ตอนที่ 9 เริ่มเข้าใกล้บททดสอบ 1/2

หลังจากที่หายป่วยลินลดาก็กลับมาพักฟื้นที่คอนโด เธอคิดจะหาโอกาสพูดคุยกับเขาเรื่องของผู้หญิงคนนั้น แต่ชายหนุ่มก็ดูยุ่ง ๆ กับเรื่องงานเธอจึงไม่อยากจะหาเรื่องให้เขาปวดหัวไปมากกว่านี้ 

เมื่อหญิงสาวหายดีแล้ว เธอก็เริ่มกลับมารับงานถ่ายแบบถ่ายโฆษณาอีกครั้ง และวันนี้เป็นวันที่เธอมีถ่ายแบบที่ต่างจังหวัด และตรงกับวันที่เธียร์ติดงานสำคัญเขาจึงไม่สามารถไปกับเธอได้

“ฉันจะให้สิงหาขับรถไปส่งเธอ”

เสียงทุ้มบอกกับเธอ

“ลินขับไหวค่ะ แค่นี้เอง”

ร่างบางตอบอย่างมั่นใจ

“ไม่ก็คือไม่ !”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแข็งดุเธอออกไป

หญิงสาวจึงนิ่งเงียบไม่เถียงต่อ 

...ปกติฉันก็ขับไปเองตลอดแล้วจู่ ๆ วันนี้จะส่งคนมาตามติดฉัน อะไรของเขากันเนี่ย...

“แค่ทำตามที่ฉันสั่ง ไม่ดื้อกับฉันสักครั้งจะได้ไหม” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้ม คิ้วสองข้างขมวดชนกัน ดวงตาคมจ้องเขม็งตาไม่กะพริบ

“เป็นผัวเหรอคะถึงมาสั่ง”

ร่างบางยอกย้อนยั่วโมโหเขาไปด้วยสีหน้าทะเล้น 

“แล้วเอากันทุกวันไม่ให้เป็นผัวแล้วจะให้เป็นอะไร !”

ชายหนุ่มตอบกลับทันที สีหน้าของเขาดูจริงจังเป็นพิเศษ หญิงสาวได้ยินคำตอบเช่นนี้ก็ทำเอาเธอไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว 

ใบหน้าเล็กร้อนผ่าวแดงระเรื่อ อาจเป็นเพราะเขาไม่ค่อยใช้คำนี้กับเธอบ่อย ๆ จึงทำให้หญิงสาวรู้สึกเคอะเขินเมื่อได้ยินจากปากของชายหนุ่ม ขณะที่คนร่างสูงพูดออกไปแบบหน้ามึนไม่ได้เขินอายอะไร

ลินลดาจำต้องยอมทำตามคำสั่งของเขาโดยให้สิงหาตามคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด ตลอดทั้งวันนลินและสิงหาก็พูดคุยกันมากขึ้น เขาและเธอก็อายุไม่ได้ห่างกันมากจึงคุยกันรู้เรื่อง 

“นี่นาย ฉันถามจริง ๆ นะ คุณเธียร์ยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกใช่ไหม...นอกจากฉัน”

ร่างบางถามออกไปเผื่อว่าชายหนุ่มจะหลุดปากอะไรบางอย่าง สิงหามองเธอผ่านกระจกหลังก็สบตาเข้ากับดวงตากลมเล็กที่จ้องเขม็งมาที่เขา 

“ผมไม่ทราบครับ เรื่องส่วนตัวของเจ้านาย”

เสียงนิ่งเรียบกล่าวกับเธอ 

“ไม่ทราบได้ไงกัน นายใกล้ชิดกับเขาที่สุดนะ ทั้งไปไหนมาไหนด้วยกัน ตามติดเขาตลอดเวลานายต้องรู้สิว่าเขาไปไหนมาไหนกับใครบ้าง”

หญิงสาวร่างบางเอ่ยถามอย่างเอาแต่ใจ เพราะเธอยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

“นอกจากคุณก็ไม่มีใครแล้วครับที่ผมต้องคอยหาข้าวหาน้ำให้กิน ไปรับไปส่ง ไปคอยดูแลอยู่แบบนี้ หน้าที่ผมคือดูแลคุณเธียร์ครับ”

ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเก็บกดมานาน เขาเอ่ยโดยไม่อ้อมค้อมทำเอาหญิงสาวรู้สึกเจ็บจี๊ดเบา ๆ

“นี่ ! นายจะมาโทษฉันไม่ได้นะ ฉันไม่ได้ขอให้นายมาตามดูแลฉันสักหน่อย คนที่ต้องการคือนู้น ! เจ้านายนายนู้น !”

