เข้าสู่ระบบตุ้บ !
“โอ๊ยย !”
ร่างสูงสะดุ้งตื่นแล้วมองคนตรงหน้า “ตีผมทำไมเนี่ย ?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่งัวเงียกำลังเมาขี้ตาในยามเช้าตรู่
“คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ออกไปเลยนะ !”
เจ้าของใบหน้าเล็กเหวี่ยงเขาออกไป
“ถามได้ ก็มานอนกอดเมียสิ”
พูดจบเขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอย่างหน้ามึนพร้อมขโมยหอมแก้มหญิงสาว
“ปล่อยลินนะ ปล่อย..อุ๊บ !”
ร่างเล็กกำลังจะผลักเขาออกแต่จู่ ๆ ก็คลื่นไส้ขึ้นมา หญิงสาวรีบใช้มือปิดปากตัวเองไว้ เธียร์เห็นแบบนั้นก็มีสีหน้าตกใจและรีบปล่อยนลิน หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป
ผ่านไปสักพักลินลดาก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวแลดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ชายหนุ่มจึงรีบวิ่งเข้าไปประคองเธอ แต่ก็ได้รับสายตาที่มองแรงใส่เขา
นลินมีอาการวิงเวียนศีรษะเธอจึงกลับไปนั่งอยู่บนเตียงเช่นเดิม ชายหนุ่มก็เดินตามลงมานั่งข้าง ๆ เธอ
“คุยกันหน่อยได้ไหมลิน”
ชายหนุ่มหันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาจริงจัง
“...”
“ทำไมถึงต้องหนีผม ทำไมต้องทำให้เป็นห่วงด้วย คุณโกรธผมเรื่องไหนกันแน่ ถ้าเรื่องน้ำฟ้าทุกอย่างมันจบแล้ว งานแต่งงานเป็นโมฆะ ส่วนเรื่องพี่ธามผมขอโทษที่เข้าใจผิดและไม่เชื่อใจคุณ ผมผิดเองที่อารมณ์ร้อนเกินไป ตอนนี้ผมรู้ความจริงจากปากพี่ชายผมแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ...”
แววตาเศร้ากำลังขอร้องอ้อนวอนให้เธอยกโทษให้เขา พร้อมเข้าไปสวมกอดเธอแล้วเอาคางเกยไว้ที่ไหล่
“ผมไม่ชอบเวลาที่คุณไม่สนใจผม ผมไม่ชอบที่คุณทำตัวเย็นชากับผม ผมรู้สึกเหมือนจะเสียคุณไป ผมไม่อยากเสียคุณไปเข้าใจไหม...”
น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยกับหญิงสาวพร้อมความรู้สึกเปียกชุ่มบริเวณไหล่ของเธอ
นลินใจอ่อนกับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เขามาเหยียบบ้านของเธอแล้ว แต่หญิงสาวอยากแกล้งเขา นลินผลักเขาออกแล้วมองหน้าชายหนุ่มที่ตอนนี้แพขนตายาวนั้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เธอแอบตกใจที่เขาร้องไห้ นี่เธอแกล้งเขาแรงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย !
“ลินจะนอนต่อสักพักค่ะ ถ้าไม่ออกไปก็ช่วยอยู่เงียบ ๆ ด้วย”
หญิงสาวล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังให้เขา
เธียร์มองเธอจากด้านหลังก่อนจะมุดเข้าใต้ผ้าห่มและเข้าไปนอนเบียดเธอ แขนยาวสอดเข้าไปคว้าเธอมากอดไว้แน่น
“ผมรักคุณนะ”
ธีรติเอ่ยช้า ๆ ที่ข้างกกหูของเธอพร้อมจูบอย่างแผ่วเบา ไปที่แก้มเป็นการประทับตรา
เช้าวันนี้ดูเหมือนนลินจะไม่เมินเขาอีกแล้ว ตอนบ่ายผู้เป็นพ่อและนลินจะออกไปดูคนงานที่โกดัง เธียร์ก็ขอตามไปด้วยอีกเช่นเคย ชายหนุ่มเดินตามหลังหญิงสาวต้อย ๆ คนงานต่างมองและแซวชัยยศกันใหญ่
“โห ! ลูกเขยหล่อนะเฮีย”
เสียงเอ่ยแซวของคนงานในสวน เธียร์ก็แอบเขินจนทำตัวไม่ถูก
ชัยยศยักคิ้วส่งไป
“ลูกขงลูกเขยอะไร พูดไปเรื่อย”
ผู้เป็นพ่อพูดเสร็จก็หันมามองชายร่างสูง ที่แต่งตัวเหมือนคนงาน เหงื่อไหลเต็มหน้าแต่ก็ยังมีราศีความหล่อแบบผู้ดีทะลุออกมา
เมื่อนลินมองหน้าชายหนุ่มเธอก็แอบสงสารเขา นั่งอยู่ห้องแอร์ดี ๆ ไม่ชอบ อยากมาตากแดดลุยสวนเป็นไงล่ะ เธอกำลังจะเดินเข้าไปดูของในโกดังก็เกิดอาการเวียนศีรษะอย่างรุนแรงจนทรงตัวไม่อยู่ เธียร์เห็นท่าไม่ดีก็รีบวิ่งเข้าไปประคองนลินไว้
“บอกแล้วใช่ไหมถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องมา”
ร่างสูงพูดเสียงดุออกไป พร้อมสีหน้าที่ดูเป็นห่วง ตอนนี้นลินหน้าซีดมาก เธอทั้งอาเจียนและกินข้าวไม่ได้จึงมีอาการเช่นนี้
ผู้เป็นพ่อรีบหันกลับมาดู
“เป็นไรลูก”
ชัยยศเอ่ยถามลูกสาว
“เปล่าค่ะ หนูแค่หน้ามืดนิดหน่อย”
นลินพยายามที่จะฝืนแต่ตอนนี้เธอทั้งเวียนศีรษะและคลื่นไส้
“เปล่าได้ไง เมื่อเช้าก็เวียนหัวไปรอบหนึ่งแล้ว ไหนจะอาเจียนอีก”
ชายหนุ่มพูดเสียงแข็ง เพราะเห็นว่าเธอกำลังดื้อรั้น
“กลับไปพักเถอะลูก ทางนี้พ่อจัดการไหว”
ผู้เป็นพ่อบอกกับนลิน เธียร์ไม่รอช้ารีบอุ้มช้อนตัวหญิงสาวแล้วพาเดินกลับไปที่รถทันที
“คุณอย่าเว่อร์ได้ไหมคะคุณเธียร์”
นลินเอ่ยกับเขาเสียงดุ
ชายหนุ่มไม่ฟังอะไรพาเธอขึ้นรถและมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ เพื่อให้คุณหมอตรวจให้แน่ชัด
“คุณเธียร์ ! ลินแค่เวียนหัวนิดหน่อย คุณจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ทำไมคะ”
ลินลดาตวาดใส่เขา เมื่อเขาขับรถเลี้ยวเข้าไปในโรงพยาบาล
“ไม่รู้แหละ ต้องตรวจให้แน่ใจ”
ชายหนุ่มพาเธอเข้าไปพบคุณหมอเพื่อตรวจดูอาการให้แน่ชัด
เมื่อผลตรวจออกทั้งคู่ก็เข้าไปฟังผลตรวจด้วยกัน นลินเริ่มกังวลส่วนเธียร์รู้สึกตื่นเต้นผิดปกติ มือหนากุมมือเธอไว้แน่น
“จริง ๆ แล้วคนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมากนะครับ ที่เวียนหัวอาจเป็นเพราะอาการแพ้ท้องของคุณแม่ครับ ช่วงแรก ๆ ก็จะอาการเยอะหน่อย ยินดีด้วยนะครับคุณแม่ตั้งครรภ์ได้ 8 สัปดาห์แล้วครับ”
คุณหมอยิ้มและเอ่ยกับทั้งสองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“คะ ?”
ลินลดาตกใจจนมือไม้สั่น นี่มันหมายความว่ายังไง นี่เธอท้องเหรอเนี่ย
“อะไรนะครับ เธอท้องเหรอครับ ?”
