เหตุผลของคนนั่งรอ

หลังจากที่รู้ว่าพนิดาออกไปข้างนอกกับผู้ชายคนอื่น ปริญก็ขอตัวผู้เป็นย่ากลับมาบ้านทันที เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้เป็นย่าถึงได้ปล่อยให้หลานสะใภ้ของตัวเองออกไปกับผู้ชายคนอื่นได้ นี่ย่าเขาไม่กลัวว่าคนอื่นจะพูดไม่ดีลับหลังเอาหรอกหรือ

ถึงแม้ว่าเขากับพนิดาจะแต่งงานกันแค่ปลอมๆ แต่คนที่ไม่รู้ก็อาจจะว่าเอาได้ เรื่องนี้มีแต่เสื่อมเสียชื่อเสียง ถ้าพนิดากลับมาเขาคงจะต้องตกลงกับเธอสักหน่อยว่าระหว่างที่เธอและเขายังคงสถานะสามีภรรยากันอยู่ พนิดาไม่ควรที่จะไปไหนมาไหนกับใคร เพราะเขาไม่ต้องการให้มันเสื่อมเสียชื่อเสียงมาจนถึงวงศ์ตระกูล

"ทำไมคุณย่าถึงปล่อยให้หลานสะใภ้ตัวเองออกไปกับผู้ชายคนอื่นแบบนั้นล่ะครับ ไม่กลัวว่าคนจะนินทาลับหลังเอาได้หรอครับว่าหลานสะใภ้สุดที่รักของคุณย่าไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่สามีตัวเอง"

"นายอำเภอทินกรเป็นคนน่ารัก นิสัยดี ย่ากับพายก็รู้จักมาหลายปีก็ไม่เห็นว่าเขาจะเคยทำเรื่องเสื่อมเสียอะไร"

"พนิดากับนายอำเภอนั่นรู้จักกันมาหลายปีแล้วหรอครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ ตั้งแต่สี่ห้าปีก่อนที่นายอำเภอพึ่งย้ายมาอยู่ใหม่ๆโน่นล่ะ แต่ตอนนั้นก็ยังไม่ค่อยเจอกันบ่อยเท่าไหร่เพราะว่าตอนนั้นพายก็ยังเรียนอยู่ แค่ไปๆมาๆ แต่ก็เคยเจอกัน นี่ถ้าไม่ติดว่าย่าหวงพายเอาไว้ให้แต่งงานกับแก ป่านนี้ย่าคงจะเชียร์สองคนนั้นไปแล้วล่ะ"

"แต่ตอนนี้พนิดาก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว ทำไมคุณย่าถึงยังไม่หยุดสนับสนุนให้สองคนนั้นไปไหนมาไหนด้วยกันสักทีล่ะครับ"

"ย่าไม่ได้สนับสนุน เขาสองคนแค่ไปทำธุระกันตาปริ้น  แต่ถ้าจะว่าไปให้สองคนนั้นสนิทสนมกันไว้ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะถ้าเกิดว่าครบหนึ่งปีไปแล้วพายไม่สามารถมัดใจแกเอาไว้ได้ แล้วตอนนั้นถ้านายอำเภอก็ยังโสดอยู่ ย่าก็จะเชียร์สองคนนี้แหละ"

"นี่คุณย่าจะย้อมแมวขายหรอครับ"

"เอ้แกนี่ ย้อมเยิ้มอะไรกัน ถ้าครบหนึ่งปีแล้วแกยังอยากจะหย่ากับพายอยู่นั่นก็หมายความว่าแกไม่ได้รักพาย แล้วถ้าแกไม่ได้รัก มันก็ต้องหมายความว่าที่ผ่านมาแกก็คงจะไม่เคยแตะต้องพาย เพราะฉะนั้นพายก็ยังต้องถือว่าเป็นผู้หญิงที่สะอาดบริสุทธิ์อยู่ สินค้าที่ไม่เคยใช้ แค่คนซื้อผิดไปแล้วเอามาคืน ย่าก็แค่ติดป้ายขายใหม่ แล้วถ้าคนที่เขาจะมาซื้อใหม่ เขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าสินค้าที่ย่าขายเคยมีคนซื้อไปแล้วแต่เขาไม่ชอบแล้วเอามาคืน และถ้าเขาคิดจะซื้อ นั่นแปลว่าเขาต้องเต็มใจรับได้"

