บทที่ 7

ถึงขนาดไม่ต้องหันกลับไปมอง เธอก็คาดเดาได้แล้ว

“อาเล็ก? ผม...ผมกับเลขาอู...”

อูเจียงหนิงมองตามสายตาของฟู่เชียนเจ๋อ ฟู่อวี้เฉินกำลังขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดทำให้ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

แต่เขาไม่ได้มองอูเจียงหนิง ดวงตาทั้งคู่จับจ้องไปที่ยาในมือของฟู่เชียนเจ๋อไม่วางตา

ยานี้ ฟู่อวี้เฉินรู้จัก

เป็นยาที่เลขาของตนเองเพิ่งจะบอกว่าไม่ได้เอามาด้วยเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว

ราวกับเวลาหยุดนิ่งกะทันหัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ฟู่อวี้เฉินก็หันหลังจากไป ถึงแม้จะปวดท้องจนถึงขีดสุดแล้ว ก็ไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดลงแม้แต่น้อย

ฟู่เชียนเจ๋อมีปฏิกิริยาตอบสนอง เรียกตามหลังเขาอยู่สองสามครั้ง “อาเล็ก! อาเล็กรอผมก่อน!”

อูเจียงหนิงก็รู้ตัวเช่นกันว่าสร้างปัญหา แต่เธอนึกถึงข้อตกลงของตระกูลฟู่ คิดถึงน้องชายของตนเองที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย จึงทำได้เพียงคำนึงถึงเป้าหมายเท่านั้น

“ผู้จัดการฟู่ คุณกินยาก่อนเถอะ! ฉันจะไปดูสถานการณ์ทางประธานฟู่หน่อย”

“ครับ คุณรีบไปเถอะ! โรคกระเพาะของอาเล็กร้ายแรงกว่าผม คุณต้องโน้มน้าวให้เขาไปที่โรงพยาบาลนะครับ!”

เธอพยักหน้า ไล่ตามไปทางที่ฟู่อวี้เฉินจากไป

อันที่จริงโรคกระเพาะของเขาอยู่ในขั้นไหน อูเจียงหนิงรู้ดี

ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถึงกับที่เธอต้องพกยากระเพาะมาให้เขาตลอดเวลาหรอก...

......

“ประธานฟู่! ประธานฟู่รอก่อนค่ะ!”

ขาของเขายาวเกินไปจริง ๆ ถึงแม้ตอนที่ปวดกระเพาะจนทนไม่ไหว อูเจียงหนิงก็ต้องรีบวิ่งไปตลอดทางถึงได้ตามทัน

นี่ยังโชคดีที่วิลล่าใหญ่พอ ทางเดินยาวพอ ไม่อย่างนั้นคงไม่เห็นแม้แต่เงาของฟู่อวี้เฉินแล้ว!

“ประธานฟู่ ให้ฉันโทรเรียกรถพยาบาลไหมคะ? คุณปวดจนหน้าซีดไปหมดแล้ว!”

เธอพูดหลายประโยคติด ๆ กัน แต่ไม่ได้รับการตอบกลับใด ๆ เลย

จนปัญญา อูเจียงหนิงทำได้เพียงวิ่งอีกสองสามก้าวเพื่อไปอยู่ที่ด้านหน้าของเขาเท่านั้น เหยียดแขนออกหยุดเขาไว้

“หลีกไป”

ฟู่อวี้เฉินเปิดปาก น้ำเสียงเย็นชา ไม่มีร่องรอยของของอบอุ่นในดวงตา

“คุณกำลังปวดท้องอยู่! ฝืนต่อไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น จำเป็นต้องไปหาหมอให้ทัน...”

เธอยังไม่ทันได้พูดจบ อยู่ ๆ ก็รู้สึกแน่นที่ข้อมือ!

วินาทีต่อมา เธอก็ถูกเขากดไว้กับเสาไม้ตรงทางเดิน เข้ามาใกล้อย่างคุกคาม

เธอถึงขั้นรู้สึกได้ถึงลมหายใจของฟู่อวี้เฉิน ความไม่มั่นคง และความโกรธที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่สิ้นสุด...

“ประ ประธานฟู่...”

“ชอบเชียนเจ๋องั้นเหรอ?”

อูเจียงหนิงถูกถามจนหัวใจสั่นไหว ส่ายหัวอย่างไม่รู้ตัว “เปล่าค่ะ”

“งั้นทำไม เขาถึงสำคัญกว่าผม”

ถึงขนาดโกหกอย่างไม่ลังเลว่าตัวเองไม่ได้เอายามาด้วย แล้วก็เอายาชุดนั้นให้กับฟู่เชียนเจ๋อ!

ทั้ง ๆ ในครึ่งปีมานี้ ยาทั้งหมดของอูเจียงหนิง ล้วนแต่เตรียมไว้ให้ตนเองตลอดเวลา!

เมื่อรู้สึกได้ว่าครั้งนี้ตนเองทำให้ฟู่อวี้เฉินโกรธแล้วจริง ๆ คาดว่าถ้าคำตอบไม่เป็นที่น่าพอใจ พรุ่งนี้ตนเองคงต้องม้วนเสื่อออกจากตระกูลฟู่แน่นอน

ตอนที่สมองกำลังยุ่งเหยิงอยู่นั้น โชคดีที่อยู่ ๆ เธอก็คิดถึงคำพูดของเฉินซินขึ้นมาได้!

ไม่ว่าผู้ชายแบบไหน ต่างก็ชอบความรู้สึกที่ถูกผู้หญิงยกย่อง ชอบผู้หญิงที่แสดงความอ่อนแอกันทั้งนั้น! ยิ่งอ่อนแอ พวกเขาก็จะยิ่งไม่โมโห ถึงขั้นหาข้อแก้ตัวให้กับความผิดพลาดของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ!

ชั่วพริบตา อูเจียงหนิงก็มีมาตรการรับมือ

เธอก้มศีรษะและปรับอารมณ์เป็นอันดับแรก เมื่อมองไปที่ฟู่อวี้เฉินอีกครั้ง นัยน์ตารื้นเล็กน้อยเรียบร้อยแล้ว

“ประธานฟู่ ฉันติดตามคุณมาก็ครึ่งปีแล้ว คำตอบแค่เล็ก ๆ น้อย ๆ คุณก็ไม่ยอมให้ฉัน! ฉันรู้ค่ะ ฉันไม่ควรร้องขออะไรมากเกินไป ถึงยังไงระยะห่างระหว่างเราก็มากเกินไปจริง ๆ เพราะงั้นตอนนี้ฉันถึงได้พยายามยับยั้งตัวเอง ไม่เอาแต่อยู่ข้าง ๆ คุณ ติดต่อกับคนอื่นให้มากขึ้น แบบนี้ละก็ ฉันจะได้ปวดใจน้อยลง คุณก็จะได้ไม่รังเกียจฉันมากขึ้นด้วย!”

“...”

“ก่อนหน้านี้เป็นเพราะฉันไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ถึงได้ลืมไปและอยากจะ...” ขณะอูเจียงหนิงพูด ยังน้ำตาไหลออกมาจริง ๆ “คุณวางใจนะคะ ต่อไปฉันจะไม่คิดอะไรเกินเลยกับคุณอีกแล้ว ฉันจะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง และจะทำหน้าที่เลขาที่ดี อึก...”

เธอยังไม่ทันได้พูดจบ ทันใดนั้น ริมฝีปากก็ร้อนขึ้น!

ฟู่อวี้เฉินถึงกับกดเอาไว้ทั้งอย่างนี้