คนร่างสูงตกใจจนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาหันไปยิ้มกับหญิงสาวแต่ตอนนี้เธอมีสีหน้าที่เครียดเป็นอย่างมาก
“ใช่ครับ ยินดีกับว่าที่คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ด้วยนะครับ”
ระหว่างทางกลับบ้านเธียร์ดันอารมณ์ดีเป็นพิเศษต่างจากอีกคนที่ตกใจจนช็อกไปแล้ว…
‘นี่กำลังมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลูกอยู่ในท้องฉันเหรอเนี่ย ? ฉันกำลังจะเป็นแม่คนเหรอ ? บ้าไปแล้ว แล้วฉันจะใส่บิกินนี่ได้ไหมเนี่ย ? ผิวฉันจะแตกลายหรือเปล่า ? ’
‘เฮ้อออ ! ไม่อยากคิดอะไรแล้ว’
เพียะ !
ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่แขนชายหนุ่มอย่างเต็มแรง
“โอ๊ยย ตีผมทำไมเนี่ย ผมขับรถอยู่นะ”
เธียร์ตกใจแล้วหันไปมองคนที่นั่งข้าง ๆ
“ทำไมคุณไม่ป้องกัน !”
ร่างบางตะโกนถามและทำหน้าเหวี่ยงใส่เขา ตั้งแต่เธียร์พาเธอไปฉีดยาคุมกำเนิดเขาก็ไม่เคยใส่ถุงอีกเลยแถมยังหลั่งข้างในมาตลอด
“เอ้า ผมผิดเหรอเนี่ย ?”
เธียร์ทำหน้างง ๆ
“ใช่ค่ะ !”
นลินตะคอกใส่เขาออกไป
เมื่อถึงบ้านหญิงสาวก็รีบขึ้นบ้านไปทันที เธอยังไม่รู้จะบอกพ่อกับแม่ยังไงดี กลับบ้านมารอบนี้ก็เซอร์ไพรส์ด้วยการพาหลานมาหาตากับยายเลยไหมล่ะ
“พ่อครับแม่ครับ ลินท้องแล้วครับ”
เธียร์เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อและแม่และบอกข่าวดีกับพวกเขา
“ฮะ !”
คนเป็นพ่อและแม่อุทานเสียงดังเพราะไม่ได้เตรียมใจมาฟังเรื่องนี้
“ผมกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วครับ !”
ร่างสูงตะโกนออกไปเสียงดังและเข้าไปกอดพ่อและแม่ของนลินอย่างดีอกดีใจ ทั้งคู่จากที่ทำสีหน้างง ๆ ก็มีท่าทีดีใจไปกับเขา
นลินได้ยินเสียงดังมาจากข้างล่างเธอก็รีบลงมาดูและก็เห็นว่าทั้งสามกระโดดโลดเต้นกันอย่างดีอกดีใจ เธอได้แต่ทำสีหน้าแปลกใจ นี่พวกเขาเป็นอะไรไปกันหมด
“พ่อจะได้เป็นคุณตาแล้ว เย้ ๆ ๆ”
ชัยยศหันไปพูดกับเธียร์และรีบวิ่งไปกอดนลิน
เมื่อแสดงความยินดีกันอย่างพอใจแล้วก็เริ่มเตรียมอาหารเย็นปาร์ตีกันคืนนี้ เธียร์อดไม่ไหวที่จะกระจายข่าวเรื่องนี้ เขาก็รีบโทรกลับไปที่บ้าน
“แม่ครับ ป๊าอยู่ตรงนั้นไหม”
ร่างสูงเอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“อยู่ลูก มีอะไรหรือเปล่า”
“แม่กับป๊าฟังดี ๆ นะเธียร์กำลังจะเป็นพ่อคน นลินท้อง !”
ขณะพูดคนพูดมีสีหน้าอารมณ์ดีและพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ
“ฮะ ! ท้อง !”
เสียงผู้เป็นแม่ตะโกนขึ้น
“ว่าไงนะ ! เอามาให้ผมคุยซิ !”
