ผมชอบแมว

ห้องทำงานประธานบริหาร Diamond Construction

ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นลอฟต์ ผนังกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ วิศรุต ในชุดสูทสีเทาเข้มพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวก ๆ กำลังขะมักเขม้นอยู่กับกองแผนผังโครงการก่อสร้างและตัวเลขงบประมาณมหาศาล

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ไม่ทันที่เขาจะอนุญาต ประตูไม้บานยักษ์ก็ถูกเปิดออกพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่อบอวลไปทั่วห้อง ซาร่า นางแบบสาวลูกครึ่งชื่อดังในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงเพลิงเดินกรีดกรายเข้ามาด้วยรอยยิ้มมาดมั่น

“รุตคะ... ทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า ซาร่าแวะมาหา เพราะกลัวว่าคุณจะลืมว่าคืนนี้เรามีนัดกัน” เธอก้าวเข้าไปหยุดข้างโต๊ะทำงาน พร้อมกับเอามือเรียวไล้ไปตามขอบโต๊ะอย่างยั่วยวน

วิศรุตไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียว “ผมจำไม่ได้ว่ามีนัดกับคุณ... ซาร่า”

“อ๋อ... นัดที่ซาร่าเพิ่งจะทำขึ้นมาเดี๋ยวนี้ไงคะ” เธอก้มลงจนหน้าแทบจะชิดกับเขา “คืนนี้ไปดินเนอร์ที่รูฟท็อปเปิดใหม่กันไหมคะ? ซาร่าจองโต๊ะที่ดีที่สุดไว้แล้ว... สำหรับเราสองคน”

วิศรุตวางปากกาสลักชื่อลงช้า ๆ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง แล้วช้อนสายตาคมกริบขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้า สายตาของเขาเย็นชาจนซาร่าถึงกับชะงัก

ขอบคุณที่ชวนครับ แต่ผมไม่ว่าง”

ซาร่าพยายามยิ้มสู้ ”แหม... งานมันไม่หนีไปไหนหรอกค่ะรุต พักบ้างเถอะค่ะ ซาร่าเตรียมชุดมาสวยมากเลยนะ คืนนี้ซาร่าจะตามใจรุตทุกอย่างเลย...”

วิศรุตขยับยิ้มมุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความเสน่หา

“ผมชอบกินอาหารที่บ้านครับ... และที่สำคัญ ผมกำลังหาข้อมูลของแมว ผมชอบแมว“

ซาร่าขมวดคิ้ว ทำหน้าขยะแขยง"แมวเหรอคะ รุตคุณก็น่าจะรู้ว่าซาร่าไม่ชอบแมวที่สุด! มันทั้งขนร่วง สกปรก แถมยังชอบข่วนคนอื่นไปทั่ว คุณเลี้ยงมันลงได้ยังไงคะ”

วิศรุตที่กำลังจ้องหน้าจอไอแพดซึ่งเปิดค้างอยู่ที่ ประวัตินักศึกษาของน้ำหวาน ตามข้อมูลบนบัตรนักศึกษา เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองซาร่าด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงความขบขัน

"นั่นแหละครับเสน่ห์ของมัน... ขนอาจจะดูนุ่มนิ่ม แต่มันข่วนเจ็บกว่าที่คุณคิดเยอะ ที่สำคัญ... มันไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้สุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ถ้าไม่ใช่คนที่มันเลือกเอง"

เขาวางไอแพดลงบนโต๊ะ หมุนหน้าจอหลบสายตาซาร่าอย่างรวดเร็ว

"รุตคะ! เลิกพูดเรื่องสัตว์ชั้นต่ำพวกนั้นเถอะค่ะ ซาร่าว่าเราไปหาอะไรอร่อยๆ ทานกันดีกว่า ซาร่าอุตส่าห์แต่งตัวมาเพื่อคุณเลยนะ"

วิศรุตลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทเนี้ยบเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าซาร่า เขาไม่ได้มองความสวยของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับดูนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางเร่งรีบ

"ขอโทษทีนะซาร่า พอดีผมเพิ่งนึกได้ว่าต้องรีบไปหา 'ข้อมูล' เกี่ยวกับแมวตัวนี้เพิ่มหน่อย พอดีมันเป็นพันธุ์หายาก... พันธุ์แมวเปรี้ยว น่ะครับ ถ้าช้ากว่านี้มันอาจจะหนีไปแง้วๆ ใส่คนอื่นซะก่อน"

ซาร่ายืนเหวอ “หาข้อมูลแมวเนี่ยนะ คุณทิ้งซาร่าเพื่อไปหาข้อมูลแมวเหรอคะรุต!"

"ใช่ครับ... ผมเริ่มรู้สึกว่าอยากเลี้ยงแมว ตัวนี้ขึ้นมาจริงๆ ซะแล้วสิ และที่สำคัญ..." เขาชะงักเท้าตรงหน้าประตูแล้วหันกลับมาทิ้งทวน "ถ้าคุณไม่ชอบแมว คุณก้อคงคุยกับผมลำบากหน่อยนะ เพราะพักนี้... ผมคิดถึงแต่เรื่องแมวทั้งวันเลย"

วิศรุตเดินออกจากห้องไปพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ทิ้งให้ซาร่ายืนตัวสั่นด้วยความโมโห

วิศรุตสวมหมวกกันน็อกเต็มใบ สตาร์ทบิ๊กไบท์คู่ใจเสียงกระหึ่ม ในหัวเขามีแต่ภาพใบหน้าสวยๆ เรียวเล็กได้รูป ดวงตากลมหงส์เปล่งประกายความดื้อรั้น ขนตางอนยาวเป็นแพ ปากเรียวเล็กงอนที่บึ้งตึงของน้ำหวานตอนที่เรียกเขาว่า "หมาแก่"

วิศรุตพึมพำใต้หมวกกันน็อก"ยัยแมวเปรี้ยว... ป่านนี้คงสอบเสร็จแล้วมั้ง ไปรอดูหน้าตอนสอบเสร็จหน่อยซิ ว่าจะเปรี้ยวได้แค่ไหน"