รีวิวเป็นเหตุ

ในห้องทำงานหรูหราภายในคฤหาสน์ริมทะเลของตระกูล วงศ์พิทักษ์ คณินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังแสดงรายงานล่าสุดจากลูกน้อง

"ยังไม่มีข่าวของคุณธันวาเลยหรือ?" เสียงทุ้มเข้มของเขาดังขึ้น ทำให้เลขาหน้าห้องที่รายงานอยู่แทบไม่กล้าสบตา

"ขออภัยครับท่าน เราพยายามตรวจสอบช่องทางทั้งหมดแล้ว แต่คุณธันวาไม่ได้ใช้บัตรเครดิต หรือเบอร์โทรศัพท์มือถือที่เคยใช้เลย"

คณินถอนหายใจหนัก ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา

"งั้นก็เร่งมือซะ ฉันไม่สนว่าเขาจะไปซ่อนตัวที่ไหน แต่เขาคือลูกชายฉัน... และเขาต้องกลับมาสานต่อธุรกิจของครอบครัว"

ที่อีกมุมหนึ่งของคฤหาสน์ริมทะเล มิวกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ริมสระน้ำ แต่แล้วเสียงเข้มของพ่อก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"มิว... พี่ชายเธอติดต่อมาหรือยังเขาจะกลับมาเมื่อไหร่?"

มิวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเงยหน้ามองพ่อ คณินยืนกอดอก จ้องเธออย่างจับผิด

"เอ่อ... พี่ธันวาก็ส่งข้อความมาตลอดค่ะ แต่เขาแค่เที่ยวเล่นอยู่ เขาสบายดี"

มิวรีบตอบพลางเสมองไปทางอื่น เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด

"อย่ามาโกหก" คณินพูดเสียงเย็น

"พ่อรู้ว่าเธอปิดบังอะไรบางอย่าง... ถ้าธันวาไม่กลับมา พ่อจะให้เธอไปตามเขาเอง"

"แต่พ่อคะ"

"ไม่มีแต่"

มิวกลืนน้ำลายฝืดคอ เธอรู้ว่าถ้าพ่อสั่งแล้ว ก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้เลย

ในช่วงเย็น ขณะที่คณินกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น รดาผู้เป็นภรรยาเดินเข้ามาด้วยท่าทางใจเย็นและยื่นถ้วยชาให้สามี

"คุณกำลังกดดันเด็ก ๆ มากเกินไปนะคะ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน

"ธันวาแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองบ้าง"

คณินหันมามองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ใช้ชีวิตของตัวเอง? หมายความว่าอะไร? การหนีออกจากบ้านไปทำอะไรไร้สาระอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้นั่นน่ะเหรอ? คือการใช้ชีวิตของตัวเอง"

รดาถอนหายใจ

"บางทีสิ่งที่เขาทำอาจไม่ใช่เรื่องไร้สาระสำหรับเขาก็ได้นะคะ"

"แต่สำหรับฉัน... เขากำลังทำให้ครอบครัวเราเสียหน้าเสียผลประโยชน์" คณินพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"บางทีเราควรให้เขาได้ลองพิสูจน์ตัวเองก่อนนะคะ ถ้าเขาพร้อมฉันเชื่อว่าเขาต้องกลับมา" รดาเอ่ยเสียงเบา แต่มั่นคง

คณินยังคงนิ่งไปครู่หนึ่ง แม้จะไม่เห็นด้วยกับภรรยา แต่คำพูดของเธอก็ทำให้เขาครุ่นคิด

คืนวันเดียวกันในคอนโดใจกลางเมืองที่ตกแต่งเรียบง่ายแต่ทันสมัย ธันวานั่งอยู่ในห้องพักที่จัดอย่างเป็นระเบียบ เฟอร์นิเจอร์สีเอิร์ธโทนและไม้สไตล์มินิมอลช่วยสร้างบรรยากาศอบอุ่น 

พื้นที่ทำงานเล็กๆ ที่มุมห้องจัดอย่างเรียบร้อย โต๊ะไม้เรียบง่ายมีโคมไฟตั้งโต๊ะส่องแสงนวลอ่อน ๆ ข้าง ๆ เป็นชั้นวางหนังสือที่เต็มไปด้วยนิตยสารอาหารและการเดินทาง บ่งบอกถึงความหลงใหลในสิ่งที่เขาทำ