เสียงธนาดังแทรกขึ้นมา
“แกว่าไงนะ”
“นลินท้องครับป๊า ผมจะเป็นพ่อคนแล้วครับ พรุ่งนี้ป๊ารีบมาสู่ขอให้ผมเลยนะ ผมจะให้คนไปรับ”
ร่างสูงบอกผู้เป็นพ่อออกไป
ธนายังคงตกใจเมื่อจู่ ๆ ก็กำลังจะมีหลาน ซึ่งเขาเป็นคนที่รักเด็กเป็นอย่างมาก และฝันอยากจะอุ้มหลานมาตลอด
“ปุบปับขนาดนั้นเลยเหรอ”
เสียงเรียบเอ่ยถามออกไป
“ใช่ครับ ผมจะได้รีบพาเธอกลับกรุงเทพไปฝากท้อง ถ้าป๊าไม่มาเธอไม่มีทางให้อภัยแล้วยอมกลับไปกับผมแน่”
ร่างสูงกล่าวกับผู้เป็นพ่อ
ธนาทำสีหน้าครุ่นคิด งานแต่งพึ่งจะล่มไปเมื่อวันก่อนนี่มันจะให้ไปขอสาวอีกแล้วเหรอลูกคนนี้ อย่างน้อยเธอก็มีชื่อเสียงที่เป็นหน้าเป็นตาให้ตระกูลได้แหละวะ เอาเถอะ อนาคตจะเป็นยังไงก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้คงต้องไปง้อลูกสะใภ้กับหลานของเขาก่อนก็แล้วกัน ธนาปล่อยวางและเลิกยึดติดกับเรื่องราวในอดีต เพราะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็เลือกมีความสุขกับปัจจุบันก็แล้วกัน
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
แสงแดดอ่อน ๆ ในตอนเช้าส่องผ่านม่านสีขาวบางเข้ามาภายในห้องพักหรู ปลุกลินลดาตื่นจากฝันหวาน หญิงสาวร่างบางมีนัดถ่ายแบบกับรุ่นพี่วันนี้ เธอไม่ได้บอกอะไรกับชายหนุ่มเพราะยังไม่มีโอกาส เมื่อคืนทั้งคู่ก็ทะเลาะและยังตึง ๆ ใส่กันอยู่ ลินลดาลุกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวรอให้รุ่นพี่มารับไปถ่ายงาน “จะไปไหน”
“ทุกอย่างที่ฉันทำ มีแค่เธอคนเดียวที่ได้รับการกระทำแบบนั้น จำเอาไว้”เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำเอาหญิงสาวเผลอใจอ่อนในทันที คำพูดของเขามีผลต่อความรู้สึกของเธอมาก ๆร่างสูงก้มลงไปสัมผัสริมฝีปากเล็กอย่างอ่อนโยน มือหนาลูบไล้ไปตามต้นขาของหญิงสาวอย่างเบามือ นลินดูเหมือนจะไม่ยอมเล่นด้วยกับเขา เธียร์จึงล้วงมือเ
ลินลดาเดินกึ่งวิ่งออกไปจากตรงนั้นไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้จุดหมาย เมื่อรู้ตัวอีกทีรอบตัวของเธอก็เป็นชายหาดที่มืดมิดมีเพียงแสงไฟสลัว ๆ จากตึกโรงแรมที่อยู่ไกลๆ เท่านั้น เธออยากจะระบายความรู้สึกอันหนักอึ้งนี้ออกมาเหลือเกินหญิงสาวหายใจหอบ ใบหน้าสวยเปื้อนคราบน้ำตา แพขนตาของเปียกชุ่มจนเครื่องสำอางเลอะใบหน้าข
“พี่เธียร์เห็นข่าวนี้แล้วใช่ไหมคะ”ดวงตาของหญิงสาวฉายแววกังวล“ครับ พี่ต้องขอโทษแทนนลินด้วย ทำฟ้าเสียชื่อเสียงไปด้วย แต่ไม่ต้องห่วงตอนนี้พี่ให้คนของพี่จัดการผู้ที่ปล่อยคลิปไปเรียบร้อยแล้ว”“ฟ้ากลัวมากเลยค่ะพี่เธียร์ ตอนนี้ทุกคนเริ่มขุดข้อมูลของฟ้าแล้ว ฟ้าควรทำยังไงดีคะ”หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเค







