บทที่ 7 ความในใจของตัวเล็ก (2)

ศศินพาดาริกาเลือกเครื่องดื่มแล้วพามานั่งบนโต๊ะไม่ห่างจากบาร์เครื่องดื่มมากนักเพื่อความสะดวกหากหญิงสาวอยากเลือกดื่มอีกหรือไม่อยากเดินไปไหนไกล ชายหนุ่มจึงเลือกที่สะดวกสบายให้กับเธอแทน

“ดื่มคอกเทลนี่แหละ ไม่ค่อยแรง มางานแบบนี้ก็ดื่มแบบนี้ดีกว่าน้ำเปล่า” ศศินพูดทันทีหลังดื่มไวน์พร้อมรอยยิ้มเชื้อเชิญดาริกา

“ขอบคุณนะ รู้สึกสบายใจโล่งขึ้นเยอะเลยพอมีคนรู้จัก แต่จะว่าไปเราก็ไม่ค่อยสันทัดเรื่องพวกนี้ด้วย” ดาริกาส่งยิ้มให้ศศินอย่างขอบคุณ

“ลองดื่ม” ศศินคะยั้นคะยอดาริกาอีกครั้ง

“…จริงด้วยหวานๆ เปรี้ยวๆ หน่อยแต่ก็ฝาดลิ้นด้วย แต่คราวก่อนที่หวานพาไปรสชาติเปรี้ยวๆ ฝาดๆ แต่ไม่แรง ต่างกันมากเลย” ดาริกาพูดขึ้นพลางมองแก้วคอกเทลในมือพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเงยหน้าไปมองศศิน

“แน่นอนสิ เรารู้ว่าดาเป็นคนกินอะไรแบบไหน แต่เราไม่แปลกใจนะ พี่โซออกจะหวงดาขนาดนั้น ไม่เคยปล่อยให้ไปพบปะใครเลย ยิ่งงานแบบนี้ยิ่งไม่ปล่อยเลย” ศศินเริ่มพูดคุยเล่นกับดาริกาทันทีเมื่อได้โอกาสอยู่กับเธอเพียงสองต่อสอง ทั้งยังไม่มีใครกล้าเข้ามาแม้แต่เตชินก็ยังไม่เห็นตามออกมา

“ศินเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราจริงๆ เลย ขอบคุณนะ” ดาริกาส่งสายตาอ้อนอย่างมีความสุขเมื่อศศินพูดเอาใจตามปกติของเพื่อนที่ช่วยดูแลมาตั้งแต่เด็ก

สำหรับศศินแล้วถือเป็นคนที่ดาริกาสนิทด้วยมากที่สุดและรู้ใจกันเสมอไม่ว่าจะเรื่องอาหารหรือความชอบ ครั้งนี้ที่ได้เจอศศินทำให้ดาริกาสบายใจและมีความสุขกับงานเลี้ยงวันนี้ได้โดยไม่ต้องเผลอทำสีหน้าอมทุกข์จนอาจทำให้เตชินขายขี้หน้าก็เป็นได้

ไม่หาเรื่องใส่ตัวเสียดีกว่า

กว่ายี่สิบนาทีที่ดาริกาและศศินนั่งดื่มพูดคุยกันตามปกติกับความสัมพันธ์ระหว่างกัน จนผู้คนที่คอยจับตามองต่างลอบสังเกตเตชินที่ยังคงเอาแต่นั่งสนทนากับจิรันไม่สนใจหญิงสาวที่ควงมาด้วย ทว่าเมื่อรู้ว่าศศินรู้จักและสนิทสนมด้วยจึงพากันหมดสนุกที่จะเมาท์มอยก่อนจะเลิกสนใจกันไป กระทั่งดาริกาเริ่มที่จะมึนเมากับการที่ดื่มเข้าไปเยอะในครั้งแรกทั้งที่ไม่เคยเดิมมาก่อนโดยที่ศศินพยายามห้ามอยู่หลายครั้ง

