ตอนที่ 20 ง้อ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างที่จะตึงเครียด คนร่างสูงค่อย ๆ หย่อนกายนั่งลงข้างผู้เป็นแม่ของหญิงสาว สายตาของเขาชำเลืองไปมองพ่อของนลิน แล้วก็ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเมื่อถูกผู้เป็นพ่อจ้องมองอย่างกับจะกินหัว 

“ใครบอกให้นั่ง !”

พ่อของนลินดุออกมาด้วยเสียงดัง พร้อมมองตาขวางใส่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม 

เธียร์หน้าถอดสีมองไปทางนลินด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ ชายหนุ่มไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไร

“จะหยุดได้หรือยังคุณชัยยศ ถ้าไม่กินก็ลุกออกไปจากโต๊ะกินข้าวค่ะ !”

อรยารีบหันไปดุสามีทันทีเมื่อทำตัวเสียมารยาทกับแขก 

ผู้เป็นพ่อจึงก้มหน้ากินข้าวไป อาหารวันนี้มีแต่อาหารพื้นบ้านเป็นส่วนใหญ่ นลินรู้ดีว่าเขาเป็นคนกินยาก เธอก็แอบห่วงเขานิดหน่อยแต่ไม่ได้แสดงอาการออกไป 

“ลองชิมน้ำพริกดูสิลูก”

อรยาแนะนำเมนูอาหารให้ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อน 

ชายหนุ่มลองตักน้ำพริกมากินเป็นครั้งแรก เขาจ้องมองสักพักก่อนจะตักอาหารเข้าปาก นลินเองก็ลุ้นไปกับเขาว่าเขาจะกินได้ไหม ปรากฏว่ารสชาติไม่ได้แย่อย่างที่คิด สีหน้าชายหนุ่มฉายแววตาที่เป็นประกายพร้อมมองไปที่ผู้เป็นแม่ 

“อร่อยมากเลยครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม 

“รีบกินแล้วก็รีบกลับไปซะ !”

ชัยยศพูดขึ้นมาทำให้เธียร์หุบยิ้มแล้วทำหน้าหงอยทันที ชายหนุ่มได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ๆ 

วันนี้เขาดูกินข้าวเก่งเป็นพิเศษจนเพิ่มจานที่สอง ต่างจากนลินที่กินไปสองสามคำก็พะอืดพะอมแล้ว 

เมื่อทานข้าวเสร็จนลินก็จะตามพ่อออกไปดูคนงานที่สวน เธียร์จึงขออาสาติดรถไปด้วย ผู้เป็นพ่อก็หันมาพูดกับเขา 

“คุณชายแบบแกไม่เหมาะจะมาทำไร่ทำสวนหรอก มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น !”

ชัยยศหันมาตะคอกใส่ชายหนุ่มจนเขาหน้าเสีย แล้วเดินไปขึ้นรถ นลินเองก็หันมามองเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วเดินตามพ่อไป 

“ลิน...”

น้ำเสียงอ่อนเอ่ยเรียกเธอ แต่หญิงสาวก็ทำเมินใส่เขา ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่เป็นอย่างมาก ธีรติยืนคอตกมองนลินเดินจากเขาไป สีหน้าของเขาเศร้าจนเผยให้เห็นแววตาที่เคล้าคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

“พ่อพูดแรงเกินไปหรือเปล่า เริ่มสงสารเขาแล้วสิ”

 ผู้เป็นพ่อหันมาเอ่ยถามนลินขณะที่เขาทั้งคู่นั่งอยู่ในรถด้วยกัน 

“พ่อ ! พ่ออย่าพึ่งหวั่นไหวสิ เขาทำลูกสาวพ่อเสียใจนะ”

นลินหันไปค้านผู้เป็นพ่อ เมื่อคืนนลินเล่าเรื่องราวให้พ่อและแม่ฟังไปบ้างนิดหน่อยว่าอกหักเลยอยากมาพักใจที่บ้าน และเธอว่าไม่ช้าก็เร็วเขาต้องตามเธอมาแน่นอน จึงนัดแนะกับผู้เป็นพ่อเพื่อแกล้งชายหนุ่ม 

“ก็ดูหน้ามันสิ มองตาละห้อยน่าสงสารเชียว”

ผู้เป็นพ่อมองชายหนุ่มผ่านกระจกหลัง นลินก็แอบเหล่มองตาม 

“ช่างเขา เราไปกันเถอะ”

หญิงสาวยังไม่ยอมใจอ่อนให้กับเธียร์ ใจหนึ่งก็ยังรักอีกใจก็อยากพอกับผู้ชายคนนี้เสียที

“อย่าไปสนใจสองพ่อลูกนั้นเลย มานี่มาแม่ทำขนมหวานให้กิน”

อรยาก็เข้าไปชวนชายหนุ่มมาช่วยทำขนมหวาน ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยจนเริ่มจะสนิทกันมากขึ้น เพราะเธียร์เข้ากับผู้ใหญ่ได้ดีมาก 

จนตอนเย็นสองพ่อลูกกลับมาจากสวน นลินแอบคิดว่าเขาจะยอมแพ้กลับไปแล้วหรือเปล่านะ แต่พอเห็นว่ารถของเธียร์ยังอยู่เธอก็โล่งใจขึ้นมาทันที 

