ตอนที่ 8 ชุดคู่

ตอนที่ 8

ชุดคู่

เวลาล่วงเลยมาจนบ่าย แต่ฟ้าใสก็ยังไม่กลับมาตามที่เธอบอกไว้ เพชรมองนาฬิกาบนผนังบ้านพักเป็นครั้งที่ห้า ขณะที่มือเขายกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างใจลอย เขาจำได้ว่าเธอบอกว่าจะกลับมาตอนเที่ยง แต่ตอนนี้เลยมาบ่ายโมงกว่าแล้วเธอก็ยังไม่กลับมา สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว

เพชรคว้ากุญแจบ้าน ก่อนจะเดินไปที่บ้านของการดาทันที โดยไม่ได้บอกใคร เขาแค่บอกตัวเองว่า จะไปดูเฉย ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงยังไม่กลับมา

แต่เมื่อเขาเดินเลี้ยวพ้นแนวรั้วไม้ไผ่ เขาก็หยุดเดินทันที...

ฟ้าใสนั่งอยู่ตรงลานบ้านของพี่ดา ในชุดผ้ากันเปื้อนที่มอมแมมเล็กน้อย เธอกำลังย่อตัวข้างถังไม้ย้อมผ้า มือขาว ๆ กำลังคนสีครามในถังด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยสมาธิ

ผมของเธอมัดหลวม ๆ เหงื่อเล็กน้อยเกาะตามไรผม และมีรอยยิ้มที่เขาเคยเห็นจนชินตา

เพชรเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว กับท่าทางน่ารักของเธอ จนเสียงแซวจากการพี่ดาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดังขึ้นข้างหู

“มองซะเคลิ้มเลยนะคะคุณเพชร”

เพชรสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะรีบหุบยิ้มแล้วปรับสีหน้าเป็นนิ่งเฉย แล้วถามกลับ “ฟ้าใสทำอะไรอยู่ครับพี่ดา”

“ย้อมผ้าค่ะ เธอบอกว่าจะทำชุดคู่” การดาหัวเราะเบา ๆ “แต่ไม่ใช่แค่ชุดคู่ธรรมดานะคะ เธอบอกว่าเป็นชุดคู่รักของเรา น่ะค่ะ”

เพชรฟังแล้วหัวใจกระตุกนิดหนึ่ง

“ของเรา” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ฟ้าใส แล้วจะถามขึ้น

“ไหนเธอบอกจะกลับบ้านตอนเที่ยง นี่เลยเวลาไปตั้งนานแล้วนะ กลายเป็นย้อมผ้าทั้งวันเลยเหรอ”

ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอสว่างไสวขึ้นเมื่อเห็นเขา

“อ้าวพี่ มาเมื่อไหร่คะ ตอนแรกฉันก็กะจะแค่ช่วยพี่ดาย้อมผ้าสักหน่อย แต่ไป ๆ มา ๆ พี่ดาก็สอนให้ฉันทำเองเลยค่ะ สนุกมากเลยค่ะ พี่เองมาลองทำดูสิคะ เดี๋ยวฉันสอน” เธอพูดพลางยกผ้าผืนหนึ่งขึ้นมาโชว์

“แล้วนี่มันอะไร” เพชรถาม พลางรับผ้าผืนนั้นจากมือเธอ

“ก็...ผ้าสำหรับเย็บเป็นเสื้อของพี่ค่ะ ส่วนของฟ้าใสอีกผืนกำลังแช่อยู่ตรงโน้น”

“เธอจะทำ ชุดคู่” เพชรถามช้า ๆ

ฟ้าใสพยักหน้าอย่างไม่เขิน “ก็ใช่น่ะสิคะ เราเป็นสามีภรรยากัน จะไม่มีชุดคู่ได้ยังไง” ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงแผ่วแต่แน่วแน่ “ถึงพี่กับฉันจะไม่ใช่สามีภรรยากันจริง ๆ ก็ตามเถอะ”

ประโยคนั้นทำให้เพชรยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี กับคำพูดที่ว่า “ถึงพี่กับฉันจะไม่ใช่สามีภรรยากันจริง ๆ ก็ตามเถอะ” เพราะทั้งเขาและเธอต่างก็รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง...แต่มันก็ดึงหัวใจเขาให้หยุดเต้นไปเสี้ยววินาที

ฟ้าใสไม่ได้คาดหวังคำตอบ เธอกลับไปคนสีครามในถังต่ออย่างสบายใจ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่เพชรกลับรู้สึกไปหมด รู้สึกถึงมือขาว ๆ ที่คนผ้า รู้สึกถึงเสียงใส ๆ ที่พูดว่า ของเรา รู้สึกถึงบางอย่าง ที่เขาเริ่มอยากให้มันเป็นความจริง

หลังจากเสร็จสิ้นการย้อมผ้าและตากผ้าให้แห้งที่ราวหลังบ้าน ฟ้าใสก็ล้างมือ ล้างแขน ก่อนจะหันมายิ้มให้คนที่นั่งรอเธออยู่ตรงบันไดไม้

“ไปเดินตลาดกันเถอะค่ะพี่ เดี๋ยววันนี้ฉันจะทำอาหารเย็นให้ พี่อยากกิยนอะไรเป้นพิเศษหรือเปล่าคะ”

เพชรเหลือบตามองเธอที่ล้างมือเสร็จและยิ้มตาเป็นประกายใส ๆ เหมือนเด็กที่ชวนไปเล่นของโปรด เขาพยักหน้ารับ “ไม่มี อยากทำอะไรก็ทำ”

ทั้งคู่เดินออกจากบ้านของพี่ดา เพื่อไปตลาดด้วยกันด้วยกัน

ทางเดินลาดยาวตามถนนของหมู่บ้านของหมู่บ้านเล็กๆ มีลมเย็นพัดเอื่อย บรรยากาศเงียบสงบและเป็นธรรมชาติจนเพชรเริ่มรู้สึกเหมือนได้พักจริง ๆ มากกว่าการมาคุ้มครองพยาน

และเมื่อเดินมาถึงบริเวณตลาดยามเย็นเล็ก ๆ กลางหมู่บ้าน กลิ่นไก่ย่าง กล้วยปิ้ง และต้มสมุนไพรหอมฉุยลอยมากระทบจมูกทันที แต่สิ่งที่กระทบแรงกว่าคือ เสียงแซวของชาวบ้าน

“อ้าว คุณฟ้าใส คุณเพชร มาเดินด้วยกันอีกแล้วเหรอ นี่มันข้าวใหม่ปลามันชัด ๆ”

“โอ๊ย สองคนนี้ยิ่งดูก็ยิ่งเหมาะกันนะป้าแดงว่าไหม”

“ใครจะไม่เชื่อว่าแต่งกันใหม่ ๆ ดูเขาสิ หวานไปหมดทั้งตลาดแล้ว”

เพชรยกมือเกาหลังคอแก้เก้อ ส่วนฟ้าใสทำเป็นหัวเราะแห้ง ๆ แต่หน้าแดงระเรื่อ “ฟ้าใสมาซื้อกับข้าวค่ะพี่ ๆ อย่าแซวกันสิคะ” เธออธิบายเสียงเบา ๆ ก่อนจะพูดเล่นกับบรรดาแม่ค้าเช่นปกติ

“นี่เธอไม่เขินเลยเหรอ” เพชรแกล้งถามขณะยื่นถุงกล้วยปิ้งให้เธอ

“จะเขินทำไมคะ ฉันว่าน่ารักดีออก แสดงว่าเราแสดงเก่งจนทุกคนเชื่อกันหมด ไม่ดีเหรอค่ะ หรือว่าพี่เขิน” ฟ้าใสหันมายิ้มตาใส ๆ ให้เขา แล้วกัดกล้วยปิ้งคำเล็ก ๆ

เพชรไม่ได้ตอบทันที เขาแค่เดินไปข้างหน้าเงียบ ๆ แล้วพูดเบา ๆ

“ก็ไม่ได้เขินอะไร”

ฟ้าใสชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเธอกระตุกวูบ เธอรีบเดินตามเขาไป พร้อมกับใบหน้าแดงที่ไม่อาจซ่อนใครได้อีกแล้ว

ทั้งคู่เดินต่อไปเรื่อย ๆ ผ่านร้านผัก ผลไม้ ร้านเสื้อผ้าชาวบ้าน บางร้านถึงกับยื่นผ้าถุงคู่มาให้ดู

“อันนี้ก็ชุดคู่นะจ๊ะ จะซื้อไปใส่กันมั้ยล่ะลูก หรือจะซื้อไว้เป็นของขวัญวันครบรอบดีล่ะ”

ฟ้าใสยิ้มขำ ๆ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ส่วนเพชรตอนนี้ เขาเงียบ แต่มุมปากเขากระตุกนิดหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขารู้สึกว่าการที่เธอถูกเรียกว่าภรรยาของเขา มันกลายเป็นคำเรียกที่ชินหูของเขาไปแล้ว