บทที่ 6

สมองของอูเจียงหนิงว่างเปล่าไปชั่วขณะ จะเดาเนื้อหาในการทำงานล่วงเวลาของตัวเองออกได้ยังไง ว่าให้มาแกล้งทำเป็นแฟนของประธาน?

เมื่อเห็นฟู่เชียนเจ๋อจะหันหลังจากไป เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายอีกแล้ว รีบหยิบโทศัพท์มาส่งข้อความหาเขา

[ฉันไม่ใช่แฟนของฟู่อวี้เฉินนะคะ!]

[ไม่ใช่จริง ๆ!]

แต่ดูเหมือนเขาจะปิดเสียงโทรศัพท์ ไม่มีเสียงเตือน เขาจึงไม่ได้ไปดู

กลับเป็นฟู่อวี้เฉินที่ทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วคว้าข้อมือของอูเจียงหนิงดึงกลับขึ้นไปบนรถ

แย่แล้ว!

ครั้งนี้เธอกังวลขึ้นมาบ้างแล้วจริง ๆ

เมื่อคิดถึงค่าปรับที่สูงลิบลิ่วบนข้อตกลง แม้แต่น้ำเสียงของอูเจียงหนิงก็แข็งขึ้นเล็กน้อย “ประธานฟู่ คุณให้ฉันมาทำเรื่องแบบนี้ ทำไมถึงไม่บอกฉันล่วงหน้าล่ะคะ!”

เมื่อถูกเลขาของตนเอง ‘ตำหนิ’ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน หว่างคิ้วของฟู่อวี้เฉินก็เลิกสูงขึ้น

“ผมถามคุณแล้ว ว่าจะทำงานล่วงเวลาหรือเปล่า”

“แต่คุณไม่ได้บอกว่าเนื้อหาของการทำงานล่วงเวลาคือสิ่งนี้นี่คะ! ถ้าถูกคนอื่นเข้าใจผิดจะทำยังไง!”

คำพูดนี้กลับทำให้เขาอยากรู้ขึ้นมา “ในงานเลี้ยงครอบครัวมีแต่คนตระกูลฟู่ คุณกลัวว่าใครจะเข้าใจผิด”

“ก็ต้องเป็นฟู่...”

เกือบไป ชื่อของฟู่เชียนเจ๋อไม่ได้พูดออกมาโดยตรง

อูเจียงหนิงรีบก้มหน้า “ผู้อาวุโสของตระกูลฟู่ไงค่ะ”

“ที่เธอเจอเมื่อครู่ ไม่มีใครอาวุโสกว่าผม”

“...”

ใช่แล้ว ฟู่อวี้เฉินก็ถือเป็นผู้อาวุโสของตระกูลฟู่เหมือนกัน

อูเจียงหนิงไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว คิดแต่เพียงว่าจะยุติทำงานล่วงเวลาให้เร็วหน่อย และโทรหาฟู่เชียนเจ๋อเพื่ออธิบายเรื่องนี้

วินาทีต่อมา เสียงเตือนแชตในมือถือของเธอก็ดังขึ้น

แสดงว่าฟู่เชียนเจ๋อตอบกลับข้อความของเธอแล้ว!

อูเจียงหนิงกำลังคิดจะเปิดดู ข้างหู ก็มีน้ำเสียงเย็นชาของฟู่อวี้เฉินแว่วมา

“คุณเพิ่มข้อมูลติดต่อของฟู่เชียนเจ๋อตั้งแต่เมื่อไร”

“...ก็ ก็ก่อนหน้านี้ผู้จัดการช่วยฉันไว้ หลังจากนั้นก็เพิ่มค่ะ”

โชคดีที่ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ

แต่กระแอมเบา ๆ แล้วเอาที่กั้นระหว่างเบาะหน้าและเบาหลังลง จากนั้นก็ถามว่า

“คุณ... ยังเจ็บอยู่ไหม?”

อูเจียงหนิงคิดอยู่นานมาก ถึงได้เข้าใจ แก้มรู้สึกร้อนผะผ่าวขึ้นมาในทันที

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ”

“ผมพาคุไปโรงพยาบาลได้นะ”

เธอส่ายหัวอย่างแรง “ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้องจริง!”

หว่างคิ้วของฟู่อวี้เฉินขมวนแน่นมากขึ้น

นัยน์ตาสีดำจับจ้องไปที่อูเจียงหนิง ราวกับต้องการแยกแยะออกมาว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ารังเกียจที่ทักษะของตนเองแย่จริง ๆ ถึงได้เป็นแบบนี้ หรือว่ากำลังแกล้งปล่อยเพื่อจับกันแน่

ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนี้คว้าทุกโอกาสเอาไว้ อยากอยู่ตามลำพังกับตนเอง

แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้นเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะอูเจียงหนิงทำหน้าที่เลขาได้ดีมาก ไม่เคยเกิดปัญหาอะไรมาก่อน แถมยังมีไวพริบดีมาก ฟู่อวี้เฉินถึงขนาดเคยคิดจะไล่เธออก เพราะกระตือรือร้นมากเกินไป!

