การพบกันครั้งแรก

คำพูดนั้นเหมือนเป็นกำลังใจที่เติมเต็มหัวใจของรัณ เขามองหน้าป้าสมรพร้อมรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

"งั้นผมขอตัวไปบดกาแฟรอก่อน เผื่อมีลูกค้าคนแรกแวะเข้ามาเร็ว ๆ นี้"

"ดีมากจ้ะ" ป้าสมรพยักหน้า ก่อนหันกลับไปจัดเรียงขนมไทยให้สวยงาม พร้อมเฝ้ารอช่วงเวลาที่ร้านจะกลับมาคึกคักอีกครั้ง

เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อประตูร้านถูกเปิดออก ลมชื้นเย็นพัดพาเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มในเสื้อกันฝนเปียกชุ่ม เขายืนสลัดหยดน้ำออกจากหมวกไหมพรมสีเข้ม ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าคมที่ดูดึงดูด ดวงตาคมของเขากวาดมองรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาที่รัณ ผู้ซึ่งยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่

“ขอหลบฝนหน่อยได้ไหม?”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น แผ่วเบาแต่ทรงเสน่ห์

รัณเงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้า ความเงียบทำให้บรรยากาศดูน่าค้นหา ก่อนเขาจะพยักหน้ารับ

“เชิญครับ”

ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่โต๊ะใกล้เคาน์เตอร์ ดวงตาคมยังคงสำรวจไปรอบร้าน ร้านเล็ก ๆ ที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เรียบง่าย โคมไฟสีวอร์มไวท์ห้อยประดับอยู่เหนือโต๊ะทุกตัว แจกันดอกไม้แห้งตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นอบอวลทั่วทั้งร้าน

“ร้านนี้เหมือนบ้านเลยนะ”

เสียงชายหนุ่มเอ่ยขึ้นลอย ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“แต่ก็ดูเหมือนบ้านที่เหงาไปหน่อย เหมือนร้านนี้กำลังจะปิดตัว”

คำพูดนั้นเหมือนสายฝนที่สาดซัดหัวใจ เขาชะงัก

เล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

“ถ้าคุณต้องการอะไร ผมยินดีให้บริการครับ”

ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้นก่อนจะสั่ง

“ลาเต้ร้อน ไม่ใส่น้ำตาล ผมชอบความขม”

รัณเหลือบมองอีกฝ่าย แววตาเรียบนิ่ง แต่คำพูดกลับเฉียบคม

“ถ้าคุณชอบความขม ควรสั่งแบล็คคอฟฟี่ครับ ไม่ใช่ลาเต้”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกมาจากชายหนุ่ม ท่าทางสบาย ๆ ของเขาทำให้บรรยากาศที่อึดอัดกลับดูมีสีสันขึ้น

“งั้นเอาเป็นแบล็คคอฟฟี่ก็ได้ครับ ถ้าคุณคิดว่าผมไม่รู้เรื่องกาแฟ”

รัณหันไปเตรียมกาแฟ พร้อมกับความคิดที่วนเวียนในหัว ผู้ชายชายคนนี้กวนประสาทที่สุด

ธันวานั่งมองรอบร้านอีกครั้ง รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แทรกตัวอยู่ในทุกมุมของร้านนี้ แม้จะเงียบเหงา แต่ก็เหมือนมีชีวิตชีวาที่ซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ

เมื่อกาแฟถูกเสิร์ฟ ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่ยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า

“กาแฟอร่อยดีนะ แต่ร้านนี่…”

เขาชี้ไปรอบ ๆ ด้วยท่าทางสบาย ๆ

“เงียบเหงาเหมือนป่าช้า”

รัณเงยหน้าขึ้นมองเขา สบตาด้วยแววตาเยือกเย็น

“ถ้าคุณไม่ชอบความเงียบ ก็เปิดเพลงฟังได้นะครับ

หรือจะไปหาคนคุยที่ร้านอื่นก็ได้ น่าจะเหมาะกับคุณลูกค้ามากกว่า”

คำตอบของรัณทำให้ชายหนุ่มยิ้มกว้างกว่าเดิม รอยยิ้มนั้นเจ้าเล่ห์จนรัณรู้สึกเหมือนโดนหยอกเข้าเต็ม ๆ

ระหว่างที่รัณชงกาแฟ ป้าสมรเดินมาพร้อมกับถาดขนม ลูกชุบสีสดใสถูกวางบนโต๊ะใกล้เคาน์เตอร์ ดวงตาของธันวาจับจ้องขนมด้วยความสนใจ

"นี่ขนมลูกชุบใช่มั้ยครับ?"

ธันวาชี้ไปที่ลูกชุบที่จัดวางอย่างประณีตในตู้กระจก สีสันสดใสดูดึงดูดตัดกับแสงไฟอ่อน ๆ ในร้าน

"ใช่ค่ะ ถ้าสนใจลองชิมได้เลย"

ป้าสมรตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

ธันวาหยิบลูกชุบชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิม กลิ่นหอมหวานของถั่วบดผสานกับวุ้นใสที่เคลือบอยู่ทำให้เขาชะงักเล็กน้อย เขาเคี้ยวอย่างช้า ๆ ก่อนแววตาจะเปลี่ยนไป

 "อร่อยมากครับ ไม่เคยกินลูกชุบที่อร่อยแบบนี้มาก่อน"

"ไม่เคยเลยเหรอ? งั้นคุณก็โชคดีแล้วที่ได้มากินลูกชุบร้านผม"

รัณพูดขณะยื่นกาแฟถ้วยร้อนให้ธันวา ก่อนจะเผลอหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ธันวาหันมามองรัณพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

"คุณยิ้มเป็นด้วยเหรอ? นึกว่าร้านนี้มีแต่เจ้าของร้านเงียบ ๆ กับบรรยากาศเรียบ ๆ ซะอีก"

รัณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แฝงความขี้เล่น

"ถ้าผมไม่ดูแลดี ร้านนี้ก็คงไม่น่าอบอุ่นพอให้คุณเข้ามาหลบฝนหรอก"