EP.11 ความลับของนาที

นาที...

หลังจากวันนั้นที่กอหญ้าพาเพื่อนมาค้างที่บ้าน ในวันต่อมาผมกับกอหญ้าก็ได้รับข้อความที่แม่ส่งมาทางไลน์ว่าจะบินไปต่างประเทศเพราะมีงานด่วน จึงทำให้เราสองคนอยู่ด้วยกันได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นคือเราสองคนติดต่อพ่อกับแม่ไม่ได้เลยสงสัยงานคงยุ่งมาก

จากการที่ได้อยู่ด้วยกันผมสังเกตุว่ากอหญ้าเธอเป็นคนยิ้มเก่ง ชอบพูดชอบคุยและเข้ากับคนง่าย และตอนนี้เธอก็เลิกกลัวผมแล้วแต่เป็นผมเองที่รู้สึกกลัวเธอมากขึ้นทุกวันไม่รู้ทำไม

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

" พี่นาทีคะ หญ้าเข้าไปได้มั้ยคะ "

เสียงประตูหน้าห้องทำงานของผมดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงของคนที่อยู่ข้างนอก

" อืม เข้ามา "

ผมขานรับก่อนจะนั่งเซ็นต์เอกสารหลายอย่างที่กองอยู่เต็มโต๊ะไปหมด ตอนนี้ผมเข้ามารับช่วงต่องานทุกอย่างในรีสอร์ตและในสวนแทนพ่อแล้ว ขาดก็แค่ผู้ช่วยเพราะตอนที่พ่อผมอยู่แม่ของผมทำหน้าที่เป็นเลขาแทนเลขาคนเก่าที่ลาออกไปจึงทำให้ผมตอนนี้ต้องทำทุกอย่างคนเดียวเพราะแม่กับพ่ออยู่ที่อังกฤษด้วยกัน

ส่วนลุงเซริคตอนนี้ก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วคงช่วยงานพ่อที่อังกฤษต่อเพราะลุงเซริคคงไม่ได้เดินทางมาที่ไทยอีก พ่อกับแม่เกรงใจและอยากให้ลุงเซริคอยู่กับครอบครัว

" หญ้าเอาน้ำส้มมาให้ค่ะ ส้มจากสวนเราเลยนะคะหญ้าคั้นเองกับมือเลย "

รอยยิ้มแก้มปริบนใบหน้าทำให้ผมเงยหน้าไปมองแว๊บนึงก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ เพราะไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเธอ

" อืม วางไว้ตรงนั้นแหละ "

ผมบอกแบบไม่หันไปมองเพราะมัวแต่สนใจกองเอกสารที่วางบนโต๊ะ

" ถ้าวางไว้นานจะไม่อร่อยนะคะ "

" งั้นเอามานี่ "

อึก อึก อึก

หมดแก้ว

" ไว้วันหลังหญ้าจะคั้นมาให้พี่นาทีอีกนะคะ "

รอยยิ้มแก้มปริกับเสียงใสๆบอกกับผมพลางรับแก้วน้ำส้มคั้นที่ผมเพิ่งยกหมดแก้วไปเมื่อกี้นี้

" ไม่เป็นไร "

" หรือว่าพี่นาทีไม่ชอบคะ เดี๋ยวหญ้าทำอย่างอื่นมาให้ "

" จะเอามาให้อีกก็เอามา "

ผมบอกปัดๆก่อนจะดูเอกสารต่อ เพราะเริ่มขี้เกียจคุยกับเด็กช่างพูดคนนี้เต็มทีแล้ว คนอะไรคุยเก่งชะมัด

" ตอนเย็นหญ้าทำกับข้าวเอง พี่นาทีอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ "

เมื่อไหร่เด็กคนนี้จะออกไปสักทีนะ

" อะไรก็ได้ "

" กอหญ้าจะรอกินมื้อเย็นกับพี่นาทีนะคะ "

เธอยิ้มแก้มปริอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ให้ตายเถอะรอยยิ้มนั่นมันฆ่าคนได้เลยนะ โดยเฉพาะกับผมเนี่ย

" เฮ้อ!! คนอะไรยิ้มได้ทั้งวัน "

ผมเอนตัวพิงกับพนักโซฟาก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อรอยยิ้มแก้มปริยังคงลอยเต็มหน้าผมอยู่ ไหนจะเสียงใสๆที่ดังก้องอยู่ในหูผมอีก

.

