บทที่ 7 ความในใจของตัวเล็ก (3)

เตชินตวาดลั่นกลางสวนหลังบ้านของจิรัน ใช้สายตาคมดุราบเรียบมองไปที่ดาริกาซึ่งกำลังนั่งแกว่งเท้าไปมาอยู่บนกิ่งไม้ขนาดกลางแต่ก็ใช่ว่าจะรองรับน้ำหนักคนได้นานๆ และยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อหญิงสาวทำเพียงหันกลับมามองแล้วหันกลับไปทางเดิมอีกครั้งด้วยอาการมึนเมาอยู่ไม่น้อยอย่างดื้อรั้น

“ลงมา!” เตชินหยุดยืนข้างศศินแหงนมองดาริกาแล้วออกคำสั่ง สายตาฉายความกังวลอย่างเป็นห่วงที่ส่งไปถึงน้ำเสียงที่แม้จะเข้มดุแต่ก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังกลัวว่าสาวเจ้าจะได้รับอันตรายจสกการปีนขึ้นไปนั่ง

“คุณเตครับ คุณหนูกำลังเมา…คุณหนูไม่เคยดื่มเยอะมาก่อน” เคนมีท่าทีไม่ต่างจากเคชินเอ่ยขึ้นก่อนจะเงียบลงแล้วมองไปที่ศศินด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะหันกลับไปมองดาริกาอีกครั้งพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เตชินหัวเสีย

“ดาริกา ฉันบอกให้เธอลงมา มันอันตราย” เตชินขมวดคิ้วจนยุ่งขึ้นเสียงออกไปอย่างร้อนใจ

“พี่เต…เสียงพี่เต พี่เตเหรอ” ดาริกาที่คิดว่าตอนแรกเธอแค่หูฝาดไปจึงไม่ได้ใส่ใจ กระทั่งเมื่อครู่ที่ฟังยังไงก็เสียงของเตชินจึงหันกลับไปมองแล้วถามออกไป

“ใช่ ฉันเอง ลงมา” เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าเริ่มมีสติจึงลดระดับน้ำเสียงลง ก้าวเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้อีกนิดใต้กิ่งไม้ที่ดาริกานั่งอยู่

“พี่เตใจร้าย ดาไม่ลง” เธอแง่งอนใส่อย่างดื้อรั้น

“ดาริกา อย่าดื้อ” จากที่ร้อนใจเริ่มหงุดหงิดเมื่อเธอเอาแต่ใจ

“ไม่ลง พี่เตใจร้าย เมื่อก่อนพี่เตอบอุ่น ทำไมตอนนี้ถึงใจร้ายกับดาด้วย ทำไมคะ มันเพราะอะไรกัน ทำไม…” เธอระบายความในใจออกมาอย่างสุดจะกั้นพลางขยับตัวก่อนจะเงียบลงแล้วยิ้มขบขันตัวเองเมื่อเกือบพลาดจะตกลงไป

“น้องดา!…” เตชินเผลอเรียกสาวเจ้าอย่างเคยชินด้วยความตกใจที่เธอคล้ายจะตกลงมา

“คุณหนู!” เคนร้องเสียงหลงด้วยความร้อนใจเป็นห่วง

“ดา” ศศินที่ได้แต่ขยับเท้าด้วยความตกใจมองดาริกาอยู่ห่างๆ เพราะตอนนี้สามีของเธออยู่ข้างหน้า

ได้แต่แอบเป็นห่วงเท่านั้น

“ดาจะยอมลงถ้าพี่เตเรียกดาอย่างที่เคยเรียก” ดาริกาคลี่ยิ้มจนตาเป็นสระอิด้วยความชอบใจ มองไปที่เตชิน

“…น้องดา ลงมา” เตชินยืนนิ่งมองสาวเจ้าก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วพูดออกไป

“…” เธอมองเขานิ่งอย่างไม่คิดขยับตัวแม้แต่นิด

“ตัวเล็ก…ตัวเล็กลงมา พี่รอรับ” เตชินเริ่มฮึดฮัดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเรียกสาวเจ้าเสียงอ่อนลงเล็กน้อยพลางขยับเข้าไปใกล้ จับตามองเธออย่างไม่ให้คาดสายตาแม้แต่นิด

ดาริกามองเตชินแล้วคลี่ยิ้มกว้างอีกครั้งอย่างดีใจก่อนจะกระโดดลงไปหาเตชินที่รีบยกแขนขึ้นมารับคนตัวเล็ก วงแขนแกร่งโอบรัดเอวของสาวเจ้าเอาไว้ทันที ปลายเท้าเปล่าเปลือยเหยียบลงบนรองเท้าของชายหนุ่ม วงแขนเรียวโอบกอดรอบลำคอแล้วเกยคางลงบนบ่าแกร่งพลางหลับตาพึมพำออกมาให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“พี่เต…พี่เตไม่เกลียดดาไม่ได้เหรอ ทำไมต้องเกลียดดา ดาไม่เข้าใจเลย ดาทำอะไรผิด” เธอพึมพำทั้งที่ยังคงหลับตา

“…” เตชินนิ่งเงียบได้แต่ยืนโอบกอดรอบเอวคอดเอาไว้ ให้สาวเจ้าพิงบ่นพึมพำต่อไปเงียบๆ

“ดาทำอะไรผิด ดาทั้งคิดทั้งทบทวนมาตลอด ดาก็ยังไม่รู้เลยว่าดาทำอะไรผิดร้ายแรงจนพี่เตต้องเกลียดดา” เธอพึมพำอย่างต่อเนื่องหากทว่าน้ำเสียงเริ่มแผ่วเบาลง ศีรษะเริ่มเอียงพิงไปที่แก้มของเขา

“ผิด…ผิดที่โง่แบบนี้” เขาพูดพลางยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเธอก่อนจะย่อตัวลงช้อนแขนที่ใต้ข้อพับขาอุ้มเธอขึ้นแล้วหันไปมองเคนที่ยืนอยู่ไม่ห่าง

แต่แล้วก็ต้องก้มหน้ามองสาวเจ้าที่ซบใบหน้าลงบนอกหลับตาพริ้มด้วยท่าทางสบายราวกับว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มเสียอย่างนั้น ก่อนจะเงยหน้าไปมองเคนที่มองมาด้วยสายตาที่เดาได้ยากจนเขาฉุกคิดขึ้นมาอีกครั้งว่าเคนนั้นตามติดดาริกาเป็นเงายิ่งกว่าตอนที่เตโซยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่งานในวันนี้เคนไม่ได้รับเชิญหรือถูกเขาสั่งให้ตามมาแต่กลับมาปรากฎตัวที่นี่

หลังจากคุยกับจิรันจนเสร็จเตชินก็รีบเดินออกมายังโต๊ะที่ดาริกากับศศินนั่งดื่มก็ไม่พบคนจึงถามคนชงเครื่องดื่มจนรู้ว่าคนทั้งสองเดินมาทางหลังบ้าน แต่ทว่าก็ต้องตกใจเล็กน้อยที่เห็นเคนเดินมาเจอกันพอดีด้วยสีหน้าเป็นกังวลเขากับเคนจึงรีบเดินตามมาทันทีที่รู้ว่าเคนก็เห็นว่าสาวเจ้ากับศศินเดินมาที่สวนหลังบ้านกันเพียงสองคน

“ผมฝากพี่หยิบรองเท้าเธอมาให้ทีนะครับ” เตชินตัดสินใจสั่งเคนให้หยิบรองเท้าของดาริกาก่อนจะชำเลืองมองศศินที่มองมาแล้วจึงเดินไปตามทางเดินข้างบ้านเพื่อตรงไปยังลานจอดรถเพื่อเลี่ยงคนในงานไม่ให้เห็นสภาพของดาริกาแล้วเอาไปเมาท์มอยกันเสียๆ หายๆ จนกระทบกับเธอได้ในภายหลัง

เคนรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปเปิดประตูรถให้กับเตชินทันทีที่พากันเดินมาถึงรถที่บ้านซึ่งจอดรออยู่ โดยมีศศินตามมาด้วยความเป็นห่วงดาริกา แต่เขาก็ได้แต่ยืนมองเตชินขึ้นรถไปกับดาริกาที่หลับคาอกของเตชินอย่างน่าอิจฉา

ศศินยืนมองจนกระทั่งรถพ้นประตูบ้านของจิรันไปเขาถึงได้แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา กำมือเข้าหากันแน่นซึ่งเต็มไปด้วยความอิจฉาและอยากเป็นคนที่ดูแลดาริกา แม้จะรู้ว่าสถานะตอนนี้ของเขาจะไม่สามารถทำมันได้ก็ตามแต่ก็ได้แค่ระบายออกมาเช่นนี้คลายความหงุดหงิดใจเท่านั้นก่อนจะชะงักหันไปตามเสียงเรียก

“ศิน” คณินเอ่ยเรียกบุตรชายพลางส่งสายตาเฉยชาไปให้ศศินได้รู้ว่ากำลังทำให้ตนไม่พอใจ

“พ่อ” ศศินมองบิดาพลางเอ่ยเสียงแผ่ว

“แกไม่ควรพาหนูดาดื่มจนเมาแบบนั้น ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นที่นี่ แกจะทำให้ฉันผิดใจกับคุณจิรัน ทำอะไรก็ใช้สมองคิดหน่อยก็ดี” คณินพูดพลางก้าวลงบันไดหน้ามุกบ้านมาทีละขั้นซึ่งอยู่ติดกับลาดจอดรถที่รอรับคนกลับ

“ขอโทษครับ ผมก็แค่อยากคุยกับดา ตั้งแต่พี่โซเสียก็ไม่ได้เจอกันอีก เธอก็ฝึกงานที่บริษัทพี่โซส่วนผมก็ฝึกบริษัทที่บ้าน เรา…” ศศินให้คำตอบบิดาโดยไม่สบสายตา

“ฉันเคยบอกแกแล้วให้รีบจัดการแต่แกก็ขี้ขลาดจนเสียหนูดาไปให้เตชิน ยังจะไปยุ่งวุ่นวายจนดูน่าสมเพชรให้อับอายหรือไง” คณินตำหนิบุตรชายเพียงคนเดียวที่ทำงานดีมาตลอด แต่พออยู่กับดาริกาก็มีท่าดีทีเหลวเสียอย่างนั้น

“ต่อให้เธอแต่งงานจดทะเบียนแล้ว…ผมก็เลิกยุ่งกับเธอไม่ได้ ยังไงผมกับเธอก็ตัดขาดกันไม่ได้” ศศินพูดขึ้นคล้ายพึมพำกับตัวเองแต่หากบิดาได้ยินก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตาแล้วพูดขึ้นต่อทันที

คณินมองบุตรชายอย่างนิ่งเงียบก่อนจะละสายตาจากศศินมองไปที่ประตูบ้านของจิรันซึ่งกำลังปิดลงเมื่อรถของบ้านวรากุลพาณิชขับเคลื่อนออกไปจนลับสายตาโดยไม่หันกลับมามองบุตรชายที่ก้าวเดินกลับเข้าไปภายในงานโดยไม่พูดอะไรอีก เขาจึงเปรยขึ้นมาอย่างกังวลเล็กน้อยว่าศศินจะพลาดท่าทำงานที่เขาสั่งพลาดเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวเหมือนเมื่อหกปีก่อน โชคดีแค่ไหนที่เขาสั่งให้คนไปเก็บกวาดจนไม่เหลือร่องรอยให้ค่องมาเดือดร้อนในภายหลัง

“คนอย่างดาริกาเป็นขวากหนาวต่อแกจริงๆ ศิน…ใครก็ตามที่มาขวางทางฉันก็อย่าหวังจะมีความสุขเลย”