Masukขากลับตรีธาราต้องขับรถมาเพียงลำพัง ในระหว่างนั้นเขาได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ก็ทำให้เขาตกตะกอนความคิดของตัวเองได้ในเวลานั้น ดวงตาคมเริ่มมีน้ำสีใสไหลออกมาจนดวงตาของเขาพร่ามัว
นลินและเธียร์เดินทางกลับมาถึงคอนโด หญิงสาวก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับเขา เธอหงุดหงิดและโกรธเธียร์เป็นอย่างมาก แค่เห็นหน้าเขานลินก็อารมณ์เสียแล้ว อารมณ์ขึ้นลงอย่างกับคนจะเป็นประจำเดือน แต่นลินใช้วิธีคุมกำเนิดแบบฉีดทุก ๆ 3 เดือนทำให้หญิงสาวประจำเดือนไม่มา แต่เธอจำไม่ได้แล้วว่าฉีดครั้งล่าสุดไปเมื่อไหร่ นลินกำลังจะเช็กดูเธียร์ก็เดินมาหาเธอซะก่อน
“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามอยู่ใกล้พี่ธาม !”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกับนลินพร้อมทำสีหน้าไม่พอใจ
“อยู่ใกล้แล้วจะทำไมคะ ลินคงไม่ได้ไปแต่งงานกับพี่ธามหรอกค่ะ !”
อารมณ์ของทั้งคู่ต่างคนต่างร้อนดั่งไฟทำให้หญิงสาวเผลอพูดจายั่วโมโหเขาออกไป
“หยุดพูดจาประชดฉันสักทีนลิน !”
สายตาคมจ้องเขม็งไปที่หญิงสาว พอได้ยินสิ่งที่พี่ชายพูดก็ทำให้เขาเริ่มคิดมากเรื่องของทั้งคู่
“ลินไม่ได้ประชดค่ะ ! ลินกับพี่ธามเป็นแค่พี่น้องกันเท่านั้นคุณไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ”
หญิงสาวตอบกลับเขาออกไปด้วยสีหน้าที่ดูเหวี่ยง ๆ
“เหอะ ! พี่น้องท้องชนกันน่ะเหรอ ? ไปทำอีท่าไหนล่ะพี่ชายฉันถึงได้ชอบเธออย่างนั้น”
ชายหนุ่มมองตาขวางไปทางนลิน พร้อมเอ่ยถามอย่างหาเรื่อง เพราะมีหลายเรื่องที่มันยังคงค้างคาใจเขา
เพียะ !
ฝ่ามือเล็กตบไปที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง จนหน้าชายหนุ่มหันไปตามแรงมือ
“อย่ามาพูดจาแบบนี้กับลินนะคะ”
นลินไม่พอใจที่โดนเขาสงสัยในความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ธาม อีกทั้งเขายังไม่เชื่อใจนลิน ดวงตากลมเริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส
“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ แล้วนี่มันคืออะไร !”
ร่างสูงตะโกนออกไปเสียงดังพร้อมหยิบโทรศัพท์มาเปิดคลิปกล้องวงจรปิดที่ร้านของธามให้นลินดู
ก่อนหน้านี้ขณะที่นลินกับธามหายไปอยู่ด้วยกัน จนเธียร์ไปพบว่าเธอไปกินเหล้าที่ร้านของพี่ชายตัวเองและนอนค้างอยู่ที่นั่น เธียร์เกิดความสงสัยจึงสั่งคนไปเอาคลิปกล้องวงจรปิดที่ร้านมาให้และคนของเขาก็พึ่งจะส่งมาให้วันนี้เมื่อเปิดดูเมื่อสักครู่เขาก็สติแตกเลยทันที
เป็นภาพที่ธามอุ้มนลินที่เมาจนไม่ได้สติเดินขึ้นไปชั้นบนของร้าน และเข้าไปในห้องนอนของธาม พี่ชายของเขาอยู่ในห้องนั้นกับเธอนานเกือบชั่วโมงแล้วจึงออกจากห้องมาพร้อมชุดใหม่ ทำให้เธียร์แอบนึกสงสัยว่าช่วงเวลาที่พวกเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันมันเกิดอะไรขึ้น ชายหนุ่มจึงหัวเสียเป็นอย่างมาก
นลินมีสีหน้าที่ตกใจเพราะเธอเองก็เมาจนไม่ได้สติแต่เธอเองก็มั่นใจว่าคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มันก็ชวนเข้าใจผิดจริง ๆ นั่นแหละที่ชายหญิงสองคนอยู่ในห้องด้วยกัน
“ฉันถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน”
ชายร่างสูงกดเสียงต่ำเอ่ยถามเธอออกไป มือหนาเข้าไปบีบแขนหญิงสาวแน่นเพื่อเค้นเอาคำตอบ
“ลินไม่รู้ค่ะ... ปล่อยค่ะ...ลินเจ็บ”
น้ำเสียงสั่นเอ่ยกับเขาพร้อมแววตาที่เริ่มรู้สึกกลัวคนตรงหน้า มือเล็กพยายามแกะมือเขาออก
“โถ่เว้ย !”
มือหนาปล่อยจากหญิงสาวแต่หันไปปัดแจกันที่วางเรียงบนโต๊ะหล่นแตกกระจาย
เพล้ง !
นลินตกใจจนหน้าเหวอ ตอนนี้เธียร์อารมณ์ร้อนและน่ากลัวเป็นอย่างมาก เขาโมโหจนทำลายข้าวของซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยเป็นเช่นนี้ หญิงสาวนั่งตัวสั่นเทาพร้อมก้มหน้าร้องไห้ เธียร์สังเกตเห็นเช่นนั้นเขาก็เริ่มมีสติขึ้นมาบ้าง ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปเพื่อสงบสติอารมณ์มากกว่านี้ เพราะถ้าขืนอยู่ต่อคงไม่ดีเป็นแน่
ลินลดายังคงตกใจไม่หาย ตอนนี้หลาย ๆ เรื่องมันถาโถมเข้าใส่จนหญิงสาวตั้งตัวไม่ทัน ไหนจะเรื่องงานแต่งของเธียร์ นลินยังไม่ทราบว่าทุกอย่างมันเป็นโมฆะไปแล้วเธอคิดว่าชายเธียร์กับน้ำฟ้าเข้าหอไปด้วยกันแล้ว ไหนจะเรื่องของพี่ธามที่ทะเลาะกับเธียร์เพราะต้นเหตุมาจากเธอ อีกทั้งเรื่องคลิปนี่อีก ทำให้นลินนึกโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุของความวุ่นวายนี้ทำให้พี่น้องทะเลาะกันจนตอนนี้ลามไปถึงครอบครัวของเขา
“ลินคิดว่าคุณจะเชื่อใจลินและไม่ตัดสินลิน แต่ลินกลับคิดผิดมาโดยตลอด”
ใบหน้าของเธอแสดงความผิดหวังออกมา ลินลดาตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นบางส่วนใส่กระเป๋าและเดินทางออกจากคอนโดนี้ทันที
‘ไม่ต้องตามหาลินแล้วนะคะ เชิญไปตามทางที่คุณเลือกเดิน ลินจะถอยให้คุณเองค่ะ’
หญิงสาวเขียนข้อความลงบนกระดาษแล้ววางไว้ให้เขา คงถึงเวลาที่จะต้องปล่อยวางเสียที
เธียร์เดินทางกลับไปที่บ้านของเขาเพื่อพูดคุยเรื่องนี้กับพี่ชายเมื่อไปถึงทุกคนก็อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
“นี่มันเรื่องอะไรกัน”
ร่างสูงโยนโทรศัพท์ลงกลางโต๊ะในห้องรับแขก ในขณะที่ผู้เป็นแม่กำลังทำแผลให้ธามอยู่
“เธียร์ลูก ใจเย็น ๆ สิ ค่อย ๆ คุยกันนะลูก”
ผู้เป็นแม่ตกใจกลัวว่าทั้งคู่จะมีเรื่องกันอีก
ผู้เป็นพ่อจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นไปดู พร้อมมองหน้าลูกชายสองคนสลับกัน
“ที่พวกแกทะเลาะกันเพราะผู้หญิงคนนี้เหรอ ?”
ธนาเอ่ยถามลูกชายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ธามจึงหยิบโทรศัพท์จากผู้เป็นพ่อไปดู เขาก็ไม่ได้มีสีหน้าตกใจอะไร
“ก็อย่างที่เห็น เธอเมา ฉันก็พาไปนอน”
ชายหนุ่มตอบกลับน้องชายไปด้วยท่าทีนิ่ง ๆ
“ตอบง่ายไปหน่อยไหม แค่เมาแล้วพาไปนอนงั้นน่ะเหรอ เหอะ ! “
ชายหนุ่มเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่ชายให้ลุกขึ้น
“เธียร์ลูก ปล่อยพี่เขานะลูกนะ แม่ขอล่ะ”
ผู้เป็นแม่เสียงสั่นเครือเมื่อเห็นว่าลูกชายทั้งสองกำลังจะมีเรื่องกัน
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ !”
