LOGINPhimmada: พิมพ์ชอบอ่านหนังสือค่ะ แล้วก็ดูหนัง ฟังเพลง...ธรรมดามากเลยเนอะ
Thawin: ธรรมดาที่ไหนกันครับ! หนังสือกับหนังนี่มีเรื่องให้คุยกันเยอะแยะเลย แล้วแนวไหนที่คุณพิมพ์มาดาชอบเป็นพิเศษครับ? เผื่อผมจะได้แนะนำเรื่องสนุกๆ ให้
Phimmada: ชอบอ่านแนว...ดราม่าค่ะ แล้วก็พวกวรรณกรรมแปล ส่วนหนังก็ชอบแนว...เมโลดราม่าเหมือนกันค่ะ...ดูแล้วร้องไห้ดี
Thawin: โอ้โห...สายดราม่าตัวจริงเลยนี่นา! ผมก็ชอบดูหนังแนวเศร้านะ มันทำให้เราได้ปลดปล่อยความรู้สึกบางอย่างออกมา ว่าแต่...มีเรื่องไหนที่ดูแล้ว "ที่สุด" ในใจคุณพิมพ์บ้างไหมครับ?
พิมพ์มาดานั่งอ่านข้อความของธาวินด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นเล็กน้อย ความสนใจในสิ่งที่เขาถาม ทำให้เธอลืมเลือนความเศร้าไปชั่วขณะ เธอเริ่มคิดถึงหนังและหนังสือเรื่องโปรดในใจ พลางพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความกระตือรือร้น
Phimmada: ถ้าที่สุดในใจเลยเหรอคะ...สำหรับหนังสือก็คงเป็นเรื่อง "ความเดียวดายของนักวิ่งมาราธอน" ค่ะ ส่วนหนังก็... "The Notebook" ค่ะ ถึงจะเศร้าแต่ก็ชอบมากๆ เลย แล้วคุณวินล่ะคะ?
Thawin: โอ้โห...สองเรื่องนี้คือที่สุดของความเศร้าเลยนะครับเนี่ย! ผมเคยดูทั้งสองเรื่องเลย ชอบมากๆ เหมือนกัน โดยเฉพาะ "The Notebook" นี่ดูแล้วน้ำตาซึมเลยครับ ว่าแต่...ทำไมถึงชอบเรื่องเศร้าขนาดนั้นล่ะครับ? หรือว่าช่วงนี้อินเป็นพิเศษ?
คำถามสุดท้ายของธาวินนั้นแอบแทงใจดำพิมพ์มาดาเล็กน้อย แต่ด้วยอิโมจิที่ส่งมา ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้มีเจตนาจะล้อเลียน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมามากขึ้น
หญิงสาวลังเลเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์เรื่องส่วนตัวให้เขารับรู้ แต่ก็ตัดสินใจส่งข้อความนั้นออกไป
Phimmada: ก็...อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ชีวิตจริงมันเศร้าๆ มั้งคะ แต่คุยกับคุณวินแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลยค่ะ...อย่างน้อยก็มีคนคุยเรื่องหนังเศร้าๆ ด้วยกัน
ธาวินรีบพิมพ์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
Thawin: ผมดีใจนะครับที่คุณพิมพ์คุยกับผมแล้วคุณพิมพ์รู้สึกดีขึ้น ถ้าอย่างนั้น...พรุ่งนี้ว่างไหมครับ? ผมอยากจะชวนคุณคุยเรื่องหนังเศร้าๆ ต่อ...แบบเห็นหน้าเห็นตากันเลย เป็นวิดีโอคอลล์สั้นๆ ก็ได้ครับ
หัวใจของพิมพ์มาดาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความประหลาดใจและความเขินอายตีตื้นขึ้นมา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกอบอุ่นและความหวังที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เธอไม่รู้ว่าการคุยกับธาวินครั้งนี้จะนำไปสู่สิ่งใด แต่ในค่ำคืนที่แสนเหงา อย่างน้อยเธอก็รู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป
คำทักทายง่ายๆ แต่แฝงไปด้วยความเป็นกันเองและมุกตลกเล็กๆ นั้น กลับทำให้พิมพ์มาดารู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายอย่างประหลาด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเศร้าของเธออย่างไม่รู้ตัว เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับได้ปลดปล่อยความกังวลบางอย่าง ก่อนจะเริ่มพิมพ์ข้อความตอบกลับชายแปลกหน้ารูปหล่อคนนั้นอย่างเปิดใจ บางที...การได้พูดคุยกับใครใหม่ๆ อาจจะช่วยเยียวยาความเหงาที่กัดกินหัวใจของเธอมานานได้บ้าง จากนั้นบทสนทนาระหว่างทั้งคู่ก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นและถูกคอ
พิมพ์มาดาตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มบางๆ
Phimmada: ขอบคุณมากนะคะคุณวินที่ชวน แต่ว่า...วันนี้อาจจะไม่สะดวกวิดีโอคอลล์น่ะค่ะ คือว่า...ยังไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่...แต่ว่าแชทคุยกันแบบนี้ไปก่อนได้ไหมคะ?
ธาวินรีบพิมพ์ตอบกลับมาอย่างเข้าใจเธอ
Thawin: ได้เลยครับ สบายมาก ผมเข้าใจครับ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรทั้งนั้น แชทคุยกันไปเรื่อย ๆ ก่อนก็ได้ครับ ว่าแต่...เมื่อกี้คุณพิมพ์บอกว่าชีวิตจริงมันเศร้าๆ ...พอจะเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ? ไม่ต้องเล่าถ้าไม่สะดวกใจนะครับ แค่อยากรับฟังเฉยๆ
พิมพ์มาดานั่งมองข้อความของธาวินอย่างชั่งใจ เธอรู้สึกประทับใจในความเข้าใจและความใส่ใจของเขา การที่เขาไม่เร่งเร้าและเปิดโอกาสให้เธอพูดเมื่อพร้อม ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ความรู้สึกอยากระบายความทุกข์ในใจเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ
พิมพ์มาดาลุกขึ้นมานั่งพิมพ์ข้อความอย่างตั้งใจ เพื่ออธิบายเรื่องราวของเธอ ก่อนจะกดส่งไปด้วยความลังเล
Phimmada: จริงๆ ก็...เพิ่งเลิกกับแฟนมาค่ะ...คบกันมานานพอสมควร...มันก็เลยยังทำใจไม่ได้น่ะค่ะ
Thawin: ผมเสียใจด้วยนะครับ...การเลิกรากับคนที่รักมันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดเสมอ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณพิมพ์เลยครับ ไม่เป็นไรนะครับ ถ้าอยากจะระบายอะไรให้ผมฟัง ผมยินดีรับฟังเสมอ...ถึงแม้ผมอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ผมก็พร้อมเป็นเพื่อนคุยนะครับ
น้ำตาของพิมพ์มาดาคลอเบ้าขึ้นมาเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันในแอปพลิเคชัน จะสามารถเข้าใจความรู้สึกของเธอได้มากขนาดนี้ คำพูดที่แสนจริงใจของธาวิน ราวกับยาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจเธอได้บ้างเล็กน้อย
หญิงสาวรีบตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความปลื้มปิติที่มีคนรับฟังปัญหาของเธอ
Phimmada: ขอบคุณมากนะคะคุณวิน...แค่มีคนรับฟังพิมพ์ก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้วค่ะ
Thawin: ไม่เป็นไรเลยครับ...ถ้าคุณพิมพ์สบายใจที่จะเล่าอะไรให้ผมฟังอีก ก็บอกได้ตลอดนะครับ ผมอยู่ตรงนี้เสมอ...ถึงแม้จะเป็นแค่ในแชทก็ตาม ว่าแต่...เมื่อกี้เราคุยกันถึงหนังเศร้าใช่ไหมครับ? มีหนังเศร้าเรื่องไหนอีกที่คุณพิมพ์มาดาชอบมากๆ เป็นพิเศษไหมครับ? เผื่อผมยังไม่เคยดู จะได้ไปหามาดูบ้าง
ธาวินเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างนุ่มนวล ทำให้พิมพ์มาดารู้สึกขอบคุณในความใส่ใจของเขา เธอเริ่มคิดถึงหนังเศร้าเรื่องอื่นๆ ที่อยู่ในความทรงจำ พลางพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายขึ้น ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าสวย
Phimmada: มีอีกหลายเรื่องเลยค่ะ...อย่าง "Eternal Sunshine of the Spotless Mind" ก็ชอบมากๆ ค่ะ ถึงจะเศร้าแต่ก็มีความหมายลึกซึ้ง...คุณธาวินเคยดูไหมคะ?
บทสนทนาของทั้งสองดำเนินต่อไปอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของพิมพ์มาดา แม้ความเศร้าจะยังคงอยู่ แต่การได้พูดคุยกับธาวินก็ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจและทำให้เธอรู้สึกเหงาน้อยลงไปบ้างในค่ำคืนนี้
“คุณวินคะ พิมพ์อยู่ที่นี่ค่ะ” ธาวินซึ่งกำลังจอดรถนั่งรออยู่แถว ๆ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ด้วยความกระวนกระวายใจ เขารู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอกเมื่อได้ยินข่าวนี้ ซีอีโอหนุ่มไม่รอช้า รีบบึ่งรถไปยังบ้านของเกรชทันทีเมื่อธาวินมาถึง เกรชเปิดประตูต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม เกรชบอกเขาว่าพิมพ์มาดากำลังหลับอยู่ และเล่าถึงสภาพของพิมพ์มาดาและความรู้สึกของเพื่อนให้เขาฟัง ธาวินรับฟังด้วยความรู้สึกผิด จนเขาอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขทุกอย่างเกรชปล่อยให้ธาวินเข้าไปหาพิมพ์มาดาในห้องนอน ธาวินเดินเข้าไปใกล้เตียง มองใบหน้าซีดเซียวของพิมพ์มาดาที่กำลังหลับใหล เขาค่อยๆ นั่งลงข้างเตียง ยื่นมือไปปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าเธอเบาๆ ด้วยความอ่อนโยนที่สุดพิมพ์มาดารู้สึกถึงสัมผัสที่คุ้นเคยและอบอุ่น ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ และภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของธาวินที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอ่อนโยน ดวงตาคมกริบคู่นั้นที่เคยฉายแววโกรธเกรี้ยว บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรักและความเสียใจ“พิมพ์!!!…” เสียงของธาวินแผ่วเบาและสั่นเครือ“ผมขอโทษ…” เขายื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ พิมพ์มาดาค่อย ๆ ลุกขึ้น ยังไม่ได้ถามถึงเรื่องราวทั้งหมด เธอก็น้ำตาคลอขึ้นมาเ
ระหว่างทางที่รถแล่นฉิวอยู่บนถนนหลวง ธาวินนึกขึ้นได้ว่ามีโทรศัพท์เครื่องเก่าของพิมพ์มาดาอยู่ในมือ ซึ่งผู้เป็นบิดาส่งให้เขามาเมื่อคืนนี้ ธาวินไม่รอช้า รีบใช้มันค้นหาเบอร์ของเกรชซึ่งน่าจะอยู่ในรายชื่อติดต่อ และรีบโทรออกทันทีเสียงปลายสายตอบกลับมาด้วยความงุนงงเมื่อเห็นเบอร์เก่าที่หายไปของเพื่อนสนิท“เกรช ๆ !!! นี่ผมวินเอง ธาวินไงครับ” ธาวินกรอกเสียงลงไปอย่างร้อนรน“อ๋อค่ะ คุณธาวิน! มีอะไรเหรอคะ เกรชนึกว่าเบอร์ของยัยพิมพ์ซะอีก” เกรชถามกลับด้วยความประหลาดใจระหว่างทางที่ขับรถ ธาวินก็เล่าทุกอย่างให้เกรชฟังอย่างรวดเร็วและกระชับที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตั้งแต่เรื่องราวความเข้าใจผิดที่เขามีต่อพิมพ์มาดา ปมปัญหาทั้งหมดที่เกิดจากโทรศัพท์เครื่องนี้ การที่พิมพ์มาดาหนีไป พร้อม ๆ กับการที่เขากำลังตามหาเธออยู่ เกรชฟังเรื่องทั้งหมดด้วยความตกใจและเห็นใจในสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้ ก่อนจะรีบบอกว่าเธอจะให้ความช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่ หากว่าพิมพ์มาดามาหาเธอ“ขอบคุณมากครับคุณเกรช” ธาวินกล่าวขอบคุณ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวัง“ถ้าหากพิมพ์ไปหาคุณจริงๆ ช่วยบอกผมด้วยนะครับ แล้วก็… พยายามรั้งตัวเธอเอาไว้นะครับ ผมอยา
อัครเดชถอนหายใจยาว มองหน้าลูกชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ในรถตู้ด้วยแววตาที่หนักใจ ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เก็บงำเอาไว้“คือวันที่หนูพิมพ์เค้าหายตัวไปจากแกน่ะ...” อัครเดชเริ่มต้นเสียงแผ่วเบา“แม่เค้าโทรมาบอกว่าพ่อเค้าเสีย...หนูพิมพ์ก็เลยรีบออกมาจากที่พักและก็พยายามจะโทรหาแก” อัครเดชนึกย้อนไปถึงภาพในความคิด เมื่อครั้งที่พิมพ์มาดากระวนกระวายใจอย่างหนัก พยายามควานหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองระหว่างที่เขากำลังขับรถไปส่งเธอ เพื่อไปรับศพผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาล สีหน้าของหญิงสาวในความทรงจำนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและความเศร้าโศก“แต่พอเกิดอุบัติเหตุที่รถเกือบชนกันน่ะ… หนูพิมพ์เค้าลืมโทรศัพท์เอาไว้ที่รถ พ่อเป็นคนพาเธอไปรับศพของพ่อเธอที่โรงพยาบาล ก็เลยเรียกให้ชัยมาอยู่เฝ้าในที่เกิดเหตุ พอหนูพิมพ์หาโทรศัพท์ไม่เจอ พ่อก็เลยบอกให้นายชัยเป็นคนช่วยหา” อัครเดชหยุดเล่า หันมาสบตากับธาวิน“จนเกือบเย็นวันต่อมา ชัยถึงได้เอาโทรศัพท์มาคืนพ่อ ถ้าก่อนหน้านี้พ่อรู้ความจริง พ่อจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด วิน ยกโทษให้พ่อเถอะนะ”“แล้วพ่อต้องขอโทษแกด้วย…ที่ทำให้แกต้องเข้าใจผิดกับหนูพิมพ์เค้าถึงขนาดนี้ หนูพิมพ์คงลำบากใจมา
รถตู้คันหรูแล่นตัดผ่านความมืดมิดของค่ำคืนไปอย่างรวดเร็ว ความหวังเดียวของอัครเดชในตอนนี้คือการไปนำโทรศัพท์เครื่องนั้นมาให้เร็วที่สุด ก่อนที่ความวู่วามและความเข้าใจผิดจะนำพาไปสู่เรื่องที่เลวร้ายเกินกว่าจะแก้ไขได้อัครเดชเป็นห่วงความปลอดภัยของพิมพ์มาดา... เขาไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ ธาวินและพิมพ์มาดา… กำลังอยู่ในสภาพเช่นไร หลังจากที่เขาไม่ได้อยู่ควบคุมสถานการณ์อัครเดชกลับมาถึงคฤหาสน์ในเวลาเกือบตีหนึ่ง แสงไฟในบ้านยังคงสว่างไสวบ่งบอกว่ายังมีคนที่ไม่หลับไม่นอน เขามีโทรศัพท์มือถือของพิมพ์มาดาอยู่ในมือแล้ว และพร้อมที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดเพื่อคลี่คลายปมปัญหาที่เขาสร้างขึ้นมาผู้เป็นบิดาตรงขึ้นไปที่ห้องนอนของบุตรชายด้วยความกังวลใจ หวังจะพูดคุยปรับความเข้าใจกัน แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของธาวินอยู่ในนั้น อัครเดชขมวดคิ้วแน่น กำลังจะลงไปตามหาข้างล่าง ก็สวนทางกับแม่บ้านบริเวณบันใด ก่อนที่แม่บ้านจะรายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“นายคะ …คุณพิมพ์มาดา!!!” แม่บ้านกำลังจะรายงานแต่ยังไม่ทันได้พูดจบ อัครเดชก็พูดสวนขึ้นมาก่อนด้วยความร้อนใจ“เจ้าวินไปไหน!!!”“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เห็นครั้งสุดท้ายเมื่อตอนหัวค่ำ...ตอนน
พิมพ์มาดาไม่มีเรียวแรงแม้แต่จะขัดขืน เขาเสร็จสมแล้ว แต่ก็ไม่ยอมปล่อยร่างของเธอให้เป็นอิสระ ก่อนที่ริมฝีปากหยักของเขาประทับจูบลงมาบนริมฝีปากของเธอครั้ง มือหน้าบีบคางของเธอให้เผยอเปิดทางให้เขาได้ใช้ลิ้นตามความต้องการ เธอได้แต่ยอมจำนนต่อความรุนแรงและความปรารถนาของเขาในคืนอันเลวร้ายนี้ความรู้สึกผิดที่จะต้องทรยศกับผู้มีพระคุณอย่างอัครเดชถาโถมเข้ามาในใจ เธอไม่รู้หรอกว่าเขายังต้องการตัวเธออยู่หรือไม่ แต่พิมพ์มาดาไม่อยากให้ใครเสียใจเลยในบ้านหลังนี้ ไม่อยากให้พ่อลูกต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องของเธออีกต่อไปแล้วหญิงสาวค่อยๆ ใช้เรี่ยวแรงที่ยังหลงเหลือยันกายขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของธาวินเป็นครั้งสุดท้าย เขาหลับไปในที่สุด ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว บัดนี้ดูสงบนิ่ง แววตาที่เคยมีชีวิตชีวาดับลงสนิท ปรากฏร่องรอยของความสับสนและความว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ในใจของหญิงสาวผู้บอบช้ำพิมพ์มาดาค่อยๆ พยุงตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดปกติ สัมผัสของเนื้อผ้าคุ้นเคยทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง ก่อนจะมองสำรวจตัวเอง เธอเห็นรอยแดงช้ำที่ปรากฏอยู่ทั่วเนินอก ร่องรอยจากกา
ธาวินยิ้มพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบสนองที่เปลี่ยนไปของพิมพ์มาดา หญิงสาวไม่ได้ต่อต้านเขาอีกต่อไปแล้ว ซีอีโอหนุ่มยกบั้นเอวขึ้นเล็กน้อย ถอนท่อนกายกำยำออกจากโพรงสวาทอุ่นร้อนของเธออย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการยื้อยุดช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นไว้ให้นานที่สุด ปลายหัวยังคงเสียดสีอยู่บริเวณปากทาง ก่อนจะกระแทกกระทุ้งกลับเข้าไปในโพรงสวาทที่ชุ่มฉ่ำด้วยแรงและจังหวะที่หนักหน่วงและรวดเร็ว เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นก้องห้อง พร้อมกับแรงกระแทกที่ส่งให้ร่างบอบบางของพิมพ์มาดาสะท้านเฮือก เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างห้ามไม่อยู่จากนั้นเกมแห่งความสุขสำราญที่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนและอำนาจก็เริ่มต้นขึ้นตามจังหวะที่ธาวินเป็นผู้กำหนด ชายหนุ่มเริ่มขยับเอวเข้าออกด้วยจังหวะที่รวดเร็วและดุดัน ราวกับต้องการบุกรุกและยึดครองทุกพื้นที่ในกายสาว พิมพ์มาดารู้สึกเสียวแปลบไปทั่วท้องน้อยในทุกครั้งที่เขาแทงลึกเข้ามาเธอแผดเสียงครางหวานปนสะอื้น ดิ้นพล่านไปมาบนเตียงนอนด้วยความเสียวสะท้านที่แทรกซึมไปทั่วร่าง ผสานกับความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เธอจึงตอบโต้ด้วยการยกสะโพกกระแทกสวนกลับไปอย่างไม่ยอมจำนน ราวกับร่าง