"แต่พนิดาเป็นคนนะครับคุณย่า ไม่ใช่สินค้า"

"เอ้ตาปริ้นนี่ ย่าก็แค่เปรียบเปรยให้เห็นภาพเฉยๆ ไม่ได้คิดว่าพายเป็นสินค้าจริงๆเสียหน่อย แกคิดจริงๆหรอว่าคนอย่างย่าจะขายลูกหลานกิน"

วันนี้ทั้งวันปริญหากิจกรรมทำหลายอย่างเพื่อที่จะไม่ให้สายตาตัวเองเหลือบไปมองหน้าปัดนาฬิกาที่ติดไว้บนฝาผนัง ไม่ว่าจะเป็นเปิดแล็ปท็อปเช็คงานเช็คอีเมล เปิดทีวีนั่งดูข่าวสารบ้านเมือง โทรคุยกับมารดาเรื่องบิดา ทำมื้อเที่ยงทานคนเดียว เอาผ้าที่อยู่ในตะกร้าของเขาและเธอเทรวมกันแล้วไปซัก ทำความสะอาดบ้าน จนเวลาล่วงเลยมาจนเกือบเย็นก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นตรงเข้ามายังทางเข้าบ้าน ปริญยืนมองจากประตูระเบียงกระจกของห้องนอนชั้นสอง หลังจากรถจอดได้สักพักพนิดาถึงได้ลงมา

"ทำไมถึงได้กลับมาเอาจนป่านนี้ รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังบกพร่องในหน้าที่ที่คุณย่าภาคภูมิใจในตัวเธอนักหนาว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งปีนี้เธอจะดูแลฉันอย่างดีทุกอย่าง" 

พนิดาพอเห็นหน้าคนนิสัยไม่ดีที่ทำตัวเถลไถลไม่ยอมกลับบ้านช่องตั้งแต่เมื่อคืนก็นึกน้อยใจ คงจะไปอยู่กับคนที่ตัวเองรักมาจนมีความสุขแล้วใช่มั้ยถึงได้อยากที่จะมาหาเรื่องเธอต่อ

"พี่ปริ้นคะ พายไปทำธุระให้ย่าบัวมาค่ะ" พนิดาตอบแต่ไม่ได้คิดที่จะมองหน้าเขา เธอไม่อยากเห็นหน้าหล่อๆนั้นที่ชอบมาทำให้หัวใจเธอสั่นไหวทั้งๆที่ตัวเองก็มีคนรักอยู่แล้ว จึงได้พยายามเดินเลี่ยงๆไปอีกฝั่ง แต่ก็ยังถูกเขาตามเข้าไปประชิดตัวใกล้ๆอีก

"อย่าทำเป็นเอาชื่อคุณย่ามาอ้างหน่อยเลย ฉันรู้หรอกน่ะว่าเธอจะบอกว่าที่ทำอยู่นี่กำลังทำเพื่อไร่แสนสุขอยู่ใช่มั้ย"

"ก็ใช่น่ะสิคะ เพราะเมื่อวานย่าบัวเป็นคนบอกให้พายไปเอง"

"ฉันไม่เชื่อ" ขณะที่พนิดากำลังทำท่าจะหลบแต่ปริญก็เลือกที่จะมายืนขวางทางเอาไว้จนเธอไม่สามารถเดินต่อไปได้อีก

"งั้นมันก็เรื่องของพี่ค่ะ จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็ไม่เกี่ยวกับพาย ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ" ว่าแล้วพนิดาก็รีบหลบซ้ายเดินผ่านหน้าปริญไปเฉยเลย ปล่อยทิ้งให้ปริญอ้าปากค้างยืนงงอยู่ก่อนจะนึกอะไรออกและตะโกนมันออกไป

"พนิดา แต่ฉันหิวข้าววว" 

"เดี๋ยวลงไปทำให้ค่ะ" เสียงแว่วๆตะโกนกลับมาหลังจากที่เธอรีบเดินขึ้นไปจนถึงชั้นสองและปิดประตูลง ปริญยังคงไม่ยอมแพ้ เขาเดินตามขึ้นไปถึงในห้องและเลือกที่จะไปตะโกนต่อที่หน้าห้องน้ำทั้งๆที่พนิดายังคงอาบน้ำอยู่

"นี่เธอรู้หรือเปล่าว่าการที่ออกไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นแบบนั้นมันไม่ดี เธอแต่งงานแล้ว ทำแบบนี้มันจะเสียชื่อเสียงมาถึงฉันกับคุณย่าได้ อย่าคิดนะว่าเป็นคนโปรดของคุณย่าแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไร คุณย่าไม่สามรถคุ้มครองเธอเอาไว้ได้ตลอดหรอกนะพนิดา ทีหน้าทีหลังห้ามเธออกไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นอีก นอกจากฉัน นี่ถือว่าเป็นคำสั่งเด็ดขาดเข้าใจมั้ย ไม่งั้นเจอดีแน่รู้หรือเปล่า" 

"พี่ปริ้นจะมายืนตะโกนอะไรอยู่ตรงนี้คะเนี่ย" เสียงพนิดาตะโกนสวนมาเมื่อเห็นว่าเขายังพร่ำบ่นไม่หยุดปาก

ปัง ปัง ปัง เสียงเคาะประตูห้องน้ำหนักๆเพื่อต้องการให้พนิดาตอบ

"ฉันถามว่า รู้ หรือ เปล่า พนิดา"

"ไม่รู้ค่ะ"

"ถ้าไม่รู้ งั้นทีนี้ก็หัดรู้เอาไว้เสียด้วย ว่าอย่ามาทำให้ตระกูลของฉันต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะเธอ" พอเป็นฝ่ายปล่อยให้ปริญปรักปรำมามากพอแล้ว พนิดาก็ทนฟังอีกต่อไปไหว เสียงกลอนประตูห้องน้ำถูกเปิดออกในขณะที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย 

"แล้วทีพี่ล่ะว่าแต่คนอื่น ตัวเองยังคอยไปหาแฟนได้ไม่หยุดหย่อน คิดบ้างหรือเปล่าคะว่าถ้าใครเห็นเข้าเขาจะคิดยังไง"

"แต่มันไม่เหมือนกัน นั่นฉันกับญดาเรารู้จักกันมาก่อนอยู่แล้ว จะไปมาหาสู่กันบ้างจะเป็นอะไรไป"

"เห็นแก่ตัว งั้นถ้าพี่ปริ้นทำได้ พายก็ทำได้เหมือนกันค่ะ เพราะพายกับคุณกรก็รู้จักกันมาก่อนอยู่แล้ว" ว่าแล้วพนิดาก็ตั้งใจว่าจะเดินผ่านหน้าเขาไปเพราะขี้เกียจจะยืนเถียงต่อด้วยแล้วแต่ก็ถูกมือใหญ่ดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

"เธอว่าใครเห็นแก่ตัว" แขนเล็กๆถูกเขาดึงเอาไว้จนร่างอวบอิ่มเซถลาเข้ามาปะทะอกแกร่ง

"ก็ว่าพี่นั่นแหละ ทีตัวเองทำได้แต่คนอื่นทำบ้างกลับมาห้ามทำ สองมาตรฐานชัดๆ"

"อย่ามาปากดีกับฉันนะพนิดา"

"พายจะปากดีค่ะอย่ามาห้าม ทำไมคะทีพี่ยังปากดีกับพายได้เลย สมัยนี้ผู้หญิงกับผู้ชายสิทธิเท่าเทียมกันแล้วค่ะ ปล่อย" พนิดายังคงไม่ยอมแพ้ เธอล่ะหมั่นไส้นักคนอะไรบ้าอำนาจ ทีตัวเองอยากทำอะไรทำได้แต่พอคนอื่นจะทำบ้างกลับมาห้าม เธอไม่มีทางยอมเสียหรอกอย่ามาหวังเลย

"เถียงเสร็จหรือยัง ถ้าเสร็จแล้วอยากรู้มั้ยว่าคนปากดีต้องโดนอะไร"