ลินลดาเดินเข้าไปในบ้านก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยหัวเราะกันอยู่ที่ครัวหลังบ้านเธอจึงเดินไปดู ก็เห็นแม่ตัวเองและเธียร์กำลังพูดคุยกันสนุกสนาน ชายหนุ่มหันมาเห็นนลิน เขาจึงรีบเดินเข้าไปหาหญิงสาว เธียร์อยากพูดคุยกับเธอเป็นอย่างมาก เมื่อถึงเวลาที่ประจวบเหมาะพ่อตาไม่อยู่เขาก็ไม่พลาดที่จะใช้โอกาสนี้เข้าไปพูดคุยกับนลิน 

“กลับมาแล้วเหรอ ? เหนื่อยไหม...ผมพาแม่ไปซื้อของในตลาด กำลังทำกับข้าวกัน ลินไปอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวนะ” สีหน้าเธียร์ดูยิ้มแย้มมีความสุขที่ได้คุยกับนลิน 

แต่หญิงสาวยืนนิ่ง ๆ แล้วมองเขาด้วยแววตาที่เฉยชาพร้อมหันหลังเดินเข้าบ้านไป ชายหนุ่มก็ได้แต่มองเธอเดินจากไปด้วยแววตาเศร้า ๆ

เธียร์พยายามที่จะพูดคุยและอธิบายกับเธอทุกอย่าง แต่นลินไม่สนใจเขาเลยสักนิดพร้อมมีท่าทีที่เฉยชากับเขาตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่บ้านของเธอ

หลังจากทานข้าวเสร็จเธียร์ได้มานั่งดูทีวีเงียบ ๆ คนเดียวอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก เขารู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูกไม่รู้จะทำยังไงต่อดี จะอยู่ต่อหรือจะไปเช่าโรงแรมนอน ก็ยังคงตัดสินใจไม่ได้

“มานั่งทำหน้าหล่ออยู่ตรงนี้ทำไม ทำไมไม่กลับบ้านตัวเองไป” น้ำเสียงทุ้มดุเอ่ยกับชายหนุ่มจนเขาสะดุ้งตกใจ

“เอ่อ...ผม..”

เธียร์ไม่รู้จะตอบอะไรเพราะโดนเจ้าของบ้านออกปากไล่ขนาดนี้ เขาจึงตัดสินใจว่าคงได้กลับบ้านจริงๆ ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น ร่างสูงค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นจากโซฟา 

“คุณชัยยศ ! หลบไปสิ”

อรยาไล่สามีที่ยืนขวางทางให้หลบไป 

“นี่คุณอร วันนี้คุณไล่ผมทั้งวันเลยนะ” ผู้เป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจพร้อมทำหน้างอน 

“ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้ ขึ้นข้างบนไปเลยคุณน่ะ”

อรยายังคงทำหน้าเหวี่ยงใส่เขา ชายวัยกลางคนจึงเดินหนีขึ้นไปบนบ้าน 

“อย่าใส่ใจเลยลูก เอ้านี่...เสื้อผ้า ไปอาบน้ำแล้วขึ้นไปนอนกับน้องนะ แม่ไม่ได้เตรียมห้องไว้ให้”

อรยายื่นเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูให้กับธีรติ 

“ครับ ?”

เธียร์มีสีหน้าที่งุนงงเมื่อได้ยินประโยคที่แม่พูด 

“นี่กุญแจ...ห้องขวามือสุดนะ”

อรยาดึงมือชายหนุ่มมาหนึ่งข้างพร้อมวางกุญแจลงบนฝ่ามือของเขา ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเผยยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะเดินจากไป 

เธียร์ยืนยิ้มมองกุญแจห้องบนฝ่ามือ

...วันนี้จะได้นอนกอดเมียแล้วโว้ย ! ...

ชายหนุ่มรีบเดินไปอาบน้ำอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะมานั่งรอเวลาให้นลินหลับไปเสียก่อน เพื่อลดการปะทะ 

เมื่อเวลาดึกพอสมควรเขาก็ย่องขึ้นไปชั้นสองของบ้าน และเดินตรงไปที่ห้องที่อยู่ฝั่งขวามือ ธีรติค่อย ๆ บิดกุญแจเข้าไปในห้องอย่างเงียบ ๆ บรรยากาศภายในห้องมืดสนิท นลินนอนหลับไปแล้ว เธียร์ค่อย ๆ ย่องขึ้นไปบนเตียงของหญิงสาวพร้อมสวมกอดเธอจากข้างหลัง กลิ่นกายที่คุ้นเคยและอ้อมกอดที่โหยหา ทำให้เธียร์รู้สึกดีเป็นอย่างมากที่ได้กอดเธออีกครั้ง นลินนอนหลับไม่รู้เรื่องและเผลอกอดเขากลับด้วยความคุ้นเคย

แสงแดดในยามเช้าเริ่มส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในบริเวณห้อง ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวตื่น เธอรู้สึกอึดอัดแปลกๆ จึงลืมตาขึ้นมองก็เจอเข้ากับอกแกร่งที่อยู่ตรงหน้า พร้อมอ้อมกอดที่รัดแน่นไม่ยอมปล่อย มือเล็กจึงทุบไปที่แผงอกของเขาเต็มแรง