เข้าสู่ระบบบ้านของฟ้า เวลา 23.15 น.
แม่ของฟ้านั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี โทรศัพท์ในมือสั่นไม่หยุด เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เธอก็กดรับทันที แม่: "คุณอาร์ม!" เสียงปลายสายเป็นเสียงอาร์มที่กำลังหอบหายใจ อาร์ม: "คุณแม่ครับ ผมขอถามอะไรบางอย่าง" แม่: "เรื่องอะไรคะ?" อาร์ม: "พ่อผมยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ ใช่ไหมครับ?" ปลายสายเงียบไปนาน ก่อนแม่ของฟ้าจะหลับตาลงช้า ๆ แม่: "ค่ะ..." อาร์มกำโทรศัพท์แน่น อาร์ม: "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกผม?" แม่: "เพราะแม่สัญญากับพ่อของคุณไว้ค่ะ" อาร์ม: "สัญญาอะไรครับ?" แม่สูดหายใจลึก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่น แม่: "เพราะเมื่อสิบปีก่อน คนที่พยายามฆ่าพ่อของคุณ... ไม่ใช่ภาคินคนเดียว" อาร์มชะงัก อาร์ม: "หมายความว่ายังไงครับ?" แม่: "คนที่สั่งการทั้งหมดเป็นคนในครอบครัวของคุณเอง" อาร์มหน้าซีด อาร์ม: "ใครครับ?" แม่ยังไม่ทันตอบ เสียงประตูบ้านก็ดังขึ้น ปัง! ปัง! ปัง! ฟ้าที่อยู่ปลายสายของแม่ไม่ได้ยิน เพราะเธอยังคงถูกขังอยู่ในโกดัง แม่: "มีคนมาที่บ้าน!" อาร์ม: "คุณแม่ครับ อย่าเพิ่งเปิดประตูนะครับ!" แต่เสียงโทรศัพท์กลับขาดหายไป อาร์ม: "คุณแม่! ฮัลโหล!" สายถูกตัด อาร์มเงยหน้าขึ้นทันที อาร์ม: "ภาคิน! แกทำอะไรกับแม่ของฟ้า!" ภาคินยิ้มบาง ๆ ภาคิน: "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ดูเหมือนคนอื่นจะเริ่มลงมือแล้ว" ณ โกดังเก่าริมคลอง เวลา 23.20 น. อาร์มรีบแก้มัดให้ฟ้า ก่อนประคองเธอลุกขึ้น อาร์ม: "เจ็บตรงไหนไหม?" ฟ้า: "ไม่ค่ะ แล้วแม่หนูล่ะคะ?" อาร์มชะงัก ฟ้า: "เมื่อกี้หนูได้ยินอาจารย์พูดถึงแม่ แม่เป็นอะไรหรือเปล่า?" อาร์มมองเธออย่างลังเล อาร์ม: "ตอนนี้แม่ของเธออาจกำลังตกอยู่ในอันตราย" ฟ้าหน้าซีดทันที กรีดร้องแทบขาดใจ เป็นห่วงแม่ขึ้นมาอย่างถึงขีดสุด ฟ้า: "พาหนูกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะคะ!" อาร์ม: "ผมจะพาเธอกลับ แต่เธอต้องอยู่ข้างผม" ฟ้าพยักหน้า ก่อนจับแขนเขาแน่น ฟ้า: "หนูกลัวค่ะอาจารย์" อาร์มยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบา ๆ อาร์ม: "ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรเธออีก" ภาคินมองทั้งคู่ ก่อนพูดเสียงเรียบ ภาคิน: "จะไปไหนกัน? เรื่องของเรายังไม่จบ" อาร์มหันกลับไป อาร์ม: "เรื่องของแกกับฉันจบแน่ แต่ไม่ใช่คืนนี้" พ่ออาร์มเดินเข้ามาหาลูกชาย พ่ออาร์ม: "อาร์ม พาลูกสาวเขากลับไปก่อน ที่เหลือพ่อจัดการเอง" อาร์ม: "พ่อแน่ใจนะครับ?" พ่ออาร์มพยักหน้า พ่ออาร์ม: "ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนต้องรู้ความจริง" อาร์มพาฟ้าเดินออกจากโกดังทันที แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า แพรยืนอยู่ด้านหลังเสา เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน แพร: "ได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?" เสียงปลายสาย: "ครับ" แพร: "งั้นก็ถึงเวลาที่เราจะจัดการคนที่เหลือ" เธอวางสาย