11 เจ้ากรรมนายเวรของกลิ่นดิน

การ์ดส่วนใหญ่ของที่นี่ไม่มีใครไม่รู้จักดิน การ์ดหน้าสวยน้องใหม่ที่สามารถทำให้เฮียเหวินของพวกคุกเข่าให้ได้ แถมเฮียเหวินยังอุ้มเข้าห้องไปด้วยตัวเองอีก

               ไม่ต้องให้ใครมาบอกพนักงานทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเจ้าหนุ่มน้อยคนนี้ต้องสำคัญกับเจ้านายมากแน่ ๆ

               แม้จะขัดใจกับคำชมนิดหน่อย แต่กลิ่นดินก็ได้ยินมาจนชินแล้ว เขาเคยมั่นใจมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนหล่อคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่ก็มักจะได้ยินคนชมเขาว่าสวยมากกว่าเสียงั้น

เฮ้อออ สวยก็สวยวะ

               “อ๋อครับ แล้วต้องไปสแกนที่ไหนเหรอครับ” เขามองตามมือไปก็เห็นเป็นทางเข้า “เข้าไปในนั้นเหรอครับ”

               “ใช่ แล้วเลี้ยวขวาไปนะ เครื่องมันอยู่ตรงเสา” พนักงานคนเดิมบอก

               “ครับพี่ ขอบคุณมากเลยครับ” กลิ่นดินยกมือไหว้ ก่อนจะก้มมองดูเวลาบนหน้าจอมือถือ ตอนนี้บ่ายสามห้าสิบห้านาที เขาใช้เวลาไม่นานก็มาหยุดอยู่หน้าเครื่องที่ตอนนี้มีพนักงานคนอื่นต่อคิวสแกนนิ้วอยู่

               พอถึงคิวเขาเวลาที่หน้าจอเครื่องคือ บ่ายสามห้าสิบแปด พอวางนิ้วลงไปหน้าจอก็ขึ้นว่าไม่มีลายนิ้วมือในระบบ เขาลองอีกทีก็เหมือนเดิม จนพนักงานที่อยู่หลังเขาเริ่มบ่น

               “น้อง ถ้ามันไม่ได้ก็ออกมาก่อน” เด็กเสิร์ฟคนที่ 1

“ใช่ พวกพี่จะสายแล้วเนี่ย” เด็กเสิร์ฟคนที่ 2

กลิ่นดินเดินออกจากแถวมาก่อน หน้าจ๋อยลงเมื่อคิดว่าต้องถูกปรับสายแน่ ๆ “พนักงานใหม่สิเราน่ะ” เขาเงยหน้าขึ้นมองคนที่ถาม คงเป็นใครสักคนที่ทำงานที่นี่อยู่ก่อนเขา

หนุ่มหน้าหวานมองเขาตาไม่กระพริบ ยิ้มเย็นที่ส่งมาให้ทำเอากลิ่นดินเสียวสันหลังวาบ

ไลน์ ไลน์

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นขัดบรรยากาศชวนสยอง ก็ไม่รู้ว่าเคยไปทำอะไรให้เขาโกรธถึงได้มองกันด้วยสายตาแบบนั้น ทั้งที่กลิ่นดินแน่ใจว่าไม่เคยเจอกันมาก่อน

ดินละสายตาจากคนตรงหน้าลงกดเปิดอ่านข้อความ เห็นชื่อเจ้าของข้อความที่เขาเพิ่งแก้ไขใหม่ก็ได้แต่ถอนหายใจ ‘จิกเป็นไก่เลยนะมึง’

                                                                          เจ้ากรรมนายเวร

เจ้ากรรมนายเวร : ทำไมยังไม่มาที่ห้องฉัน

                                                                                                                                     ผมไม่ได้สาย : น้องดิน

                                                                                                                          แต่ผมสแกนนิ้วไม่ได้ : น้องดิน

เจ้ากรรมนายเวร : นายไม่ต้องสแกน

เจ้ากรรมนายเวร : มาที่ห้องฉัน

“เอาแต่สั่ง ๆ กับลูกน้องคนอื่นตามจิกแบบนี้ปะวะ หึ้ยยย” เขากดปิดหน้าจอลง เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าหนุ่มหน้าหวานที่มีรอยยิ้มเย็นเยียบนั่นยังอยู่

“ที่นายพูดถึงอยู่น่ะ เฮียเหวินเหรอ” เคนถาม

“ครับ? อ๋อ ใช่ครับ”

“เหรอ” เคนกำมือแน่น ขบกรามกรอด “เฮียก็แบบนี้แหล่ะ ตอนพี่มาใหม่ ๆ นะ เฮียตามพี่เช้าเย็นเลยล่ะ ขนาดว่าตอนนี้พี่ทำมาปีกว่าแล้วก็ยังเรียกพี่ไปหาบ่อย ๆ อยู่เลย”

“อ้อ ครับ” ดินตอบรับทั้งน้ำเสียงเรียบเฉย

ไลน์ ไลน์

เจ้ากรรมนายเวร : มาเดี๋ยวนี้!!!

เจ้ากรรมนายเวร : สติ๊กเกอร์โกรธจนไฟลุก

“ผมไปก่อนนะครับ เฮียของพี่จะกินหัวผมแล้ว” เขาค้อมหัวให้คนตรงหน้าน้อย ๆ แล้วรีบวิ่งไปห้องทำงานที่เขาเคยไปแค่ครั้งเดียว

ดินวิ่งเข้าห้องครัว ออกไปโผล่โซนลูกค้า ก่อนจะเดินกลับเข้าทางพนักงานแต่ก็เดินวนออกไประเบียงสำหรับดูดบุหรี่ เข้าทางนั้นออกทางนี้ แต่ไม่ยักถึงห้องทำงานของคุณ เหวินสักที

“ร้านเหล้าหรือเขาวงกตวะสัด” ดินยกสองมือขึ้นเกาหัว ขยี้ไปมา จากเดิมที่หัวยุ่งอยู่แล้ว ก็ยิ่งยุ่งหนักไปอีก

พอหันกลับมาอีกทีก็เจอเข้ากับเจ้านายหมาด ๆ “เหี้ยยยย!” ดินถอนหายใจเบา ๆ “เจอพอดีเลย แม่ง ร้านจะใหญ่ไปไหนเนี่ยหาไม่เจอสักที”

“ด่าพี่อีกแล้วนะ” ถ้าเป็นคนอื่นทักเขาแบบนี้คงโดนไปหลายหมัด แต่พอเป็นใบหน้าสวยตรงหน้าที่มอบความสุขให้เขายามค่ำคืนแม้จะแค่ในฝัน คุณ เหวินก็ทำได้แค่ยิ้มให้

“คำอุทานมั้ยล่ะ” ดินขมวดคิ้ว คนคนนี้ยิ่งเจอยิ่งแปลก เมื่อวานแทบจะแดกหัวเขาตลอดเวลาแต่วันนี้ถูกเขาด่าใส่กลับยิ้มหน้าบาน

คุณ เหวินกังวลนิดหน่อยที่น้องไม่ถึงห้องทำงานเขาสักที มองหาที่กล้องวงจรปิดก็ไม่เห็นจึงเดินออกมาตามหาเอง พอเห็นหน้ายุ่ง ๆ วิ่งไปทางนู้นทีทางนี้ทีจึงแอบเดินตาม

“ห้องทำงานพี่ก็เคยไปแล้วนี่ ทำไมยังหลงอีก” ความน่ารักของน้องทำให้เขาลืมตัว ยกมือขึ้นลูบหัวอย่างเอ็นดู พอนึกขึ้นได้ก็รีบเอามือลง

“ก็ตอนนั้นมันไปจากอีกทางนี่ แล้วก็ไม่ได้เดิน ไป เอง... ด้วย” ตอนท้ายดินพูดช้าลง เมื่อคิดไปถึงตอนที่ไปห้องนั้นครั้งแรก ท่าแบบนั้นเขาจะเอาสติที่ไหนไปจำทาง

“งั้นพี่ต้องพาไปท่าเดิมมั้ย” คุณยักคิ้วข้างหนึ่ง จ้องหน้าดินตาไม่กระพริบ

“ไม่ต้อง!” ท่าทางเจ้าชู้แบบนั้นทำเอาดินคิดถึงคุณคนในฝัน เขารีบจับตัวคุณตรงหน้าให้หันหลังไป “นำไปดิ”

คุณได้ทีคว้ามือของกลิ่นดินไว้ “พี่จับไว้แบบนี้ดีกว่า จะได้ไม่หลงทางอีก” เขาจูงมือน้องเดินกลับห้องทำงานไป ท่ามกลางสายตามากมายของพนักงานที่ผ่านมาเห็น