เพราะถึงอย่างไรแล้วหญิงสาวก็เพิ่งได้ดื่มเป็นครั้งแรกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่แรงกว่าที่เคยดื่มเมื่อคืนวันที่เกิดเรื่องกับเตโซ แค่สามแก้วก็ทำให้เริ่มมีอาการมึนๆ บ้างแล้ว แต่สาวเจ้ากลับดื่มไปหลายแก้วเสียขนาดนี้ก็คงเมาได้ที่เลยทีเดียว

“ศิน…เราไม่เข้าใจเลย ทั้งพี่เตที่เปลี่ยนไป ทั้งพี่โซที่อยู่ในฝันที่เหมือนจริงเอามากๆ อึก เราสับสนไปหมด” ดาริกาเริ่มระบายความในใจออกมาด้วยท่าทีโงนเงนจากฤทธิ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในกายแต่ยังคงมีสติให้ควบคุมตัวเองได้อยู่เช่นกัน

“ฝัน? ฝันอะไรดา” ศศินเลื่อนสายตาที่มองไปทั่วระหว่างฟังดาริการะบายออกมากลับไปมองหญิงสาวอีกครั้งแล้วถามกลับเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

“ฝันว่า…ต้นไม้” ดาริกาเอ่ยเสียงลากยาวเล็กน้อยก่อนจะเงียบลงแล้วดึงสายตาไปมองต้นไม้เตี้ยแต่ก็ชูกิ่งก้านขึ้นสูงอยู่ที่สวนหลังบ้านเธอจึงพูดขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวมองต้นไม้ต้นนั้นพลางคะนึงถึงอดีตที่เต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะกับเตชินสมัยเด็กที่ชายหนุ่มพาปีกขึ้นต้นไม้เพื่อขึ้นไปนั่งดูดาวในคืนที่ครอบครัวของเธอกับเขาไปพักที่บ้านพักต่างอากาศในวันหยุด

‘ดาวที่เขาใหญ่สวยมากเลยคะพี่เต’ เด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งนั่งลงบนกิ่งไม้ใหญ่แหงนหน้าขึ้นแล้วพูด

‘ชอบมั้ย’ เตชินซึ่งนั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยถามทั้งที่สายตามองคนตัวเล็ก

‘ชอบมากเลยคะ สวย’ คนตอบก็เอาแต่มองดวงดาวบนท้องฟ้า

‘ไว้พี่โตขึ้น จะพาน้องดามาที่นี่อีก พาน้องดามาดูดาว ตกลงมั้ยครับ’ เขาคลี่ยิ้มกว้างมองคนตัวเล็กแล้วเอื้อนเอ่ยออกไป

‘ตกลงคะพี่เต สัญญาแล้วนะคะ’ ทันทีที่ได้ยินคำพูดคนเตชิน สาวน้อยก็หันกลับมามองคนข้างๆ ด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจ

‘สัญญา’ เตชินพูดพลางยกมือขึ้นกำนิ้วทั้งสี่เหลือเพียงนิ้วก้อยให้อยู่ในระดับสายตา ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างเมื่อคนตัวเล็กยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวทำสัญญากันตามประสาเด็กพลางสบสายตากันและกัน

“ต้นไม้เหรอดา?” ศศินขมวดคิ้วถามด้วยความฉงน

“ต้นไม้ ศิน เราจะไปที่ต้นไม้นั้น” ดาริกาพูดโดยลืมไปเสียแล้วว่าก่อนหน้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

ทันทีที่พูดจบหญิงสาวก็ลุกพรวดก้าวเดินไปที่ต้นไม้อย่างคนหลุดเข้าไปในภวังค์ความคิดเสียแล้ว ซึ่งทำให้ศศินที่มองตามตกใจรีบลุกเดินตามไปทันทีเพราะเห็นถึงอาการทึนเมาของเธอที่เริ่มหนักขึ้นจนจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วของสาวเจ้า และด้วยความเป็นห่วงจึงพยายามรั้งเธอไม่ให้เดินออกจากงานเพราะทางเริ่มมืดขึ้นมีเพียงแสงไฟจากด้านในบ้านและที่งานเลี้ยงสาดส่องมาให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย ยังโชคดีหน่อยที่ต้นไม้ถูกประดับด้วยหลอดไฟเล็กพอให้สว่างเห็นทางเดินบ้าง

