เข้าสู่ระบบและในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว
“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”
เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน
“ฮะ !”
นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง
“คุณว่าไงนะ”
หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ
“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”
ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย
“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”
นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที
“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”
ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอด
แต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้ว
ชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ
“ไอ้...ไอ้...”
ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา
“ไอ้...”
ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “ไอ้ยศ !”
“ไอ้ธนา !”
ทั้งคู่ตะโกนออกมาพร้อมกันทั้งมองหน้ากันอย่างงง ๆ
“มึงเองเหรอพ่อของไอ้หน้าตี๋นี่” ชัยยศเอ่ยถามอย่างกวน ๆ
“เออ... มึงเองสินะพ่อของเด็กผู้หญิงปากจัดคนนี้”
ธนาสวนเขากลับไป
“มึงอย่ามาว่าลูกสาวกูนะ”
ชัยยศเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
“มึงว่าลูกกูก่อน !”
ชายร่างสูงก็ไม่ยอมเขาเช่นกัน
“ถ้าจะมาหาเรื่องมึงก็กลับไปเลยไป กูไม่ยกลูกสาวให้มึงหรอก”
ชัยยศพูดด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ
“เหอะ ! กูง้อตายแหละ”
ธนาเถียงเขากลับไปอย่างหน้ากวน ๆ
“ก็ดีหลานจะได้เป็นของกูคนเดียว”
“ไม่ได้เว้ย หลานกูเหมือนกัน”
ทั้งสองเถียงกันไปมาจนคุณหญิงเนตรนภาและอรยาแม่ของนลินทนไม่ไหว
“พอได้แล้วค่ะ อายเด็ก ๆ บ้าง”
เนตรนภาเอ่ยห้ามสามี เขาจึงหยุดเถียงทันที
“กลัวเมียนี่หว่า เหอะ !”
ชัยยศหัวเราะเยาะเย้ยเพื่อน
“คุณก็หยุดค่ะคุณยศ !”
หญิงวัยกลางคนแผดเสียงดังใส่หูสามี
“เหอะ !”
ธนาจึงหัวเราะเยาะเย้ยเขากลับ
ทั้งสองครอบครัวได้รับประทานอาหารร่วมกันเป็นครั้งแรกและพูดคุยกัน ธนาเองก็พูดกับนลิน
“เรื่องที่ผ่านมาฉันก็ขอโทษแล้วกันนะ”
น้ำเสียงเข้มเอ่ยออกไปพร้อมมองหน้านลิน
“ลินไม่ถือสาหรอกค่ะ ถ้าลินล่วงเกินคุณ ลินก็ขอโทษเช่นกันค่ะ”
นลินเอ่ยกลับเข้าไปพร้อมกับยกมือขึ้นไหวขอโทษ
“มึงทำอะไรลูกสาวกู”
ชัยยศหันไปเอ่ยเสียงแข็งกับเพื่อนของเขา
“มึงไม่ต้องรู้สักเรื่องจะได้ไหม”
ธนาเองก็ตอบกลับเขาไปอย่างกวน ๆ ทุกคนในโต๊ะอาหารก็ได้แต่ทำหน้าเอือมระอาให้กับทั้งคู่
มื้ออาหารในวันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี ผู้ใหญ่ก็พูดคุยกัน รับรู้และยอมรับความรักของทั้งคู่ ปล่อยให้ทั้งสองได้ตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตของตนเอง นลินก็ใจอ่อนยอมกลับไปอยู่กับเธียร์
ระหว่างที่หญิงสาวตั้งครรภ์ลูกของเขานั้น ทั้งคู่ก็ได้วางแผนทำบ้านไว้ต้อนรับสมาชิกใหม่ในอนาคต
“คุณเธียร์คะ ห้องของเล่นลูกทำไมต้องกว้างขนาดนี้ด้วยคะ ลินว่ามันเปลืองพื้นที่มากเลยค่ะ”
นลินในร่างท้วมเดินเข้าไปดูบ้านของเธอที่ไซต์งานก่อสร้าง
“ก็ทำเผื่อไปเลยไง คุณคิดว่าผมจะมีลูกแค่คนเดียวเหรอ ไม่มีทาง อย่างน้อยต้อง 4 คน”
ชายหนุ่มพูดออกมาต่อหน้าคนงานที่อยู่บริเวณนั้น ทุกคนต่างหัวเราะขบขัน
“คนเดียวก็เลี้ยงให้ไหวก่อนเถอะค่ะ”
ลินลดาเอ่ยด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พร้อมเดินหนีเขาไป
จู่ ๆ หญิงสาวก็รู้สึกปวดท้องขึ้นมาเป็นระยะ ช่วงนี้เธอเองก็ใกล้จะคลอดแล้วด้วย มักจะปวดท้องเตือนอยู่บ่อย ๆ แต่วันนี้ดันปวดมากกว่าปกติ
“คุณเธียร์ คุณเธียร์คะ ลินปวดท้อง”
นลินที่เดินลงมาชั้นล่าง ตะโกนเรียกชายหนุ่มที่อยู่ข้างบน
“ว่าไงนะ ! ปวดท้องงั้นเหรอ ! ?”
ชายหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นลงมาหาเธอ
“ไปโรงพยาบาลกันเลยไหม”
เขารีบเข้าไปประคองเมียของเขาพร้อมเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
“กลับบ้านก่อนค่ะ ลินต้องอาบน้ำแต่งหน้าก่อน”
...ไม่ได้นะ จะให้ฉันไปคลอดแบบไม่สวยไม่ได้ เผื่อเจอหมอหล่อทำไง ไม่ได้ ๆ อย่าพึ่งออกมานะลูก ขอคุณแม่ทำสวยก่อนนะ...
หลังจากที่คุณแม่คนใหม่แต่งหน้า ทำสวยจนหนำใจแล้วทั้งคู่ก็นั่งรถไปโรงพยาบาลเพื่อรอคลอด ชายหนุ่มก็รีบแจ้งพ่อแม่ของเขาและของนลิน ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นจะได้พบหลานแล้ว
“คุณนภา ทำไมถึงช้าแบบนี้ !”
ธนาตะโกนเร่งภรรยาเพื่อที่จะรีบไปโรงพยาบาล
“คุณคะ คุณจะรีบอะไรขนาดนั้นคะ ?”
เนตรนภาบ่นพึมพำพร้อมกับเดินขึ้นรถตู้
“รีบไปดูหลานชายผมน่ะสิ”
คุณปู่ดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร ทั้งสองคนก็ได้เดินทางไปที่โรงพยาบาล
อีกฝั่งก็ไม่ยอมน้อยหน้า...
“คุณอรเสร็จหรือยัง เร็ว ๆ เข้า เดี๋ยวไอ้ธนามันเห็นหลานก่อนผม”
ชัยยศตะโกนเรียกภรรยาเสียงดังลั่นบ้าน
“คุณก็ใจเย็น ๆ สิคะ...เสร็จแล้วค่ะ ๆ”
คุณตาเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ขับรถตรงดิ่งจากต่างจังหวัดพร้อมรับขวัญหลาน
เมื่อทุกคนมาถึงโรงพยาบาลก็รีบกรูกันไปดูหลานที่นอนอยู่ในห้องพักกับคุณพยาบาล
“พ่อว่าหน้าเหมือนผมไหม ?”
คนร่างสูงเชยชมลูกชายตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เพราะถอดแบบเขามาเป๊ะ ๆ
“หน้าเหมือนปู่จริง ๆ”
ธนายืนยิ้มแป้นมองไปที่หลานชาย
“เฮ้ย ! สองพ่อลูกนี่จะมาเคลมว่าหลานฉันเหมือนแต่ฝั่งนั้นได้ไง ดูสิขายาวเหมือนตาเลย ปากก็เหมือนตา ผมก็เหมือนตา”
...ตาก็ไม่ยอมน้อยหน้าฝั่งนั้นหรอกนะ หลานเขาทั้งคน ฮ่า ฮ่า ฮ่า...
