ตอนที่ 19 เข้าใจผิด 2/2

ถึงแม้ว่าเธียร์จะโกรธพี่ชายสักแค่ไหน แต่ตรีธาราก็เป็นคนที่เขาเชื่อใจและเคารพมาตลอด ดังนั้นคำพูดของธามมีผลกับเขาเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงรีบบึ่งรถกลับคอนโดเพื่อไปขอโทษนลิน

ระหว่างทางก็แอบแวะซื้อของโปรดไปให้เธอด้วย แต่เมื่อกลับมาถึงภายในห้องดันว่างเปล่าไร้เงาของนลิน มีเพียงเศษแก้วของแจกันที่แตกกระจัดกระจายอยู่เกลื่อนพื้น ถุงอาหารที่อยู่ในมือหล่นตุบลงบนพื้น ขายาวรีบก้าวเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอน ประตูห้องน้ำ รวมถึงห้องแต่งตัวแต่ก็ยังไม่พบตัวหญิงสาว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้ากระจกที่โล่งไปเกือบทั้งราว

เธียร์รีบเดินเข้าไปดูด้วยสีหน้าตกใจ ชายหนุ่มมองไปที่โต๊ะเครื่องสำอางก็ดูโล่งเหลือแค่เพียงของใช้ของเขา เธียร์ยกโทรศัพท์โทรหาเธอก็ไม่สามารถติดต่อเธอได้ เขามองไปที่กระจก เห็นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ แปะอยู่ที่กระจกใสเขาจึงหยิบมาอ่านดู 

ทันทีที่จบประโยคใบหน้าของชายหนุ่มก็แสดงสีหน้าเศร้าออกมา เขารู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นกับเธอ ตอนนี้เขาอยากจะขอโทษนลิน แต่มันดันสายเกินไปแล้วสินะเมื่อเขาตัดสินเธอเพียงแค่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น

ลินลดากลับมาถึงบ้านในเวลาดึก บ้านของเธอทำสวนผลไม้ส่งออก เธอเป็นแค่ลูกชาวสวนธรรมดา ๆ ทันทีที่มาถึงผู้เป็นพ่อและแม่ก็รอต้อนรับลูกสาวที่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี 

“ลูกสาวพ่อจำทางกลับบ้านได้แล้วเหรอเนี่ย”

ชัยยศ เนตรนรางกุล ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามลูกสาวพร้อมสวมกอดเธอ 

“คิดถึงพ่อกับแม่มากเลยค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าเศร้า พร้อมมองไปที่ใบหน้าของผู้เป็นพ่อและแม่สลับกัน 

แค่มองดวงตาเล็ก ๆ นั้นเขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ลูกสาวของเขากำลังมีปัญหาแน่ ๆ 

“บอกพ่อมาซิ ใครทำอะไรลูกสาวพ่อ”

มือหนาของชายวัยกลางคนลูบไปที่ศีรษะลูกสาวเบา ๆ หญิงสาวก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ เธอจึงได้แต่ระบายความรู้สึกผ่านทางน้ำตาออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ แม้จะโตแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กสำหรับพ่อแม่อยู่เสมอ  

เธียร์ได้ข้อมูลที่อยู่ของนลินมาแล้ว แต่เขายังคงชั่งใจว่าจะไปหาเธอดีหรือไม่ เพราะตำแหน่งของเธอตอนนี้อยู่ที่บ้านของหญิงสาว ธีรติคิดหนักจนไม่ได้หลับได้นอน แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่นลินทำเมื่อวานก็ทำให้เขาตัดสินใจได้ทันทีว่ายังไงก็ต้องไปง้อนลินให้ได้  

เธียร์ขับรถมาตามจีพีเอสจนมาโผล่ที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งที่อยู่กลางสวนผลไม้ หน้าบ้านมีหญิงวัยกลางคนเดินออกมาดูว่าใครมาหาที่บ้าน 

“สวัสดีครับคุณแม่”

เธียร์ลงจากรถพร้อมเดินเข้าไปทักทายผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายนลิน ท่านยังดูเด็กอยู่ ดูไม่เหมือนคนมีอายุเลยสักนิด 

“หวัดดีจ้ะ มาหาใครเหรอจ๊ะ”

ผู้เป็นแม่เอ่ยถามด้วยความสงสัย 

“เอ่อ... ผมตามมาง้อนลินครับ”

คนร่างสูงพูดออกไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ผู้เป็นแม่เห็นเช่นนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ 

“เฮ้ออ เด็กสมัยนี้เนี่ยนะ... ไป ๆ แม่พาไปนั่งรอในบ้าน เดี๋ยวแม่ไปตามน้องลงมาให้” 

ผู้เป็นแม่เดินนำเข้าไปในบ้านแต่ผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มก็ต้องรีบวิ่งออกมาจากบ้านหลังใหญ่ 

“กล้าดียังไงมาเหยียบบ้านกู ออกไป !”

เสียงแข็งตะโกนขู่เสียงดังไล่ชายหนุ่มออกไปพร้อมกับเสียงปืนยิงขึ้นฟ้าไล่ตามหลังมา

เธียร์ตกใจจนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นชายวัยกลางคนถือปืนลูกซองวิ่งไล่เขาพร้อมกับยิงขู่ หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม 

นลินได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายเธอก็เปิดกระจกมองลงมา เห็นผู้เป็นพ่อถือปืนจ่อไปทางชายหนุ่ม เธอเองก็ตกใจไม่ต่างกัน

“พ่อ !”

นลินอุทานชื่อพ่อเสียงดังจนคนข้างล่างเงยหน้าขึ้นมามอง สีหน้าของเธียร์ซีดอย่างกับไก่ต้ม เขาใช้สายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากนลิน หญิงสาวจึงรีบวิ่งลงมาจากบนบ้าน 

“ทำลูกสาวกูเสียใจแล้วยังมีหน้ามาเหยียบบ้านกูอีกงั้นเหรอ เหอะ ! ชักจะหยามกูเกินไปแล้ว”

ชัยยศตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย เขาโมโหจนหนวดกระตุก 

“คุณชัยยศ อย่าเว่อร์ขนาดนั้น”

อรยา เนตรนรางกุล ผู้เป็นแม่ของนลินหันไปดุสามี 

ผู้เป็นพ่อหันหน้าไปหาภรรยาพร้อมขยิบตาเบา ๆ สองทีเอาเป็นว่ารู้กัน

อรยาได้แต่ถอนหายใจให้กับผู้เป็นสามี ฝ่ายนลินก็ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เธียร์เองก็คอยส่งสายตาให้กับเธอเพื่อขอให้เธอช่วยพูดกับพ่อให้เขา

“พ่อคะ หนูหิวข้าวแล้วเราไปกินข้าวกันเถอะ”

นลินไม่ได้สนใจเธียร์แต่เดินไปควงแขนผู้เป็นพ่อเข้าบ้านไป 

“ไม่ต้องคิดมากลูก พ่อเขาแค่หยอกเล่นแค่นั้นแหละ ปะ...ไปกินข้าวเช้าด้วยกัน แม่ทำกับข้าวหลายอย่างเลย”

อรยาเดินเข้าไปลูบไหล่ชายหนุ่มเบา ๆ เพื่อปลอบขวัญ