ก่อนยิ้มอย่างน่ากลัว แพร: "ขอโทษนะคะอาร์ม... แต่ถ้าฉันไม่ได้คุณ ก็ไม่มีใครได้คุณทั้งนั้น" ณ บ้านของฟ้า เวลา 23.50 น. รถยนต์สีดำจอดหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ฟ้ารีบเปิดประตูลงจากรถ ก่อนวิ่งเข้าไปในบ้าน ฟ้า: "แม่! แม่คะ!" ภายในบ้านเงียบผิดปกติ เก้าอี้ล้มอยู่กลางห้องนั่งเล่น กล่องเอกสารเก่าถูกเปิดทิ้งไว้ กระดาษกระจัดกระจายเต็มพื้น ฟ้า: "แม่อยู่ไหน!" เธอวิ่งเข้าไปในห้องนอน ก่อนพบโทรศัพท์ของแม่ตกอยู่ข้างเตียง อาร์มเดินตามเข้ามา อาร์ม: "ฟ้า ใจเย็น ๆ ก่อน" ฟ้าหันกลับมามองเขา น้ำตาไหลพราก ฟ้า: "แม่หายไปค่ะ! แม่หนูหายไป!" ทันใดนั้นโทรศัพท์ของฟ้าก็ดังขึ้น เบอร์ที่ไม่รู้จัก เธอกดรับสายทันที ฟ้า: "ฮัลโหล! ใครคะ!" เสียงผู้ชายปลายสายดังขึ้น "อยากเจอแม่ของเธอไหม?" ฟ้า: "คุณจับแม่หนูไปใช่ไหม! เอาแม่คืนมาเดี๋ยวนี้นะ!"ฟ้า: “คุณอาร์มคะ”อาร์ม: “ครับ คนดี”ฟ้า: “อย่าปล่อยมือฟ้าในวันที่เรากลับไปเจอความจริงนะคะ”เขาก้มลงจูบเรือนผมของเธออาร์ม: “ผมสัญญา แต่คุณก็ต้องสัญญากับผมเหมือนกัน”ฟ้า: “เรื่องอะไรคะ”อาร์ม: “ไม่ว่าจะได้ยินอะไร อย่าเพิ่งตัดสินผมโดยไม่ให้โอกาสอธิบาย”รอยยิ้มของฟ้าค่อย ๆ จางลง เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัยฟ้า: “ทำไมคุณพูดเหมือนมีเรื่องปิดบังฟ้าอยู่เลยคะ”อาร์มนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดอาร์ม: “คืนนี้ผมขอเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่รักคุณได้ไหมครับ พรุ่งนี้… ผมจะตอบทุกคำถามที่คุณอยากรู้”ฟ้าไม่ได้ซักถามต่อ เธอเพียงยกมือขึ้นโอบแผ่นหลังเขา แล้วกระซิบเบา ๆฟ้า: “งั้นคืนนี้กอดฟ้าไว้นาน ๆ นะคะ”อาร์ม: “ทั้งคืนเลยครับ”เขาจูบเธออีกครั้ง ก่อนทั้งคู่จะค่อย ๆ ถอยห่างจากหน้าต่างที่เปิดรับเสียงคลื่นทะเล แล้วเดินเคียงกันไปยังเตียงกว้างกลางห้องแสงจันทร์ยังคงทอดผ่านผ้าม่านสีขาว เสียงคลื่นกลบถ้อยคำกระซิบหวานที่มีเพียงคนสองคนได้ยินคืนนั้นพวกเขาปล่อยให้ความรักและความคิดถึงได้ทำหน้าที่ของมัน โดยไม่ต้องมีคำสัญญาใดมากไปกว่าอ้อมกอดที่ไม่ยอมคลายเช้าวันต่อมาแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่าน ฟ้าลืมตาขึ้นในอ้
คืนนี้… ขอรักคุณให้เต็มหัวใจฉากรักริมทะเลยามค่ำคืนเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวที่ปลิวไหวตามแรงลม ห้องพักริมทะเลเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นจากโคมข้างเตียงที่ทำให้บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความโรแมนติกฟ้ายืนอยู่หน้ากระจก สวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่ม ผมยาวถูกปล่อยสยายลงบนแผ่นหลัง เธอกำลังมองเงาของตัวเองเพลิน ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวจากด้านหลังอาร์ม: “ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนาน คิดอะไรอยู่ครับ”ฟ้า: “คิดว่าพรุ่งนี้เราจะต้องกลับไปเจอเรื่องวุ่นวายอีกแล้วค่ะ”อาร์มวางคางลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอาร์ม: “คืนนี้อย่าเพิ่งคิดถึงพรุ่งนี้ได้ไหมครับ ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตรงนี้”ฟ้า: “แล้วถ้าฟ้ากลับไปเจอเรื่องที่ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะคะ”อาร์มหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า แววตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอาร์ม: “ผมหึงแม้กระทั่งความคิดที่ทำให้คุณกลัวว่าจะเสียผมไป”ฟ้า: “หึงความคิดด้วยเหรอคะ”อาร์ม: “ครับ เพราะผมอยากเป็นคนเดียวที่ทำให้คุณยิ้ม ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณต้องร้องไห้”ฟ้ายิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเขาฟ้า: “แต่บา
เวลา 00.30 น. | ชายหาดส่วนตัวทั้งคู่เดินลงมาที่ชายหาดอีกครั้ง อาร์มถอดรองเท้าถือไว้ในมือ ส่วนฟ้าพับชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เปียกเม็ดทรายเย็นนุ่มสัมผัสฝ่าเท้า ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ มาแตะปลายจมูกอาร์มเดินไปหยุดตรงบริเวณที่คลื่นซัดขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนหันกลับมายื่นมือให้เธออาร์ม: “มาเต้นรำกันไหมครับ”ฟ้า: “ไม่มีเพลงนะคะ”อาร์ม: “มีเสียงคลื่นก็พอแล้ว”ฟ้า: “คะ”อาร์ม: “ถ้าไม่มีเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ คุณอยากใช้ชีวิตแบบไหน”ฟ้าคิดอยู่ครู่หนึ่งฟ้า: “อยากมีร้านกาแฟเล็ก ๆ ค่ะ อยู่ริมทะเล มีต้นไม้เยอะ ๆ ตอนเช้าขายกาแฟ ตอนเย็นนั่งดูพระอาทิตย์ตก”อาร์ม: “แล้วผมล่ะ”ฟ้า: “คุณก็มาเป็นลูกค้าประจำสิคะ”อาร์ม: “แค่นั้นเองเหรอ”ฟ้ายิ้มเจ้าเล่ห์ฟ้า: “ถ้าทำตัวดี อาจได้เป็นคนชงกาแฟก็ได้ค่ะ”อาร์มหัวเราะ ก่อนก้มลงจูบปลายจมูกเธออาร์ม: “ถ้าเป็นร้านของคุณ ผมยอมเป็นทุกอย่างเลย”ฟ้าซบลงกับอกเขาฟ้า: “สัญญานะคะว่าเราจะมีวันนั้นด้วยกัน”อาร์มกอดเธอแน่นขึ้นอาร์ม: “สัญญาครับ”เวลา 01.15 น. | ห้องพักริมทะเลฟ้าหลับไปแล้วบนโซฟา ศีรษะหนุนตักอาร์ม มือเล็กยังจับชายเสื้อของเขาไว้ราวกับกลัวว่าเขาจะห
ฟ้า: “งั้นคืนนี้ฟ้าขอเป็นแฟนที่ไม่ต้องคิดอะไรได้ไหมคะ”อาร์ม: “ได้สิครับ คืนนี้ผมยกตำแหน่งอาจารย์ดุ ๆ ให้คนอื่นไปก่อน”เวลา 23.00 น. | รีสอร์ตเล็กริมทะเลอาร์มไม่ได้พาฟ้าไปที่โกดังทันที เขาเลี้ยวรถเข้ามายังรีสอร์ตเล็ก ๆ ริมทะเล ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเมือง บริเวณด้านหน้ามีต้นมะพร้าวเรียงราย โคมไฟไม้สานแขวนอยู่ตามทางเดิน และเสียงคลื่นดังแผ่ว ๆ จากชายหาดฟ้ามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างประหลาดใจฟ้า: “ทำไมเรามาที่นี่คะ”อาร์ม: “ผมอยากพาคุณมาพักสักหน่อย”ฟ้า: “แต่แม่ของฟ้า...”อาร์ม: “ผมให้คนที่ไว้ใจได้ตามหาแม่คุณอยู่แล้วครับ เราต้องมีสติ ถ้าเราเหนื่อยจนคิดอะไรไม่ออก เราจะช่วยใครไม่ได้เลย”เขาหันมาสบตาเธออาร์ม: “อีกอย่าง ผมอยากมีเวลาสองคนกับคุณบ้าง”ฟ้าหน้าแดงเล็กน้อยฟ้า: “นี่คุณกำลังอ้อนฟ้าอยู่หรือเปล่า”อาร์ม: “เพิ่งรู้เหรอครับ”เธอหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปให้เขาจับทั้งคู่เดินผ่านทางเดินไม้ที่ทอดยาวไปยังชายหาด ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเมฆบาง ๆ สะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับลมทะเลพัดเส้นผมของฟ้าปลิวเบา ๆ อาร์มจึงถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอฟ้า: “แล้วคุณไม่หนาวเหรอคะ”อาร์ม: “ผ
เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบเช็ดน้ำตาฟ้า: “คุณออกมาทำไมคะ แขกในงานกำลังรออยู่”อาร์มเดินเข้ามาหาอาร์ม: “ผมไม่สนแขก ผมสนแค่คุณ”เขาจับมือเธอ แต่ฟ้ากลับดึงมือออกฟ้า: “เราเลิกกันเถอะค่ะ”อาร์มชะงักอาร์ม: “คุณพูดว่าอะไรนะ”ฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้ว”เขามองใบหน้าเธอเนิ่นนาน ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆอาร์ม: “มองตาผมแล้วพูดอีกครั้ง”ฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นฟ้า: “ฟ้าไม่รักคุณแล้วค่ะ”อาร์มยิ้มเศร้า ๆอาร์ม: “คุณโกหกไม่เก่งเลยนะ”เขายื่นมือไปแตะแก้มเธออาร์ม: “ต่อให้คุณพูดอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังรู้ว่าคุณรักผม”ฟ้าร้องไห้ออกมาในที่สุดอาร์มดึงเธอเข้ามากอด ทว่าครั้งนี้เธอพยายามผลักเขาออกฟ้า: “อย่าทำแบบนี้ค่ะ... ขอร้อง”อาร์ม: “บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น”ฟ้า: “ฟ้าไม่อยากให้คุณต้องเจ็บเพราะฟ้าอีกแล้ว”อาร์ม: “แล้วคุณคิดว่าการที่คุณเดินหนีไป ผมจะไม่เจ็บหรือไง!”เสียงของเขาสั่นพร่าอาร์ม: “ฟ้า... ผมไม่ต้องการงานหมั้น ไม่ต้องการสมบัติ ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ผมต้องการแค่คุณ”ฟ้าหลับตา ปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนเสื้อสูทของเขาอาร์มประคองใบหน้าเธอไว้ ก่อนถามเสียงเบาอาร์ม: “ขอจูบคุณได้ไหม”ฟ้ามองเขาผ่านม่านน้ำตา ก่อนพยักหน้
เสียงแพร: “อาร์มคะ คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า”ทั้งคู่ชะงักอาร์มสบตาฟ้า ก่อนเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์อาร์ม: “ถึงเวลาแล้วครับ”เวลา 20.30 น. | ห้องจัดเลี้ยงใหญ่เสียงพิธีกรประกาศเชิญคู่หมั้นขึ้นบนเวทีแพรปรากฏตัวในชุดราตรีสีขาวประดับลูกไม้ ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างประณีต เธอเดินเข้ามาคล้องแขนอาร์มด้วยรอยยิ้มมั่นใจแพร: “ยิ้มหน่อยสิคะอาร์ม แขกมองอยู่”อาร์ม: “อย่าลืมข้อตกลงของเรา”รอยยิ้มของแพรแข็งค้างแพร: “ฉันรู้ค่ะว่าต้องทำอะไร ขอแค่คุณทำตามที่ตกลงไว้ แม่ของฟ้าก็จะปลอดภัย”อาร์มหันขวับอาร์ม: “ถ้าแม่ของฟ้าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่”แพรยิ้มหวานให้แขก แต่กระซิบลอดไรฟันแพร: “ระวังคำพูดหน่อยค่ะที่รัก”บนเวที พ่อของอาร์มยืนถือไมโครโฟนอยู่กลางแสงไฟพ่ออาร์ม: “วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด วันที่ลูกชายของผมจะได้เริ่มต้นชีวิตครอบครัวกับผู้หญิงที่เหมาะสม”อาร์มกำมือแน่นคำว่าเหมาะสมทำให้เขาแทบหัวเราะออกมาพ่ออาร์ม: “และผมหวังว่าทุกคนจะร่วมเป็นสักขีพยานในความรักครั้งนี้”ทันใดนั้น จอขนาดใหญ่ด้านหลังเวทีก็ดับวูบแขกทั้งงานหันไปมองด้วยความสงสัยภาพหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นภาพพ่อข