“เหอะ แค่เส้นผมเหมือนมันจะไปเด่นอะไร ดูรวม ๆ ดิวะ”
ธนาหันไปพูดยั่วโมโหใส่พ่อนลิน
“รวม ๆ ก็เหมือนเว้ย”
ชัยยศเถียงเขากลับไป
“เลิกเถียงกันเถอะค่ะ เหมือนทั้งพ่อและแม่นั่นแหละ”
อรยาเอ่ยห้ามพวกเขาสองคน เจอหน้ากันทีไรเถียงกันตลอด
“ผมมาช้าไปหรือเปล่าครับ”
เสียงชายหนุ่มเอ่ยมาจากทางด้านหลัง ทุกคนหันไปมองชายร่างสูงที่เดินแผ่ออร่ามาแต่ไกลด้วยชุดทำงานที่เต็มยศทั้งสูทและเนกไท
“มาพอดี มาดูหลานชายสิ”
เธียร์หันไปเอ่ยกับพี่ชาย
“นี่มันเจ้าเธียร์ตอนเด็กชัด ๆ”
ธามเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เขาฉีกยิ้มและเอ่ยประโยคนี้ออกมา
“อ้าว ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ”
คุณตาชัยยศคัดค้านทันที ทุกคนต่างหัวเราะให้กับเขา
“เหมือนน้องลินด้วยครับ ปากเล็ก ๆ เหมือนกันเลย”
ธามจึงเอ่ยชมให้พ่อของนลินดีใจขึ้นมา
เมื่อนลินฟื้นเธียร์ก็อุ้มลูกชายที่เขาตั้งชื่อให้ว่า น้องภาวินทร์ เข้าไปหาเธอ
“ดูลูกเราสิ ตัวขาวอย่างกับหยวก ไอ้ตี๋ของพ่อ”
เธียร์ดูภูมิใจกับผลงานของเขาเป็นอย่างมาก เพราะเป็นที่น่าพอใจซะเหลือเกิน
“ลินอุ้มท้องมาเก้าเดือน แต่ดันเหมือนคุณหมดทุกตรง ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย”
ร่างเล็กทำหน้าน้อยใจและฉีกยิ้มเชยชมลูกชาย พร้อมเอาลูกเข้าเต้าครั้งแรก
“เพราะเป็นหนูนะพ่อเลยยอม ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นไม่รอดแน่”
ชายหนุ่มจ้องมองขณะที่ลูกชายกำลังเข้าเต้าอยู่นั้น
“กับลูกก็ไม่เว้นเนอะ”
นลินเหล่ตามองเขา
“ไม่ได้ครับ นี่มันของรักของหวง”
พูดจบก็เดินเข้าไปหอมแก้มนลินฟอดใหญ่
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
ตุ้บ ! “โอ๊ยย !”ร่างสูงสะดุ้งตื่นแล้วมองคนตรงหน้า “ตีผมทำไมเนี่ย ?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่งัวเงียกำลังเมาขี้ตาในยามเช้าตรู่“คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ออกไปเลยนะ !”เจ้าของใบหน้าเล็กเหวี่ยงเขาออกไป “ถามได้ ก็มานอนกอดเมียสิ”พูดจบเขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอย่างหน้ามึนพร้อมขโมยหอมแก้มหญิงสาว
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างที่จะตึงเครียด คนร่างสูงค่อย ๆ หย่อนกายนั่งลงข้างผู้เป็นแม่ของหญิงสาว สายตาของเขาชำเลืองไปมองพ่อของนลิน แล้วก็ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเมื่อถูกผู้เป็นพ่อจ้องมองอย่างกับจะกินหัว “ใครบอกให้นั่ง !”พ่อของนลินดุออกมาด้วยเสียงดัง พร้อมมองตาขวางใส่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธียร์
ถึงแม้ว่าเธียร์จะโกรธพี่ชายสักแค่ไหน แต่ตรีธาราก็เป็นคนที่เขาเชื่อใจและเคารพมาตลอด ดังนั้นคำพูดของธามมีผลกับเขาเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงรีบบึ่งรถกลับคอนโดเพื่อไปขอโทษนลินระหว่างทางก็แอบแวะซื้อของโปรดไปให้เธอด้วย แต่เมื่อกลับมาถึงภายในห้องดันว่างเปล่าไร้เงาของนลิน มีเพียงเศษแก้วของแจกันที่แตกกระจัดก
ขากลับตรีธาราต้องขับรถมาเพียงลำพัง ในระหว่างนั้นเขาได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ก็ทำให้เขาตกตะกอนความคิดของตัวเองได้ในเวลานั้น ดวงตาคมเริ่มมีน้ำสีใสไหลออกมาจนดวงตาของเขาพร่ามัวนลินและเธียร์เดินทางกลับมาถึงคอนโด หญิงสาวก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับเขา เธอหงุดหงิดและโกรธเธียร์เป็นอย่างมาก แค่เห็นหน้าเข