ตอนที่ 23 แต่งงานกันนะ (จบ)

2 ปีผ่านไป

ตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วย

ทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ

“ปะป๊า ปะป๊า”

เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู

“ว่าไงครับลูก”

เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่

“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”

นลินหันไปเอ่ยกับลูก

“ไม่เป็นไร ๆ”

กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก

“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”

เธียร์หันไปถามคุณนภา

“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”

เนตรนภาตอบกลับลูกชาย

เมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา

“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”

นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด

“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”

ลินลดาชี้ให้ลูกชายดูแสงสีที่ประดับระยิบระยับตามซุ้มดอกไม้ เสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งอีกทั้งลมเย็น ๆ มีเสียงเพลงคลอเบา ๆ บรรยากาศมันช่างเหมาะแก่การขอแต่งงานจริง ๆ นลินแอบคิดในใจแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเธอยังคงเล่นกับลูกต่อ

“ธาม ๆ อุ้ม ๆ”

เด็กน้อยหันไปเห็นคุณลุงของเขาก็ดีใจอยากให้อุ้มทันที

“เรียกเหมือนเพื่อนเลย ลุงธามสิครับ”

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาหลาน

“หนูเรียกใหม่สิ ไม่งั้นลุงธามไม่พาไปซื้อของเล่นอีกนะ”

นลินเอ่ยกับลูกชาย

“ลุงธ๊ามมม !”

เด็กน้อยออกเสียงเพี้ยนจนทำให้ผู้ใหญ่หลุดหัวเราะกันหมด

“ทะเล้นเหมือนพ่อมันจริง ๆ”

ธนาที่นั่งกินข้าวอยู่ก็หัวเราะให้กับหลาน

เมื่อส่งลูกให้ไปเล่นกับลุงของเขานลินก็มองหาเธียร์เพราะเขาหายไปไหนก็ไม่รู้ จนเขาเดินกลับมาพร้อมกับเค้กวันเกิด

ใช่แล้ว ! วันนี้เป็นวันเกิดลูกชายของเขา อายุครบ 2 ขวบ

ทุกคนต่างยืนล้อมวงเพื่อร้องเพลงวันเกิดให้กับหลานชาย นลินถือเค้กให้ลูกชาย ส่วนเธียร์อุ้มน้องภาวินทร์ 

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูภาวินทร์... แม่ขอให้หนูน่ารักสดใสแบบนี้ตลอดไปนะครับคนเก่ง”

นลินอวยพรวันเกิดให้กับลูกชาย พร้อมเข้าไปหอมแก้มน้องภาวินทร์

“ปะป๊าขอให้หนูเติบโตเป็นเด็กดี ช่วยปะป๊าเลี้ยงน้องอีกสามคนนะลูก”

คำอวยพรของเธียร์ทำเอาทุกคนต่างหัวเราะชอบใจกันใหญ่ นลินได้แต่ยืนยิ้มเพราะรู้สึกเขิน

“และที่สำคัญขอให้คุณแม่อยู่เคียงข้างปะป๊าและภาวินทร์ตลอดไปนะ ภาวินทร์บอกว่าของขวัญวันเกิดปีนี้ภาวินทร์อยากให้คุณแม่ตอบตกลงแต่งงานกับปะป๊า ใช่ไหมลูก”

เธียร์เริ่มพูดเข้าประเด็นและเอ่ยถามลูกชายออกไป นลินเริ่มได้กลิ่นแปลก ๆ แล้ว จู่ ๆ ดวงตาเธอก็รื้นขึ้นมา

“ใช่ !”

เด็กเล็กตอบชัดเสียงดังจนผู้เป็นแม่และคนอื่น ๆ หลุดขำ

“ได้ยินที่ลูกขอแล้วใช่ไหม งั้นผมขอบ้าง แต่งงานกับผมนะลิน”

สายตาที่เต็มไปด้วยความรักมองไปที่ผู้หญิงที่เขารัก เธอทำหน้าที่แม่และหน้าที่คนรักได้ดีที่สุด ถึงเวลาที่เธอจะต้องได้ทำหน้าที่ภรรยาที่ถูกต้องจริง ๆ เสียที ชายหนุ่มคุกเข่าและวางลูกลง พร้อมกับล้วงเอากล่องแหวนเพชรในกระเป๋ากางเกงของเขาออกมา

“ต่อไปนี้ช่วยอยู่เคียงข้างผมในฐานะภรรยาด้วยนะลิน”

ธีรติดึงมือเธอมาจับไว้ นลินร้องไห้อย่างตื้นตันใจจนใบหน้าเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ เธียร์จึงสวมแหวนให้กับเธอพร้อมจูบไปที่หลังมือเบา ๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วดึงเธอเข้ามากอด นลินจึงปล่อยโฮออกมา

“เย้ !!! กรี๊ดดดด”

เสียงหวีดเชียร์ดังขึ้นโหวกเหวกและที่สำคัญกว่านั้น เพื่อนสาวของเธอโผล่มาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

“คอนเกรทค่ะเพื่อนสาววว กรี๊ดด ๆ ๆ ๆ เพื่อนกูจะแต่งงานแล้วโว้ยย”

มิ้งเพื่อนสนิทของนลินตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ นลินหันมาเห็นเพื่อนก็รู้สึกตกใจ แต่ก็ดีใจที่มีพวกมันมาอยู่ตรงนี้

“ว่าที่เจ้าสาวมาแล้ววว”

เสียงน้องตะโกนดังมาจากทางด้านหลังทุกคนทุกคนจึงแหวกทางหันไปดู เป็นกีกี้เพื่อนสาวของเธออีกคนเดินมาด้วยชุดที่จัดเต็มทั้งช่อดอกไม้ เรียกได้ว่ากันซีนนลินสุด ๆ

ทุกคนต่างหัวเราะและปรบมือแสดงความยินดีให้กับทั้งคู่ รวมถึงพนักงานที่คอยเปิดเพลงปลุกบรรยากาศ และก็มีพลุจุดขึ้นที่เกาะแห่งหนึ่งบริเวณใกล้ ๆ สวยงามอลังการเป็นอย่างมาก สร้างความทรงจำให้เธออย่างไม่มีวันลืม

วันนี้เป็นวันที่ลินลดามีความสุขที่สุด จากแค่คนที่นอนด้วยกันแบบไม่มีสถานะ แต่ทั้งคู่ก็อยู่เคียงข้างกันมา จนวันนี้ทั้งคู่ได้แต่งงานเป็นสามีภรรยากัน แต่ละอุปสรรคที่เจอทำให้ทั้งสองรักกันมากขึ้นไปอีก และตอนนี้ยังมีพยานรักเป็นเจ้าตัวน้อยที่คอยเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับทุกคน และเติมเต็มให้กับนลินและเธียร์

-------------------------- THE END --------------------------