บทที่8

แน่นอนว่าเธอได้ที่หนึ่งด้วยคะแนนเสียงที่ท่วมท้นแถมยังได้รางวัลขวัญใจช่างภาพอีกด้วย อย่างที่ผมบอกวันนี้เธอมีเสน่ห์​มาก ผมเลยพาตัวเองเข้ามายืนรอข้างเวที รอช่วยเธอถือช่อดอกไม้และรางวัลที่เธอได้รับ เพราะลึกๆ แอบรู้สึกผิดที่มาไม่ทันให้กำลังใจเธอก่อนขึ้นเวที

แต่เหมือนว่าผมจะได้รับบัตรคิวเข้าร่วมแสดงความยินดีกับเธอเป็นคนสุดท้าย เพราะเวลานี้มีทั้งรุ่นพี่และเพื่อนของเธอพากันเข้าไปแสดงความยินดี ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชายทั้งนั้น จนผมรู้สึกอยากจะเดินไปสับคัตเอาท์ปิดไฟให้หมดทุกคนจะได้แยกย้ายเลิกรุมเธอสักที น่าหงุดหงิดเหมือนกันนะ

"ถือให้" ยืนรออยู่ครู่ใหญ่เพื่อนสนิทของเธอก็พาดาวป้ายแดงฝ่าวงล้อมเดินออกมา เพราะสีหน้าของเธอตอนนี้ถึงแม้ว่าปากสีชมพูจะยิ้มกว้างแต่ตากลมโตปรือดูง่วงเต็มที 

ทันทีที่เดินออกมาเจอหน้ากันรอยยิ้มที่เคยสดใสกลับหุบลงปากเล็กๆ เชิดขึ้นเล็กน้อยนัยน์ตากลมๆ ที่มองกันสั่นไหว ท่าทางแบบนี้โฟกัสทำให้เห็นอยู่บ่อยครั้งเวลาที่น้องน้อยใจ เพราะงั้นเธอคงรู้สึกน้อยใจผมสินะ

"พี่ถือให้" ในเมื่อเธอไม่ส่งของในมือมาให้ช่วยถือ ผมเลยเอื้อมมือไปแย่งช่อดอกไม้ช่อโตที่เธอกอดไว้มาถือซะเอง

มาถึงตอนนี้ผมรู้สึกอยากแบ่งความพูดมากของไอ้แฝดมาสักยี่สิบเปอร์เซ็น​ต์บ้างเหมือนกัน

"อะ เอ่อ พรีมแกหิวข้าวไม่ใช่หรอให้พี่เขาพาไปสิ" ดูท่าทางเพื่อนของเธอจะพยายามช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้อีกครั้ง

"ไหนแกบอกจะไปกินเป็นเพื่อนฉันไง" 

"อะ เอ่อ..." 

"พี่พาไปเอง"

"น้องพรีมครับพี่ขอถ่ายรูป​ด้วยได้มั้ยครับ" เดือนปีก่อนเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็ก ทั้งๆ ที่ผมยืนอยู่ตรงนี้กลับทำเป็นมองไม่เห็น น่าจัดให้หนักสักที! 

"อ่อ ดะ..."

"ไม่ได้" ผมไม่รอให้เธอตอบอะไรหมอนั่นที่มันจะทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น ถือวิสาสะเอื้อมไปจับมือเล็กพาเดินออกมาท่ามกลางสายตาผู้คนซึ่งผมไม่จำเป็นต้องสนใจ พี่รหัสจะเดินจูงมือน้องรหัสผมว่าไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"จะพาพรีมไปไหนคะ"​

"กินข้าว" 

จนเดินมาถึงรถคู่ใจที่นั่งได้เพียงสองคนเท่านั้น ผมก็ค่อยๆ ดันตัวเล็กเข้าไปนั่งรอบนเบาะหนังสีน้ำตาล ใช่ว่าเธอยอมกันง่ายๆ แต่ผมก็เอาแต่ใจมากพอจะทำให้เธอยอมผมได้ ก่อนจะวิ่งเอาช่อดอกไม้ไปใส่ท้ายรถแล้วพาตัวเองขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ

"อยากกินอะไร" ดึกขนาดนี้ร้านไอ้ไอคงปิดแล้วด้วย

"พรีมไม่หิวค่ะ" สงสัยวันนี้จะไม่ใช่วันของผมจริงๆ ถึงได้เจองานยากทั้งวัน

จ๊อก จ๊อก จ๊อก

"หึ" 

"ห้ามขำพรีมนะ!" 

"..." ตัวเล็กหันมาขึ้นเสียงใส่มองเอ็ดดุจนหน้าแดงด้วยความโมโห ซึ่งไม่ได้น่ากลัวสำหรับผมเลยสักนิดดูเหมือนลูกเสือซะมากกว่า

ระหว่างที่พาเธอนั่งตากแอร์​เย็นๆ ในรถ เขาก็พยายามคิดหาร้านอาหารที่จะพาเธอไป แต่เวลานี้คงไม่มีร้านสวยๆ ให้เธอนั่งสบายๆ ครั้นจะพาเธอไปหาของอร่อยแถวย่านดัง เป็นเขาเองที่ไม่ชอบคนพลุกพล่านจึงตัดตัวเลือกนี้ทิ้ง เห็นจะมีแค่ที่นี่เท่านั้น...

"พาพรีมมาที่นี่ทำไมคะ" ซุปเปอร์​คาร์​สีดำจอดสนิทบนชั้นจอดรถวีไอพีของคอนโดหรู คอนโดของผม

"หิวไม่ใช่?" 

"ก็ ค่ะ" 

"งั้นก็ลง" 

"พรีมไม่ลง" สองมือเล็กจับเข็มขัดนิรภัยแน่นไม่ยอมก้าวลงจากรถ

"อย่าดื้อ" 

"เอ๊ะ!" แถมยังพองขนขู่ฟ่อๆ ทำผมมันเขี้ยวจนอยากจะบีบแก้มป่องนั่นสักที

ก่อนจะตัดสินใจโน้มตัวลงไปใกล้ๆ ปลดเข็มขัดนิรภัยให้ลูกเสืออย่างใจกล้า กลิ่นหอมของแป้งเด็กทำผมแอบสูดดมเบาเบา ลมหายใจที่กำลังรดต้นคอทำใจแกร่งสั่นไหวจนร้อนรุ่มไปหมด แต่ตอนนี้คงทำได้เพียงกัดฟันตัวเองอย่างหักห้ามใจรีบผละตัวออก และในจังหวะนี้ทำให้จมูกเชิดรั้นสัมผัสเข้ากับแก้มสากโดยไม่ได้ตั้งใจ 

อยากลองตั้งใจสักครั้งเหมือนกัน...

เพราะเธอไม่ยอมลงมาดีดี ผมเลยถือโอกาสช้อนตัวเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวพาเธอเข้าลิฟต์​ขึ้นมายังชั้นบนสุด แน่นอนว่าระหว่างทางไม่ง่ายสำหรับผม ไม่ใช่เพราะเธอตัวหนัก เธอเบากว่าแมวอ้วนของมามี๊ซะอีก แต่เพราะต้องทนความเจ็บที่โดนทั้งมือเล็กหยิกและโดนเธอกัด ได้แต่คิดคนเดียวในใจถึงเวลาได้เอาคืนเมื่อไหร่ เธอไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่

"นั่งรอก่อนนะ" 

"ค่ะ" ฉันตอบรับเขาอย่างว่าง่ายเพราะทั้งเหนื่อยและหิวมาก 

เขาพาฉันมานั่งที่โซฟาหนังสีดำตรงกลางห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ ก่อนจะปลีกตัวเดินหายตัวไปในโซนห้องครัว คงจะไปหาอะไรมาให้ฉันรองท้องละมั้ง ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะพาฉันมาที่นี่ ไม่สิ! ต้องบอกว่าเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้นทั้งหมดตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนจนถึงตอนนี้มันเกินฝันของฉันไปมาก ไม่รู้ว่าที่เขาพยายามทำทุกอย่างเรียกว่าง้อกันหรือเปล่า หรืออาจจะแค่สงสารที่เห็นน้องรหัสคนนี้หิวข้าวก็ได้ แต่ทุกการกระทำของเขามีผลต่อหัวใจดวงนี้นะ มากๆ เชียวหล่ะ

"ข้าวไข่เจียวกุ้ง กินได้มั้ย" ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกับข้าวไข่เจียวกุ้งดูนุ่มฟูหน้าตาน่ากินมาก

"ทำไมมีจานเดียวละคะ" 

"ของหมด" เขาตอบเสียงเบา และเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำเปล่ามาให้ฉัน ทำความน้อยใจที่มีมาทั้งวันหายวับไปเลย 

จริงอยู่ว่าตอนนี้สถานะของเราสองคนเป็นแค่พี่รหัสน้องรหัสกัน แต่ฉันก็แอบน้อยใจเขาไปแล้ว มันอดรู้สึกไม่ได้จริงๆ นี่นา

"พี่เลนส์กินด้วยกันสิ พรีมป้อน" 

คนตัวเล็กตักข้าวพร้อมไข่เจียวกุ้งพอดีคำยื่นไปจ่อที่ปากคนตัวโต ใจก็แอบลุ้นว่าเขาจะยอมกินข้าวที่เธอป้อนหรือเปล่า สุดท้ายใบหวานก็เปื้อนยิ้มออกมาอย่างง่ายดายเพราะเขายอมกินแต่โดยดี และหลังจากนั้นเธอก็ตักข้าวใส่ปากตัวเองหนึ่งคำคอยป้อนเขาอีกหนึ่งคำสลับกันจนหมดจาน 

กินคนเดียวว่าอร่อยแล้ว แต่พอกินด้วยกันและเขาเป็นคนทำให้กิน ความอร่อยเพิ่มเป็นสองเท่าเลยหล่ะ 

"ไม่ต้องล้าง" 

"ไม่ได้สิ พี่เลนส์​ทำให้พรีมกินแล้ว เพราะงั้นหน้าที่ล้างจานต้องเป็นของพรีม" 

เธอหันมายิ้มตาหยีเป็นรูปสระอิคุยกับเขาที่ยืนกอดอกพิงตู้เย็นมองเธอด้วยสายตาเกินคาดเดา เสียงหวานเจื้อยแจ้วคอยถามโน่นถามนี่มาให้เขาตอบให้เราได้รู้จักกันมากขึ้น เขาเองก็คอยตอบเธอทุกคำถามไม่ได้รู้สึกรำคาญแต่อย่างใด

"อะไร"

"พรีมขอรางวัลค่ะ"

"ข้าวไข่เจียวกุ้งไง"

"..."

 

#เอ็นดูยัยน้อง🤭

#อ่านเพลินๆ สบายๆ กันเหมือนเดิมนะคะ