางตรงหน้าพี่สักกี่ใบพี่ก็จะฉีกมันทิ้ง” เขาหยุดเท้าที่กำลังก้าวลงแล้วหันไปมองเธอด้วยสีหน้าที่เรียบตึงกว่าเมื่อครู่ฉับพลัน

“ยังไงเราก็ต้องหย่ากันนะคะ มันเป็นสิ่งที่พี่เตต้องการมาตั้งแรกไม่ใช่เหรอคะ ตอนนี้ก็ได้ทุกอย่างจากดาไปหมดแล้วก็น่าจะพอใจได้แล้วนะคะ ต่อให้ไม่หมดสนุกกับดาก็พอเถอะคะ พี่เตชนะแล้ว” เธอพูดความในใจออกไปเพื่อเตือนสติให้เขารู้ตัวว่าสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แค่การเอาชนะแต่ต้องการหย่ากับเธอ พูดให้เขาได่รู้ตัวว่าที่กำลังสนุกอยู่กำลังจะทำให้เขาพลาดใบหย่าที่ต้องการมาตั้งแต่แรก

เขามองใบหน้าที่อ้อนวอนของเธอก่อนจะพูดออกไปเสียงห้วนอย่างไม่ชอบใจด้วยสีหน้าเรียบตึงจนสาวเจ้าแอบหวั่นใจไม่น้อยว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ใส่ที่พูดไม่เข้าหู แต่แล้วก็ต้องผิดคาดเมื่อเขาเพียงแค่พูดออกมาเท่านั้นก่อนจะเดินหนีไปโดยไม่ฟังคำพูดของเธอที่ดังไล่หลัง

“พี่ไม่หย่า เลิกพูดเรื่องนี้ไปเลยนะน้องดา”

“แต่ดาจะหย่า!”