บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (3)

กระทั่งเสียงของธนาที่เงียบมานานพูดขึ้นอย่างออกความเห็นจึงทำให้ทุกคนหันไปมองที่ชายหนุ่มเป็นจุดเดียวของสายตาพร้อมรอยยิ้มขอบคุณส่งไปให้กับธนา ไม่เว้นแม้แต่เตโซซึ่งตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเขาก็ไม่เคยยิ้มอีกเลยจนถึงบัดนี้ คงจะมีแต่เรื่องของดาริกากระมังที่ทำให้คนอย่างเตโซคลี่ยิ้มออกมาได้

เสียงเปิดประตูห้องนอนปลุกให้ดาริกาซึ่งนอนหลับไปแล้วให้ตื่นขึ้นยันตัวลุกนั่งบนเตียงเอื้อมมือไปเปิดไฟข้างหัวเตียงแล้วมองไปที่ทางประตูห้องจึงพบกับเตชินที่เดินเข้ามาด้วยชุดนอน คิ้วทรงสวยขมวดเข้าหากันก่อนจะเอ่ยถามคนตัวสูงที่เดินลิ่วๆ ตรงมาที่เตียงนอน

“พี่เตเข้ามาในห้องดาทำไมคะ” เธอถามทั้งที่สายตาเบนไปตามร่างสูงที่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง

“อยากนอนกอดเมียตัวเอง” เขาตอบจบก็นั่งลงบนเตียงพร้อมกับสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มนวมผืนเดียวกับที่เธอกำลังห่มอยู่

“พี่เต กลับไปนอนห้องของตัวเองเถอะคะ ดาไม่ชิน” เธออ้างออกไปพลางขยับตัวออกห่าง

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงดีใจไปนานแล้วกับคำพูดและการกระทำของเขาในตอนนี้ ทว่าบัดนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปมีแต่จะก้าวเดินไปข้างหน้าและทิ้งเรื่องบางเรื่องเอาไว้เฉกเช่นเดียวกับความรู้สึกของเธอที่เคยมีให้เขา

ทิ้งมันไว้ข้างหลัง...

หยุดความรู้สึกของเธอที่มีให้ไว้ตั้งแต่ที่เธอกลับมาจำได้ หยุดเอาไว้แค่ตรงนั้นแล้วเดินหน้าต่อไปโดยที่ข่มมันไปตลอดเส้นทาง

เส้นทางที่เธอจะต้องเติบโตและเดินไปเพียงคนเดียว

“เดี๋ยวก็ชิน” เขาพูดพลางล้มตัวลงนอนมองสาวเจ้าที่นั่งมองมาด้วยสายตาไม่พอใจ

“ชินอะไรกันคะ ดาไม่ชิน กลับ ว้าย!” ดาริกาอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกเตชินใช้มือคว้าเอวแล้วดึงตัวเธอลงไปนอนกอด

“ดึกแล้ว ไม่ง่วงหรือไง หืม” เขาพูดพลางกระชับกอดก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มแล้วซุกใบหน้าลงบนเส้นผมและแก้มของเธอ

“ดาง่วงคะ ง่วงมาก แต่ตอนนี้ดานอนไม่ได้ก็เพราะพี่เต ดาอึดอัด” เธอพูดพลางขยับคัวยกมือขึ้นมาดันบ่าของเขาให้ถอยห่างแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเธอสู่แรงผู้ชายไม่ได้

“ไม่เห็นอึดอัด ทั้งนุ่มนิ่มทั้งสบาย” เตชินกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นรินรดที่ต้นคอสาวเจ้าจนเจ้าตัวย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้

“คุณเตคะ แต่ดา ดะ เดี๋ยว จะทำอะไรคะ พรุ่งนี้ทำงานนะ” ดาริกาพรูลมหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยเรียกเตชินอย่างอ่อนใจ แต่แล้วก็ต้องรีบยกมือขึ้นมาดันค้างของชายหนุ่มเอาไว้แล้วถามออกไปตาโตอย่างตกใจเมื่อเขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้กะทันหัน

“เคยบอกแล้วว่าถ้ายังเรียกคุณอีก ฉันก็จะจูบเธอ” เขาให้คำตอบพลางมองสบสายตาสาวเจ้าอย่างลุ่มลึก

“พี่จะหื่นอยู่แบบนี้ไม่ได้นะ โอเค ถ้าพี่จะนอนก็นอนคะ นอนเฉยๆ นะคะ” เธอมองเขาพลางบ่นก่อนจะยอมในที่สุด

เพราะเธอก็ง่วงเกินกว่าจะต่อกรกับเขา อีกทั้งอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าและเธอก็ต้องตื่นเช้าเพื่อกลับคอนโดมิเนียมไปเปลี่ยนชุดก่อนไปทำงาน นึกแล้วสาวเจ้าก็หงุดหงิด ทำให้เธอต้องรู้สึกเขินอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นบนโต๊ะทำงานไม่พอยังลากเธอกลับมาบ้านโดยไม่ยอมแวะให้เอาของใช้ส่วนตัวเลยสักนิด แต่แล้วคำพูดต่อมาของเขาก็ทำให้เธอสลัดความคิดหันไปมองเขาตาขวาง

“นอนกอดไม่ได้เหรอ” พูดพลางมองด้วยสายตาลุ่มลึกเฉกเช่นเดิม

“แค่กอดก็ได้คะ แค่กอดเท่านั้นนะคะ ถ้าพี่ไม่ทำตามที่พูดได้กลับไปนอนห้องตัวเองแน่นอนคะ” เธอขู่ก่อนจะรีบหลุบสายตาหนีเมื่อเริ่มต้านทานสายตาของเขาไม่ได้

ทุกทีสิน่าที่เธอพ่ายแพ้ต่อสายตาของเขา

“คิดว่าทำได้เหรอ” เขายกยิ้มขบขันกับความปีกกล้าขาแข็งโต้ตอบได้อย่างน่ารัก

“ได้ไม่ได้ไม่รู้คะ แต่ดาคงไม่ยอมให้พี่ได้ทำตามใจอีกแล้ว แค่เมื่อตอนกลางวันพี่เตก็ทำดาเมื่อยจะแย่แล้ว ดาอยากนอนพักคะ” หญิงสาวโต้ตอบก่อนจะหลับตาลงเมื่อความง่วงเริ่มครอบงำมากขึ้น

ยิ่งชายหนุ่มไม่ส่งเสียงโต้ตอบกลับมาเธอจึงยอมนอนนิ่งไม่ผลักไสเขาอีกจวนจะเคลิ้มหลับได้ที่ จนกระทั่งรู้สึกถึงปลายนิ้วร้อนที่ลากไล้อยู่ที่เอว เธอจึงลืมตาขึ้นฉับพลัน

“พี่เต!”