ผู้เป็นพ่อตะโกนเสียงแข็งออกไปใส่ทั้งคู่
ทั้งคู่จ้องหน้ากันเขม็งก่อนเธียร์จะปล่อยคอเสื้อของพี่ชายที่ยับยู่ยี่แล้วผลักเขาออกห่าง
“ถ้าจะตัดสินตามความคิดของตัวเองโดยไม่ฟังเหตุผลก็กลับไปซะ ฉันก็ไม่อยากอธิบายให้คนเอาแต่ใจแบบนายฟังหรอก”
คนเป็นพี่เอ่ยกับน้องด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
“....” เธียร์ถอนหายใจและพยายามสงบสติอารมณ์แล้วทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่
ธามมองหน้าเขาสักครู่ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นให้เขาฟัง
“เธอเมาและไม่ต้องการไปพบนาย ก่อนหน้านั้นนลินนั่งร้องไห้อยู่ที่บาร์และกินเหล้าเยอะมากจนเมาแล้วหลับไป ฉันเลยต้องให้เธอนอนที่ร้านเพราะเธอมาคนเดียว พอถึงห้องเธอดันอ้วกใส่เสื้อฉัน ฉันต้องอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วลงมานอนอยู่ออฟฟิศชั้นสอง ไม่มีอะไรไปมากกว่านี้ ฉันเองก็ลูกผู้ชายมากพอ ส่วนเรื่องวันนี้แค่อยากยั่วโมโหหมาบ้าอย่างนายเท่านั้นแหละ”
ธามอธิบายทุกอย่างออกไปตามความจริง พร้อมสีหน้าที่ดูปกติ
เธียร์มองหน้าพี่ชายเพื่อดูว่าเขากำลังโกหกอยู่หรือไม่ แต่สภาพหน้าเขาตอนนี้เละเทะเป็นอย่างมาก
“ขอโทษแล้วกัน”
ร่างสูงพูดจาห้วน ๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากบ้านไป สร้างความงุนงงให้แก่คนที่นั่งอยู่ตรงนั้น
“อะไรของมัน มาอาละวาดแล้วก็ไป”
ผู้เป็นพ่อทำสีหน้างงเล็กน้อย
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
นั่งรถไปได้สักพักลินลดาก็รู้สึกเหมือนจะเมารถ เธอรู้สึกเวียนหัวจึงจะนอนพักสักหน่อย หญิงสาวเอนหลังพิงไปที่เบาะรถของธาม แปลกมากเลยร้อยวันพันปีเธอไม่เคยจะเมารถ พี่ธามก็ไม่ได้ขับรถแย่ขนาดนั้นออกจะขับรถดีเลยก็ว่าได้ “เป็นไรหรือเปล่า สีหน้าลินดูไม่ค่อยดีนะ”ธามหันไปมองใบหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้เริ่มซีดเหลือง
ทางด้านของเธียร์ เขากำลังคิดหนักว่าจะทำอย่างไรต่อดี และเขาก็คิดได้ว่าไม่ควรปล่อยให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ ประจวบกับสิงหาวิ่งเข้ามาหาเขาภายในห้องพอดี “นายครับ ปลอดภัยใช่ไหมครับ”เขาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธียร์ด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เมื่อมาถึงโรงแรมก็เห็นคนของคุณธนาเต็ม
นลินถูกชายฉกรรจ์หลายคนลากออกไปจากห้องประชุม หญิงสาวพยายามที่จะขัดขืนแต่เธอก็ไม่สามารถสู้แรงคนพวกนั้นได้เลย “ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ !”เสียงแข็งกร้าวตะโกนมาจากทางด้านหลังเป็นเหตุให้ทุกคนหันกลับไปมอง รวมถึงนลินด้วย “คุณธาม”ชายฉกรรจ์ทำสีหน้าลำบากใจเพราะพวกเขาไม่อยากขัดคำสั่งคุณธนาผู้เป็นเจ้านาย แต่ธามก็
บนคอนโดหรูชายหนุ่มและหญิงสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะเหมือนคู่รักทั่วไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าใจกันดีแล้ว“ห้ามยุ่งเกี่ยวกับพี่ธาม เข้าใจไหม” ร่างสูงเอ่ยเสียงแข็งกับเธอ ในขณะที่ทั้งคู่นอนเล่นหยอกล้อกันอยู่บนเตียง “ลินรู้ค่ะ เราแค่สนิทกันเหมือนพี่น้องก็เท่านั้น”หญิงสาวตอบกลับเข






![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