กลิ่นดินรู้สึกได้ทันทีว่าเรื่องนี้เขาต้องถูกนินทาแน่ แต่จะให้ขัดเจ้านายต่อหน้าคนอื่นเกรงว่าจะทำให้คุณ เหวินเสียหน้าต่อหน้าลูกน้องอีก แค่ที่เขาทำเมื่อวานก็ไม่รู้ว่าทำให้โดนนินทาไปมากขนาดไหนแล้ว

ดินบิดข้อมือออกเมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้ว “ปล่อยได้แล้ว ไม่กลัวโดนนินทาหรือไง”

“ใครสน” คุณไหวไหล่น้อย ๆ

“แต่ผมสน เกิดมีข่าวลือผิด ๆ แล้วสาว ๆ พี่มาแหกอกผมทำไง ผมไม่สู้กับผู้หญิงนะ” กลิ่นดินบ่นยืดยาว

“งั้นยิ่งสบายใจได้ พี่โสดมาตลอดจนถึงตอนนี้แล้วก็นะ พี่จะไม่ให้ใครมาแหกอกดินแน่” นอกจากพี่ คุณเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตัวเอง เอนหลังพิงพนักพิงอย่างสบายใจ

กลิ่นดินเดินไปนั่งที่เก้าอี้สำหรับแขกฝั่งตรงข้าม เขามองไปรอบ ๆ ห้องทำงานอย่างสำรวจ “ถึงงั้นก็เหอะ แฟนคลับพี่เยอะแยะ ใครจะอยากเสี่ยง”

นอกจากชั้นสำหรับเก็บเอกสารกับตู้ขนาดใหญ่ที่มีปุ่มสำหรับกดเข้ารหัส กลิ่นดินเดาว่ามันคงเป็นตู้เซฟ เขาก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรอีก นอกจากชุดโซฟาขนาดใหญ่ไว้รับแขก

“แล้วหน้าที่ผมต้องทำไรมั่ง” ดินเอ่ยถามหลังจากไล่สายตาสำรวจจนทั่ว

“ก็ไม่มีอะไร เป็นมือขวาพี่ อยู่ประกบพี่ตลอด” คุณวางตำแหน่งนี้ไว้ให้ตั้งแต่รับเข้าทำงานแล้ว

               “ไม่เอา” กลิ่นดินมองจ้องหน้าเขากลับ

เขารู้ว่าคุณต้องการจะแกล้งเขา บอกเลยว่าคนอย่างกลิ่นดินไม่มีทางยอม “เป็นมือขวาน่ะได้ถ้าต้องออกไปไหนในเวลางาน แต่ถ้าอยู่ที่ร้านผมจะไปทำอย่างอื่น”

               “จะไปทำอะไร” น้ำเสียงคุณติดหงุดหงิดนิดหน่อย ทำไมน้องดินคนนี้ดื้อกับเขาจัง

               “ก็ยืนเฝ้าดูแลความปลอดภัยของลูกค้า หรือเดินตรวจตามที่ต่าง ๆ อะไรก็ได้ที่การ์ดคนอื่นเขาทำกันไงครับ” ดินตอบไปตามที่เข้าใจ

               “เรื่องมาก” คุณครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นพี่จะให้กล้าเป็นคนสอนงานดินแล้วกัน มีปัญหาอะไรก็บอกกล้าได้ทั้งหมด พี่หมายถึงทั้งหมดจริง ๆ”

               “อืม” เขาเห็นคุณจิ๊ส์ปากไม่พอใจ กลิ่นดินจึงเปลี่ยนคำตอบ “ครับ เข้าใจแล้วครับ”

               “กล้า เข้ามาหน่อย” คุณกดอินเตอร์คอมเรียกคนสนิทเข้ามา รอไม่นานกล้าก็มายืนอยู่ข้างดินแล้ว

               “ครับนาย” กล้า

               “ต่อไปนี้นายจะเป็นคนสอนงานดินนะ แล้วก็เวลาอยู่ที่นี่ไม่ต้องคอยตามฉันแล้ว อยู่กับดินจนกว่าจะเลิกงาน” คุณหันไปสั่งงานกล้า

               “ครับนาย” กล้ารับคำหนักแน่น

               กลิ่นดินลุกขึ้นทักทายการ์ดรุ่นพี่ เขายกมือไหว้ตามมารยาทที่ดี “สวัสดีครับพี่กล้า ผมกลิ่นดินครับเรียกดินเฉย ๆ ก็ได้ครับ ผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”