ชายหนุ่มสวมชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดตาและกางเกงลำลองสีกรมท่า สบาย ๆ แต่ดูเป็นระเบียบ เขากำลังนั่งอยู่หน้าจอแล็ปท็อป เปิดหน้าบล็อก "แชะชิม" ที่เขาทำด้วยความตั้งใจ บนโต๊ะมีกาแฟดำร้อนในแก้วเซรามิกสีขาว กลิ่นหอมของกาแฟสดลอยฟุ้งสร้างความผ่อนคลายให้กับค่ำคืนที่เงียบสงบ

ธันวาย้อนนึกถึงบรรยากาศร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เขาไปในช่วงเช้า พร้อมเริ่มพิมพ์รีวิวที่สะท้อนถึงความรู้สึกที่ได้รับจากสถานที่นั้น

"บ้านกาแฟอุ่นไอรัก ร้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวในมุมเงียบสงบของเมือง ความเรียบง่ายที่นี่คือเสน่ห์ที่ยากจะหาได้ในยุคปัจจุบัน คุณจะรู้สึกเหมือนนั่งดื่มกาแฟในบ้านที่อบอุ่น เสียงเครื่องชงกาแฟและกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟสดจะทำให้คุณลืมความวุ่นวายรอบตัวไปชั่วขณะ

แม้ร้านจะดูเงียบเหงา แต่รสชาติของกาแฟกลับเต็มไปด้วยความใส่ใจ ทุกแก้วเหมือนถูกชงด้วยหัวใจของคนที่รักในสิ่งที่เขาทำจริง ๆ"

เขาหยุดนิ้วจากแป้นพิมพ์ พลางนึกถึงภาพชายหนุ่มในร้าน ที่ดูเหมือนเก็บตัว ใบหน้าคมคายที่ฉายความนิ่งสงบ และดวงตาที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย เขาเห็นรัณคอยจัดดอกไม้ในแจกันอย่างประณีต ทุกกลีบเรียงตัวกันอย่างสวยงาม และดูเหมือนจะมีความสุขกับการดูแลต้นไม้หน้าร้าน เขาได้ยินเสียงรัณพูดกับต้นไม้เบา ๆ

"วันนี้ดูสดชื่นขึ้นนะ ต้องการน้ำอีกหน่อยหรือเปล่า?" เสียงนั้นเรียบง่าย แต่กลับมีความอ่อนโยนที่ทำให้ธันวารู้สึกแปลก

เขาหยุดนึกถึงแม่ของตัวเองทันที แม่ของเขาชอบดูแลต้นไม้ในสวนเช่นกัน มักจะพูดคุยกับพวกมันเหมือนเป็นเพื่อนที่รับฟังทุกเรื่อง

"ต้นนี้โตขึ้นเยอะเลยนะ พรุ่งนี้แม่จะเปลี่ยนกระถางให้นะลูก" เสียงนั้นยังชัดเจนในความทรงจำ และเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ธันวาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ชายเจ้าของร้านกาแฟใช้ยังคงติดอยู่ในความทรงจำ กลิ่นนั้นสะท้อนความเรียบง่าย แต่กลับเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ดึงดูดใจเขาอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นกลิ่นที่ไม่ฉุน ไม่หวานจนเกินไป แต่กลับให้ความรู้สึกสงบและอบอุ่น

ธันวาสูดลมหายใจลึก ก่อนวางนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง เติมข้อความลงในรีวิว

"ไม่เพียงแต่บรรยากาศที่อบอุ่นในร้านนี้ แต่คุณยังสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของเจ้าของร้าน ทุกมุมของร้านบอกเล่าเรื่องราว ทุกต้นไม้ดูเหมือนได้รับการดูแลราวกับเป็นสมาชิกในครอบครัว เสน่ห์เหล่านี้หาได้ยากยิ่ง และทำให้สถานที่นี้เป็นมากกว่าร้านกาแฟ แต่คือบ้านของความทรงจำ"

ธันวามองข้อความในจอพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขาเองยังไม่เข้าใจ

"ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าที่นั่น... มีบางสิ่งที่ดึงดูดหัวใจฉันได้มากขนาดนี้?"

เขาส่ายหัวเบา ๆ พยายามสลัดความคิดนั้นออก ก่อนแนบรูปถ่ายมุมของร้านลงในโพสต์ และกดเผยแพร่ เสียงกดปุ่ม "เผยแพร่" ดังขึ้นเบา ๆ