บทที่ 6

#รักแลกร้ายเลว_EP.5

พิมพ์ใจ

ฉันใช้ชีวิตปกติคือเรียนๆๆ และเรียน มีต้องลงหน้าร้านทำอาหารจริงๆ บ้าง ได้ค่าตอบแทนด้วย ชีวิตแต่ละวันหมดไปกับการเรียนและทำงาน ตั้งแต่วันนั้น...เค้าก็เหมือนเลือนหายไปจากชีวิต ไม่ได้โทรหา...มีแต่ฉันโทรไป โดยเค้าให้เหตุผลว่า 'เค้าไม่ว่าง'

'วันนี้พอจะว่างไหมคะ...' ฉันกดแอปพลิเคชั่นส่งข้อความหาเค้า

'........' เค้าอ่านแต่ไม่ตอบ

'พิมพ์คิดถึงฟิวค่ะ'

'ผมไม่ว่าง' ฉันกลืนก้อนสะอึกลงคอ

'อาทิตย์นึงแล้วนะคะ'

'ก็ผมไม่ว่าง! คุณจะอะไรนักหนาล่ะ!'

'งั้นพิมพ์ไปหาคุณก็ได้ค่ะ'

'ผมไม่รู้จะว่างกี่โมงนะ'

'พิมพ์รอได้ค่ะ...' และเค้าก็ส่งโลเคชั่นมาให้ ฉันเช็ดน้ำตาและลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว แต่งหน้าแต่งตา

ฉันบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรหรอก เค้าแค่ทำงานเยอะเครียด...เดี๋ยวเค้าก็จะกลับมาเป็นฟิวคนเดิมแล้ว

#โรงแรม XXXX

ฉันไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งเค้าต้องนัดเจอที่มาที่โรงแรมตลอด...ไม่ได้ทำอะไรกันนะ หมายถึงงานที่เค้าทำจะต้องมีโรงแรมหรือสถานที่ใหญ่ๆ เข้ามาเกี่ยวข้อง คนมากมายรวมถึงการ์ดผู้ชายนับ 10 คนทุกครั้งที่เดินทาง

ฉันเคยเห็นปืนกระบอกเล็กในรถเค้า...ฉันตกใจแต่ก็ไม่กล้าถามก็รู้ว่าเค้าไม่ธรรมดาเลย

ระหว่างที่ฉันนั่งรอที่ล็อบบี้ เวลาล่วงเลยผ่านไป 2 ชั่วโมง ก็ยังไม่มีวี่แววเค้าเลย

ฉันสั่งเครื่องดื่มมาเผื่อเค้าจนตอนนี้มันเย็นชืดไปหมดแล้ว ฉันถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจโทรศัพท์หาเค้า...ตื้ดดดดดด ตุ๊ดๆๆๆๆๆๆ เค้าตัดสายทิ้ง...

ฉันร้อนขอบตา...ก่อนจะกดแอปพลิเคชั่นส่งข้อความหาเค้า

"คุณพิมพ์ใจใช่ไหมครับ?" ฉันเช็ดน้ำตาและหันไปตามเสียง

"......." ฉันจำได้ผู้ชายคนนี้เคยเห็นที่บ้านเค้า

"นายจะคุยด้วยครับ" ฉันขมวดคิ้วเมื่อกี้ฉันโทรหาเค้าแต่เค้าตัดสายแล้วนี่จะมาขอสายฉัน? ฉันยืนมือออกไปรับโทรศัพท์มาด้วยอาการ งงๆ

"พิมพ์พูดค่ะ"

"@(฿)&)-//?!;(!;+#+#&_)//@))@/"

"ตอนนี้หรอคะ?"

"@(฿+฿)฿/฿)฿)/฿!!!" ฉันกลืนก้อนสะอึกลงคอ

"แล้วคุณจะมานัดพิมพ์ทำไม...ให้พิมพ์รอทำไม"

"@#)#฿฿+฿/฿)@@@1'!!!"

"คุณจะไม่เลิกกับพิมพ์ใช่ไหม...จะไม่ทิ้งพิมพ์ใช่ไหม ดะ...เดี๋ยวว ฟิวๆ" ฉันวางมือที่ถือโทรศัพท์บนหน้าขาตัวเอง และร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เค้ากลับไทยแล้ว...

การ์ฟีลด์

ผมพยายามตีตัวออกห่างเพราะผมรู้ความจริงแล้ว...สรุปไอ่แบงค์ไม่ใช่แฟนเธอ!! แต่เพื่อนเธอเป็นแฟนมัน!! ฉิบหายผมตามจีบอยู่ต้องนานสรุปตอนนี้คือ...มันกำลังจะแต่งงานกับฝรั่งคนนั้นแล้ว จบเห่!!

ผมยอมรับว่าเสียเซลฟ์มาก! ลงทุนลงแรงไปเยอะแต่ได้เหี้ยไรกลับมาไม่รู้! นี่ก็ตามจัง ตามจริง จะเอาก็ไม่ให้เอาลีลา! ก็ไม่ได้หลอกให้มาหานะ นัดกันจริงๆ กะจะเคลมคืนนี้ถอนทุนคืนหน่อย! แต่ว่ามีงานด่วนต้องกลับไทยซะงั้น! พ่อนะพ่อ!

#สนามบิน

เธอโทรเข้ามาแต่แบตผมหมดเลย ให้ลูกน้องโทรเข้าหาอีกคนที่อยู่ในคาสิโนให้ออกมาเอาโทรศัพท์ให้เธอ

'พิมพ์พูดค่ะ'

'ผมกลับไทยแล้วนะ คุณกลับบ้านได้เลย'

'ตอนนี้หรอคะ?'

'ใช่ ผมมีธุระด่วน ต้องรีบกลับอย่าถามมากได้ไหม!' ผมหงุดหงิดมาก พาสสปอร์ตผมอยู่ไหนวะ!!

'แล้วคุณจะมานัดพิมพ์ทำไม...ให้พิมพ์รอทำไม'

'ผมบอกว่ามีธุระด่วนไง ทำไมต้องเข้าใจอะไรยาก! แค่นี้นะผมต้องเช็คอินแล้ว!!' นี่อีกคน! แม่งวุ่นวายจริง!

'คุณจะไม่เลิกกับพิมพ์ใช่ไหม...จะไม่ทิ้งพิมพ์ใช่ไหม ดะ...เดี๋ยวว ฟิวๆ' ผมกดวางสายก่อนโยนโทรศัพท์ให้ลูกน้องและเข้าเกทตอนนี้เรทมาจะ 10 นาทีแล้ว สรรเสริญผมทั้งลำแล้วมั้ง!

แม่งหงุดหงิดทำไมต้องถามซอกแซก! คนไม่ว่าง ก็ถามทำไมไม่ว่าง? ให้รอทำไม? เอ้าแล้วทำไมแม่งไม่กลับบ้านไปว่ะ! จะมานั่งรอทำซากอะไร!! ปัญญาอ่อน งี่เง่า!!

×××××××××××××××××××

อีฉิบหายยยยยย ไอ่ฟิวววว!!!