.

.

และตั้งแต่วันนั้นมาผมก็ได้กินน้ำส้มคั้นในทุกๆวันของช่วงบ่าย และวันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

" พี่นาทีคะ วันนี้ไม่ได้มีแค่น้ำส้มนะคะ หญ้าทำเค้กส้มให้พี่นาทีด้วยค่ะ "

ฮึ่มมม

" วางไว้ก่อน "

ผมเงยมองเจ้าของเสียงใสก่อนจะก้มลงมองแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า

" หญ้าเข้ามากวนพี่นาทีหรือเปล่าคะ งั้น...เดี๋ยวหญ้าเข้ามาใหม่ก็ได้ค่ะ "

เสียงใสๆก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อยๆพร้อมกับใบหน้าหงอยๆมองมาที่ผม เฮ้อ!!

" เอามาก่อนก็ได้ "

ผมละสายตาออกจากแฟ้มเอกสารก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วน้ำส้มจากเจ้าของใบหน้าหงอยๆที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นยิ้มแก้มปริอีกครั้งมาดื่ม

อึก อึก อึก

หมดแก้ว

" เค้กด้วยค่ะพี่นาที หญ้าทำเองหมดเลยนะคะ ส้มจากสวนเราทั้งนั้นเลย "

ไม่ยิ้มเปล่าแต่ยื่นช้อนกับจานเค้กส้มสีสดใสมาให้ คือผมต้องกินใช่มั้ยดูจากตาแป๋วของคนตรงหน้าที่จ้องผมอยู่

" คำเดียวได้มั้ย ตอนนี้ยังไม่หิว "

ผมบอกพลางตักเค้กส้มชิ้นเล็กเข้าปาก

" ไม่อร่อยหรอค่ะ "

ทำไมต้องทำหน้าเหมือนหมาหงอยด้วยวะเด็กคนนี้นิ

" ก็ได้ๆ ต้องกินให้หมดนี่เลยใช่มั้ย "

ผมถามพลางชำเลืองเจ้าของเค้กก่อนจะรีบๆยัดเค้กส้มสีสดเข้าปากอย่างรวดเร็ว

" อร่อยมั้ยคะ "

" อืม "

" เดี๋ยวพรุ่งนี้หญ้าทำ... "

" ไม่ต้องแล้ว "

ยังไม่ทันที่คนตรงหน้าจะพูดอะไรต่อผมก็รีบพูดขัดขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนทำให้เธอชะงักไป

" คือ...จะให้ไปทำอย่างอื่นไง ว่างนักหรอทำไมเดี๋ยวนี้ไปเรียนแค่ตอนเช้า "

ผมรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะกลัวว่าเธอจะกลับมากลัวผมอีกครั้ง บ้าเอ้ย!!

" อ๋อ เรื่องเรียนหญ้าไม่มีงานอะไรต้องส่งแล้วค่ะ แค่รอส่งวิจัยจบแล้วก็ทำเรื่องจบได้เลย เพราะคณะหญ้าเราฝึกงานกันตอนเทอมแรกค่ะเทอมนี้เลยว่าง "

คนตรงหน้าอธิบายด้วยรอยยิ้มสดใส บอกให้หยุดยิ้มได้ป่าววะ

" อ่อ "

ผมพยักหน้าเมื่อเธอพูดจบ ว่างงั้นหรอ

" งั้นต่อไปนี้เดี๋ยวหญ้าจะทำขนมมาให้พี่นาทีกินทุกวันเลยนะคะ พรุ่งนี้หญ้าจะทำน้ำส้มคั้น เค้กส้ม แล้วก็วุ้นส้มค่ะ วันหลังหญ้าจะลองทำไอศครีมส้มดูเผื่อพี่นาทีชอบ หญ้าไปก่อนนะคะ ไม่กวนพี่นาทีแล้วค่ะ "

พูดๆจบแล้วก็ส่งยิ้มแก้มปริให้ผมแล้วก็วิ่งออกไป ให้ตายเถอะมันน่านัก

" ส้ม ส้ม ส้มอีกแล้วหรอวะเนี่ยยยยย "

ผมฟุบหน้าลงกับแฟ้มเอกสารตรงหน้าก่อนจะทำท่าหมดอาลัยตายอยาก เธอจะฆ่าผมด้วยการให้กินส้ม ส้ม ส้ม ส้ม หรือไง