แต่แค่ผ่านไปคืนเดียวเท่านั้น....

ก็เปลี่ยนท่าทีไปมากขนาดนี้?

“ประธานฟู่ วันนี้ดึกมาแล้ว คุณว่าการทำงานล่วงเวลาควรจบได้แล้วไหมคะ?”

ตอนนี้อูเจียงหนิงอยากรีบกลับบ้าน แล้วไปอธิบายเรื่องนี้กับฟู่เชียนเจ๋อ

“อืม พรุ่งนี้หลังเลิกงาน มาทำงานล่วงเวลาต่อ”

เธอตะลึงไปชั่วขณะ “ยังต้องแกล้งทำเป็นแฟนคุณงั้นเหรอคะ?”

“พรุ่งนี้ตระกูลฟู่มีงานเลี้ยง”

“แต่ฉันเป็นแบบนี้ ไปยืนอยู่ข้าง ๆ คุณ ที่จริงมองแวบเดียวก็มองออกแล้วว่าเป็นของปลอม!”

“เงินเดือนสิบเท่า”

“แต่ไม่เป็นไรค่ะ พรุ่งนี้ฉันก็แต่งหน้า พยายามแต่งตัวให้สวยหน่อย!”

เมื่อถึงที่หมายละลงจากรถ อูเจียงหนิงรีบจนไม่ได้มองว่าฟู่อวี้เฉินตอบว่าอะไร ก็รีบโทรศัพท์ทันที

“อาเล็กของคุณไม่ยอมดูตัว ถึงได้เรียกฉันไป! ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลยนะคะ!”

ฟังเสียงอีกด้านหนึ่ง เสียงหัวเราะของฟู่เชียนเจ๋อกระจ่างใสอย่างมาก “ผมเดาไว้แล้วครับ! แต่เมื่อครู่ผมประหลาดใจอยู่บ้าง ว่าทำไมอาเล็กถึงดึงดันจะให้คุณปลอมตัวเป็นแฟนของเขา? ทั้ง ๆ ที่...พอยืนอยู่ด้วยกันแล้วไม่เหมาะกันมากเลย”

“อาจจะเป็นเพราะว่า เพศตรงข้ามที่อยู่ข้าง ๆ ประธานฟู่ ก็มีฉันแค่คนเดียวมั้งคะ”

อยู่ข้าง ๆ เขามาครึ่งปี ก็ไม่มีผู้หญิงคนที่สองที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับฟู่อวี้เฉินจริง ๆ

ฟู่เชียนเจ๋อเหมือนจะคิดอยู่ชั่วครู่ พูดอย่างจนใจว่า “อาจจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ ครับ”

เมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้คิดอะไรมาก อูเจียงหนิงถึงได้กล้าถอนหายใจอย่างโล่งอก!

“งั้นงานเลี้ยงของตระกูลฟู่วันพรุ่งนี้ คุณก็จะเข้าร่วมเหมือนกันสินะครับ?”

“ค่ะ ประธานฟู่เพิ่งบอกฉันเมื่อกี้”

ฟู่เชียนเจ๋อหัวเราะ “งั้นพรุ่งนี้คุณเลิกงานแล้ว มาที่วิลล่ากับอาเล็กเร็วหน่อยนะครับ ตอนที่พวกเขาคุยเรื่องบริษัทกัน ผมจะแอบพาคุณไปเดินเล่นรอบ ๆ วิลล่า!”

เมื่อได้ฟังว่ามีโอกาสใกล้ชิดกับเขาได้ อูเจียงหนิงจะปฏิเสธได้ยังไง?

“ดีเลยค่ะ!”

“อืม งั้นวันนี้คุณพักผ่อนเร็ว ๆ พรุ่งนี้เจอกันครับ”

“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ!”

พอวางโทรศัพท์ อูเจียงหนิงก็อารมณ์ดีมาก

อยู่ใกล้กับฟู่เชียนเจ๋อ ง่ายกว่าดึงดูดภูเขาน้ำแข็งอย่างฟู่อวี้เฉินมากเลย! เดิมทีเธอคิดว่าอาจจะต้องใช้เวลาครึ่งปี แต่พอดูแบบนี้ คาดว่าคงใช้เวลาไม่นาน

ถึงยังไงก็ไม่ได้จะพูดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แล้วเต่งงานกับเขาจริง ๆ ซะหน่อย แค่อยากมีความสัมพันธ์แล้วก็ตั้งครรภ์เท่านั้น เรื่องราวต่อจากนี้ไม่ต้องไม่จำเป็นต้องคิดถึงอยู่แล้ว

......

