คู่ปรับ

ป้าสมรที่ยืนฟังอยู่หัวเราะเบา ๆ

"นี่พวกเธอสองคนแอบกวนกันอยู่ใช่มั้ย? ป้าล่ะขอเถอะ เจ้าของร้านทะเลาะกับลูกค้า ไม่เอานะรัณ ปกติก็เห็นใจเย็นตลอดวันนี้ เป็นอะไรฮึ”

ธันวาหัวเราะออกมาด้วยท่าทางสบาย ๆ

"เปล่าครับป้า ผมแค่พูดตามที่เห็นเท่านั้นเองไม่ได้ชวนทะเลาะครับ"

เขาหยิบลูกชุบขึ้นมาชิมอีกชิ้น พร้อมชมต่อ

"ป้าเก่งมากนะครับ ทำขนมไทยออกมาได้สวยขนาดนี้ ดูเหมือนงานศิลปะเลย"

ป้าสมรยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ

"ขอบใจนะจ๊ะหนุ่ม ขนมไทยมันต้องทำด้วยใจและความประณีต ถึงจะออกมาดีแบบนี้"

ขณะที่ป้าสมรพูด รัณเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ พร้อมใบเสร็จในมือ เขาหยุดอยู่ตรงหน้าธันวาและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

"ค่ากาแฟกับลูกชุบครับ รวมทั้งหมด..."

รัณเลิกคิ้วนิด ๆ พลางมองกล่องลูกชุบเปล่าที่วางอยู่ใกล้ตัวธันวา

"กรุณาชำระเงินด้วยครับ"

ธันวาหันไปมองกล่องเปล่า ก่อนเลิกคิ้วกลับด้วยความประหลาดใจ

"เอ้า! เมื่อกี้ป้าบอกว่าให้กินฟรีไม่ใช่เหรอ?"

รัณยิ้มมุมปาก ก่อนตอบกลับเสียงเรียบ

"ถ้าชิ้นเดียวให้กินฟรีได้ครับ แต่คุณลูกค้า...กินไปหมดทั้งกล่องแล้วนะครับ"

ป้าสมรที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะลั่น

"ฮ่า ๆ ก็จริงนะ พ่อหนุ่มกินเร็วเหมือนกลัวใครมาแย่งกินเลย แบบนี้ไม่ให้เก็บเงินก็คงไม่ได้แล้วแหละ"

ธันวาหัวเราะเก้อ ๆ ก่อนยอมควักเงินจ่าย แต่ยังไม่วายพูดกวน

"โอเค ๆ จ่ายก็จ่าย ถือว่าผมสนับสนุนธุรกิจเล็ก ๆ ของคุณแล้วกัน"

รัณรับเงินพร้อมพูดเบา ๆ

"ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนครับ แต่ถ้าจะสนับสนุนอีก เรายังมี ทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง ขนมชั้น รับทั้งหมดเลยมั้ยครับ"

ธันวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนยักไหล่แบบไม่ถือสา

"ก็ได้ ผมช่วยซื้อ ถือว่าอุดหนุนร้านเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตแห่งนี้ละกัน"

รัณหรี่ตามองธันวาเล็กน้อย พลางตอบเสียงเรียบแต่แฝงความขัดใจ

"ร้านเล็ก ๆ ของเรากำลังเติบโต แต่ลูกค้าบางคน ปากแบบนี้ไม่น่าโตมาได้เลย"

ป้าสมรที่ยืนฟังอยู่หัวเราะลั่น ก่อนจะเดินมาตีไหล่รัณเบา ๆ

"เอ้า! รัณพูดแบบนี้กับลูกค้าไม่ได้นะ หลานป้านี่มันปากไวจริง ๆ"

ธันวายิ้มกวน ๆ ส่งสายตาให้รัณ

"ไม่เป็นไรครับป้า ผมไม่ถือ เพราะมันหนัก"

คำพูดนั้นทำให้รัณกัดฟันแน่น ก่อนจะตอบอย่างรักษามารยาท

"ขอบคุณที่อุดหนุนครับ"

เสียงหัวเราะของธันวาดังขึ้นอย่างสนุกสนาน เขาดูพอใจกับการแหย่เจ้าของร้านที่ดูจะหัวเสียง่าย ขณะที่รัณพยายามควบคุมอารมณ์ให้เยือกเย็นที่สุด

ป้าสมรที่สังเกตเห็นท่าทีของหลานชาย แอบยิ้มขำอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะพูดปลอบ

"ลูกค้านะรัณ อย่าถือสาเลย แล้ววันนี้เขาก็ช่วยอุดหนุนหลายบาทเลยนะหลาน"

รัณหันมองป้าสมรด้วยสายตาที่เหมือนจะบอกว่า

"ช่วยหน่อยเถอะครับป้า"

แต่ป้าสมรกลับแกล้งทำเป็นยุ่งอยู่กับการจัดขนม ทิ้งให้รัณต้องรับมือกับลูกค้าปากกล้าคนนี้ต่อไป

ในขณะที่ธันวายิ้มอย่างมีความสุข รัณแอบถอนหายใจ เขาเริ่มคิดในใจ

ถ้าลูกค้าทุกคนเป็นแบบนี้ทุกคน เขาคงต้องเพิ่มค่าแรงให้ตัวเอง