หญิงสาวเถียงกลับเขาไปทันที เธอไม่ยอมโดนว่าหรอกนะ ใบหน้าเล็กทำสีหน้าบึ้งตึงใส่เขาทันที

“ผมทราบครับ แต่นี่มันคือหน้าที่ของผมที่เจ้านายผมสั่ง เพราะฉะนั้นผมก็จะต้องคอยดูแลคุณแบบนี้ต่อไปครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย 

“ฉันจะฟ้องคุณเธียร์ว่านายบ่นฉันเหมือนฉันเป็นตัวปัญหา” เจ้าของใบหน้าเล็กทำหน้าหงิกงอใส่ ชายหนุ่มเหล่ตามองเธอแล้วได้แต่ขำในใจพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ 

ความสัมพันธ์ของสิงหาและนลินเหมือนเพื่อนกันเสียมากกว่าเพราะชายหนุ่มอายุมากกว่าเธอแค่สองปี และเขารู้จักเธอมาเป็นเวลานาน เพราะเจ้านายของเขาและนลินมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน เขาเองก็เป็นอีกคนที่ช่วยจัดการปัญหาหลาย ๆ อย่างของทั้งคู่

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องข่าวฉาวที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้เธอ แม้จะชอบพูดแหย่ให้เธอโมโหแต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยคิดร้ายต่อเธอเลยสักครั้ง เพราะรู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่เจ้านายของเขารัก เธียร์ไม่เคยทำแบบนี้กับใครนอกจากนลิน เขาวางใจให้คนของเขามาดูแลเธอขนาดนี้แสดงว่าเธอนั้นสำคัญกับเขามาก แต่สำหรับผู้หญิงนั้นแค่การกระทำมันยังไม่ชัดเจนพอ เพราะเธอต้องการได้ยินคำพูดที่ชัดเจนเพื่อที่จะได้ไม่รู้สึกว่าตนคิดไปเองหรือเปล่า 

ทั้งวันนลินก็วุ่นอยู่กับการถ่ายแบบชุดแต่งงานให้กับแบรนด์ดัง เธอต้องเดินทางมาถึงเขาใหญ่เพราะลูกค้าเลือกสถานที่นี้ ระหว่างที่หญิงสาวกำลังถ่ายรูปอยู่นั้นสิงหาก็คอยเฝ้าดูเธออยู่ไม่ห่าง ชายหนุ่มสังเกตเห็นรถยนต์คันเดิมที่เขาเจอที่โรงพยาบาลจอดอยู่ไกลออกไปอีกเช่นเคย เขาจึงถ่ายรูปเก็บไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปทางที่รถจอดอยู่...แล้วรถคันนั้นก็ขับออกไป 

ณ บ้านสิงหบดินทร์

ธนากำลังนั่งดูรูปในไอแพด เป็นภาพที่เขาให้คนตามถ่ายลินล­ดาว่าเธอไปไหนทำอะไรกับใครบ้าง รวมถึงสืบค้นข้อมูลส่วนตัวต่าง ๆ ของเธอตลอดจนถึงครอบครัวของหญิงสาว 

“นลิน ลินลดา นางแบบงั้นเหรอ ?”

ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม เขากำลังนั่งไถหน้าจอไอแพดอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว

“หน้าตาก็ไม่ได้แย่ แต่เธอไม่มีกำลังมากพอที่จะซัปพอร์ตส่งเสริมลูกชายฉันนี่สิ... ลูกสาวคนเดียว... ที่บ้านเป็นเจ้าของสวนผลไม้”

ชายมีอายุเลื่อนอ่านข้อมูลของเธอที่มีอยู่ในมือขณะนี้ และเขาก็ไปสะดุดกับชื่อพ่อนลิน 

‘ชัยยศ เนตรนรางกุล’ เมื่อได้ยินชื่อนี้เขากลับรู้สึกคุ้นหูเหมือนเป็นชื่อเพื่อนเก่าของเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย แต่ก็ผ่านมานานหลายสิบปีแล้ว เขาก็จำไม่ค่อยได้ จำได้เพียงว่าเพื่อนเก่าของเขาคนนั้น ธนามักจะเรียกเขาว่า ไอ้ยศ 

แต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจสักเท่าไหร่ ตอนนี้เขาสนใจเพียงผู้หญิงที่ชื่อ นลิน เธอมีความสัมพันธ์แบบไหนกับลูกชายของเขากันแน่ เธียร์ถึงได้ส่งลูกน้องคนสนิทตามไปดูแลเธอขนาดนี้ 

“ถึงขั้นให้ลูกน้องคนสนิทตามประกบขนาดนี้ แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ ๆ คนอย่างเจ้าเธียร์ถึงให้ความสำคัญขนาดนี้”