เพื่อสร้างความประทับใจให้กับฟู่เชียนเจ๋อ เมื่อเทียบกับผู้หญิงอื่นในงานเลี้ยงแล้ว อย่าด้อยกว่ามากเกินไปจะดีกว่า อูเจียงหนิงตั้งใจจะจ่ายเงินแต่งหน้าหลังเลิกงาน จากนั้นก็ไปเช่าชุดเดรสสักชุด

เป็นครั้งแรกที่เธอลองสไตล์นี้ พอดีอย่างน่าประหลาด

เนื่องจากอูเจียงหนิงผอมมาก แต่ที่ที่ควรมีเนื้อหนัง ก็ไม่ขาดเลยแม้แต่น้อย! เสื้อตัวสั้นจับคู่กับกระโปรงทรงเอ เผยให้เห็นเอวขาวและเพรียวบาง รู้สึกบริสุทธิ์และเย้ายวนถึงขีดสุด

เมื่อตามฟู่อวี้เฉินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงในตัววิลล่า โคมไฟคริสตัลธรรมชาติเหนือศีรษะ ส่องประกายจนเธอลืมตาไม่ขึ้น!

ช่วงเวลานี้ มีคนมาชนแก้วกับเขาหลายคน

ฟู่เชียนเจ๋อก็มาเช่นกัน

“อาเล็ก พวกเราอาหลานถ้านับกันแล้ว เป็นครั้งแรกที่ชนแก้วกันสินะครับ?”

“อืม”

“งั้น...หมดแก้วไหม?”

พอเขาพูดจบ ก็กระดกจนหมดในครั้งเดียว หลังจากดื่มเสร็จยังแอบส่งสายตาให้กับอูเจียงหนิงด้วย

ฟู่อวี้เฉินก็ดื่มลงไปเช่นกัน เพื่อไว้หน้าหลายชายคนนี้ของเขา

หลังจากนั้นไม่นาน ดังคาด เป็นไปตามที่ฟู่เชียนเจ๋อคาดไว้ มีคนมากมายมาหาฟู่อวี้เฉิน คิดอยากจะใกล้ชิดกับเขามากขึ้น แฟนตัวปลอมอย่างอูเจียงหนิงก็ถูกเบียดไปอยู่ด้านข้างเช่นกัน

“พวกเราไปกันไหม?”

ไม่รู้ว่าฟู่เชียนเจ๋อเข้ามาใกล้เมื่อไร และสัมผัสที่แขนของเธอ

“ค่ะ!”

หลังจากตามหลังเขาไปอย่างเงียบ ๆ แล้ว ไม่นานทั้งสองคนก็ออกไปจากโถงงานเลี้ยง

ผ่านทางเดินยาวสไตล์จีน ตรงหน้าเป็นผืนดอกโบตั๋นสีแดง ถ้าบอกว่าสวยจนเหมือนกับภาพวาด ก็คงไม่มากเกินไป

“นี่ นี่เป็นดอกไม้จริง ๆ เหรอคะ!”

“แน่นอนครับ ในวิลล่าของตระกูลฟู่จะมีดอกไม่ปลอมได้ยังไง?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟู่เชียนเจ๋อเพิ่งจะปรากฏ ไม่รู้ว่าทำไม ก็ชะงักลงอย่างกะทันหัน

อูเจียงหนิงสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“ผม...ผมปวดท้อง อาจเป็นเพราะเหล้าวันนี้แรงเกินไป...”

ขณะพูด เนื่องจากความเป็นปวดรุนแรงโจมตีเข้ามาอย่างกะทันหัน เขาจึงลงไปนั่งยอง ๆ

จากนั้นวินาทีต่อมา โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เป็นฟู่อวี้เฉิน!

“ฉัน ฉันจะไปห้องน้ำ จากนั้นก็หลงทางค่ะ ประธานฟู่มีธุระเหรอคะ?”

“คุณเอายากระเพาะมาไหม?”

เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย น่าจะเป็นเพราะเหล้าแรงนั่นเหมือนกัน ถึงได้เริ่มปวดท้อง

อีกทั้งฟู่อวี้เฉินต้องดื่มมากกว่าฟู่เชียนเจ๋อมาก ดังนั้นอาการปวดท้องน่าจะถูกกระตุ้นได้รุนแรงยิ่งกว่า!

“...”

เธอเอามาด้วยจริง ๆ

แต่ว่ายากระเพาะ...

เหลือแค่ห่อเดียวเท่านั้น

“อูเจียงหนิง?” ฟู่อวี้เฉินเรียกอีกครั้ง

เธอมองฟู่เชียนเจ๋อที่ปวดจนเหงื่อไหลซึมที่หน้าผาก ก็กัดฟัน แล้วพูดว่า “ไม่ได้เอามาค่ะ”

จากนั้นอูเจียงหนิงก็วางสาย รีบนำยากระเพาะอาหารที่เหลืออยู่หนึ่งชุด เปิดออก แล้วยัดเข้าไปในมือของฟู่เชียนเจ๋อ “เร็วค่ะ ยากระเพาะนี่มีประโยชน์มาก คุณกินเข้าไปก็ไม่ปวดแล้ว...”

เพิ่งจะพูดจบ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าที่ด้านหลังของตนเองมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน!