15 สัมผัสอุ่นร้อน

ไทม์โน้มตัวลงประกบริมฝีปากเล็กสัมผัสได้ถึงความนุ่มและกลิ่นเหล้าจางๆจากลมหายใจอุ่นร้อน ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเขาเองจะทำแบบนี้ ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งมีความต้องการที่มากขึ้นมือของเขาสัมผัสไปที่หน้าท้องขาวเนียนอย่างไม่รู้ตัวเขากำลังพยายามบังคับตัวเองห้ามทำเกินเลยไปมากกว่านี้

ในจังหวะที่กำลังจะลุกจากไปเขาก็สะดุ้งจากเสียงของคนที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนเตียงที่ตอนนี้กำลังสะลึมสะลืออยู่บ่นพึมพำในลำคอ "อือ ปวดหัว" เขาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเมื่อครู่เขาแอบสัมผัสริมฝีปากโดยที่เจ้าตัวเองไม่รู้และกำลังกังวลกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัว

"กันต์ๆ" เขาเลยทดสอบโดยเอื้อมมือเขย่าตัวเบาๆแล้วเรียกชื่อ อีกฝ่ายไม่มีการตอบกลับใดๆก็พลูลมหายใจอย่างโล่งใจแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆในใจก็คิดว่าทำบ้าไรกับเพื่อนตัวเอง คงเป็นเพราะฤทธิ์สุราที่ดื่มเข้าไปแน่ๆ

ปริบๆ ผมลืมตาขึ้นเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าของไทม์เดินออกจากห้องไป เมื่อกี้คงไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหม สัมผัสอุ่นร้อนที่แตะลงริมฝีปากคืออะไร ผมใช้มือแตะที่ปากเบาๆ ไม่หรอกม้างงง ไม่ใช่หรอกสงสัยเมาแน่ๆไทม์จะทำงั้นทำไม จู่ๆก็เกิดความคิดฟุ่งซ่านในหัวจนทำให้ตาสว่างขึ้นมา ม้าบอกว่าถ้านอนไม่หลับให้นับแกะแล้วจินตนาการว่าแกะกำลังปีนข้ามรั้วเริ่ม123.....

"แกะตัวที่1 แกะตัวที่2 แกะตัวที่3......"

.

.

.

.

.

.

"แกะตัวที่2156 แกะตัวที่2157 โอ้ยยปวดหัวจะตายห่ายุละ เสือกหลับไม่ลงอีก" ผมลุกพรวดขึ้นจากเตียงก่อนเดินฉับๆเข้าไปในห้องนำ้

สายน้ำจากฝักบัวไหลลงกระทบหัวสู่ลำตัวบางแล้วชโลมยาสระผมลงบนศีรษะก่อนขยี้แรงๆจากนั้นก็ถูไถสบู่ไปทั่วลำตัวจนเกิดฟองขาวแล้วชโลมน้ำล่างตัวให้สะอาดแปรงฟันเป็นอย่างสุดท้ายก่อนออกมา

"ฮ่าา ค่อยยังชั่ว" ทีนี้ก็เรียบร้อย พอแต่งตัวเสร็จผมก็เตรียมตัวขึ้นรถหน้าบ้านในเช้าวันใหม่ที่ยังไม่ได้นอน วันนี้คงต้องแอบงีบหลังห้องสักหน่อยซะแล้ว

ว่าแต่........

มือหนึ่งแตะสัมผัสริมฝีปากตัวเองเบาๆพอคิดถึงสัมผัสเมื่อคืนสองแก้มก็แดงระเรื่อในใจคิดว่าคงฝันแน่ๆแต่สัมผัสมันเหมือนจริงมาก

"เป็นฝันที่ประหลาดชะมัด" แถมสมจริงด้วยนะ ผมส่ายหน้าเรียกสติก่อนจะรีบขึ้นรถไปโรงเรียน

ซุบซิบๆ

"มึงๆได้ดูรายการโหนกระสอบตอนล่าสุดยังเขาว่าเป็นเด็กโรงเรียนเราแหละ"

"มึงรู้ได้ไง"

"ก็ในคลิปนั้นอ่ะถึงจะเบลอหน้ายังไงแต่มันเป็นตึกล้างหลังโรงเรียนเราชัวร์เลยกูไปตรวจดูเมื่อวานแล้วมันใช่เลยเว้ย"

"โหย มึงนี่ไม่รู้อะไรคลิปเต็มเขาแชร์ว่อนเน็ตเลยจ้า"

"ไหนๆๆๆขอด้วย"

"เป็นพี่โจริญลูกประธานใหญ่กับพี่บอลห้องเดียวกันนั่นแหละ"

"โอ้มอยก็อด นี่มันทอ์กออฟเดอะทาวน์"

"ประเด็นนั้นไม่สำคัญเพราะพี่แกก็เป็นอันธพาลอย่างที่เขาลือกันอยู่แล้ว แต่สำคัญคือใครมาช่วยพี่บอลเพราะเห็นเจ้าตัวให้สัมว่าช่วยด้วยตัวคนเดียวแถมยังอัดพวกนั้นเอง สุดยอดเลยว่าม้ะ"

"โม้ป่าววะ ถ้าจริงนี่กูฝากตัวเป็นศิษย์เลยนะ"

ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนหูก็พลันได้ยินแต่เรื่องหนุ่มปริศนาเต็มไปหมด หัวใจเต้นตุ่มๆต่อมๆ ผมเร่งฝีเท้าตัวเองด้วยความเร็ว

"หรือว่าเป็นพี่ปลื้มนักมวยของโรงเรียน"

"เห้ยย!! เป็นไปได้ตัวใหญ่แถมแรงเยอะอีกอัด10คนรวดเดียวได้ไม่แปลกเลย"

"แกอย่าเวอร์ได้ม้ะ รายการเขาบอก5คนหยะ"

"งั้นเราลองไปฝากตัวเป็นศิษย์พี่แกกันเถอะ"

2สาวยังคงเดินคุยจ้อตามหลังผมไม่ห่าง แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อยที่ทุกคนไม่มีใครคิดว่าเป็นผม เห็นแบบนั้นรู้สึกอาการเมาค้างถูกเยียวยาเลย ผมยิ้มอารมณ์ดีก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนอย่างมั่นใจอีกครั้งก่อนจะเจอตัวการที่ทำให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะยืนรออยู่

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ไทม์ยืนโบกมือเรียก ทำไงดีคิดถึงแต่เรื่องเมื่อคืนจนไม่กล้าสบตาเลย

พอเห็นผมไม่เดินไปหาเขาเลยเดินมาหาแทน

"เป็นไง" คำถามสั้นๆก่อนจะเอาแขนมากอดคอไว้เหมือนทุกที 

"รู้สึกแปลกๆ" ผมหมายถึงสัมผัสเมื่อคืน มันจะใช่ความฝันจริงหรือเปล่าเดี๋ยวลองเชิงดูก็คงรู้

"แปลก? ครั้งแรกก็งี้แหละ" ไทม์หมายถึงดื่มเหล้าครั้งแรก

เฮือกก!! ใช่จริงๆด้วยไม่ใช่ความฝัน

"ไทม์ คือนาย....." ผมอ้ำอึ้งว่าจะถามดีไหม ว่าทำไมถึงทำงั้นด้วย

"ถ้าได้กินของเผ็ดๆก็หายแล้ว" 

"ห๊ะ พูดเรื่องไรกินของเผ็ดทำไม"

"ก็เมื่อคืนนายดื่มครั้งแรกวันนี้ก็ต้องแฮงค์ไง หรือไม่ใช่"

"อ๋อออ เอ้อใช่ปวดหัวตุบๆเลย" ผมเอามือกุมขยับทำท่าปวดหัว ปวดหัวกับความคิดตัวเองเนี่ยแหละเห้อ! ไอ่บ้ากันต์คิดไรเนี่ยนั่นเพื่อนนะเว้ย

.

.

.

.

เรียวลิ้นรูดขึ้นลงจากโคนถึงปลายลิ้มรสความหวานละมุนจากแท่งเย็นก่อนที่มันจะละลายดวงตาหวานจดจ้องไปยังคนตรงหน้าขนตางอลกระพริบขึ้นลง

"มองฉันทำไม อยากกินไอติมเหรอ"

อยากกินนาย คนตรงหน้าทำให้ไทม์สับสน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขามองดูปากเล็กที่กำลังรูดไอติมขึ้นลงพลางคิดถึงสัมผัสเมื่อคืนก็ทำให้สิ่งเล้นลับของเขาเริ่มแข็งขึ้นมาจากเป้ากางเกง เขาเบือนหน้าหนีเพราะถ้ามองมากกว่านี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่

หลังซดมาม่าเสร็จผมก็มานั่งกินไอติมใต้ร่มไม้กับไทม์ ส่วนนทียังไม่เห็นโผล่หัวมาเลยสงสัยคงแฮงค์จากเมื่อคืน

ไทม์หันหน้าไปอีกทางดูก็รู้ว่าอยากกินไอติมแต่ขี้เกียจไปซื้อคงต้องแกล้งสักหน่อยแล้ว 

ผมถือไอติมในมือขึ้นก่อนจะเรียกชื่อคนนั่งข้างๆให้หันมามอง

"ไทม์ๆ ดูนี่"

เรียวลิ้นค่อยๆเลียไปยังไอศกรีมแท่งชมพูช้าๆตั้งแต่โคนไล่ไปจนถึงปลายยอดก่อนจะใช้ฟันกัดแทะเบาๆ จนไอศกรีมหายไปส่วนหนึ่ง เพียงแค่นั้นก็ทำให้คนตรงหน้าตะลึงจนละสายตาไม่ได้ เขาเริ่มรู้สึกว่าความอดทนเริ่มถึงขีดจำกัดแล้ว

"อื้มม อร่อย" เขาเบิกตากว้างดูผมที่กำลังทำท่าทางกินไอติมแบบอร่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

"น่ากินเกินไปแล้ว" จู่ๆเขาก็ลุกพรวดขึ้นยืนก่อนจะดึงมือผมให้เดินตามไป

"จะไปไหน ซื้อไอติมเหรอ"  หึๆ อยากกินก็บอก ทำมาเป็นปากแข็ง

"เดินช้าๆก็ได้ มันไม่หมดหรอกมีเป็นร้อยแท่ง" ผมพูดยำ้เพราะเห็นว่าเขาเดินจำ้อ้าวไม่มองกันเลยแถมยังจับแขนผมแรงอีกต่างหาก