“ดา เราว่ากลับเข้าไปข้างในดีกว่านะ ถ้าพี่เตมาเห็นจะโกรธเอาได้” ศศินพูดพลางช่วยประคองดาริกาที่เริ่มเดินไม่ตรง

“จะโกรธได้ยังไง อึก อืม…ก็ ก็พี่เตชอบพาดาปีกต้นไม้” เธอเริ่มพูดไม่ชัดเจนและเอาแต่ใจขึ้นมา ก้าวเดินตรงไปยังต้นไม้ที่ตาหมายจนเขารั้งเอาไว้ไม่อยู่

“ดา เดี๋ยวดา มันอันตรายนะ ลงมา” ศศินที่คว้าตัวสาวเจ้าเอาไว้ไม่ทัน ได้แต่คอยระวังอยู่ข้างต้นไม้มองดาริกาถอดรองเท้าปีกขึ้นต้นไม่อย่างทุลักทุเล

ครั้นจะปีกขึ้นตามก็เกรงว่าจะพากันตกลงมาได้รับบาดเจ็บเพราะต้นไม้ก็ไม่ใช่ต้นใหญ่มากพอจะรองรับคนได้ถึงสองคน ฉะนั้นเขาจึงได้แต่ยืนอ้าแขนเตรียมระวังหากสาวเจ้าตกลงมาจะได้คว้าตัวเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ดาสบายมากคะ พี่เต…พี่เตก็รู้ว่าดาปีกเก่ง” ดาริกาเผลอเรียกเตชินขณะที่ค่อยๆ ปีกขึ้นไปนั่งกิ่วไม่ที่รองรับคนหนึ่งคนได้

ทว่า คำพูดของหญิงสาวทำให้คนฟังอย่างศศินชะงักกึก ลดระดับแขนลงหลุบสายตาไปทางอื่นด้วยความหงุดหงิดใจและไม่สบอารมณ์ที่สาวเจ้าเอาแต่คิดถึงคนที่ไม่ไยดี ไม่แยแสสาวเจ้าเลยแม้แต่นิดจนปล่อยให้มาเมาอยู่กับคนอื่นเช่นนี้ หนำซ้ำเริ่มจะทำให้ตัวเองเป็นอันตรายอย่างปีนต้นไม้ไม่ยอมฟังคำพูดของเขา

“ดา เราว่าดาลงมาเถอะ ตกลงมาเจ็บตัวนะ มา เรารอรับอยู่ ค่อยๆ ลงมานะ” ศศินสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปเมื่อได้ยินเสียงกิ่งไม้ดัง แล้วเงยหน้าไปมองดาริกาที่นั่งแกว่งเท้าไปมาแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีที่มืดมิดไร้ดาว

“…” ดาริกาไม่ได้สนใจศศินเมื่อตอนนี้เธอตกอยู่ในภวังค์อดีตระหว่างเธอกับเตชินอีกครั้ง

“ดา…”

ศศินคิดจะเรียกดาริกาอีกครั้งหวังว่าเธอจะได้สติหลุดจากภวังค์ความคิด ทว่าเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินเร็วอย่างรีบร้อนแกมกังวลและน้ำเสียงเข้มดุอย่างโมโหก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของเขาจนต้องหันไปมอง

เขามองเตชินที่เดินตรงมาพร้อมกับเคนซึ่งมีสีหน้าเป็นกังวล และเขาไม่รู้เลยว่าเคนมางานเลี้ยงวันเกิดของจิรันด้วยอีกคนเพราะตั้งแต่ได้เห็นเตชินกับดาริกา เขาก็ไม่เห็นเคนที่คอยตามติดสาวเจ้าเป็นเงาก็คิดว่าไม่มางานเลี้ยง

ที่ไหนได้ก็มาด้วยไม่ยอมปล่อยสาวเจ้าให้มาข้างนอกตามลำพังสักครั้ง

“ดาริกา!”