16 ไอติมอุ่น

ผลั่ก!! ไทม์ผลักผมเข้ามาในห้องน้ำสาธารณะที่โรงเรียนก่อนที่ตัวเองจะเข้ามาแล้วจัดการปิดประตู

"เดี๋ยวจะทำอะ..อุบ" ไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากเขาก็เข้าครอบงำจนผมตกตะลึงเบิกตากว้างลำตัวเกร็งจนไม่กล้ากระดิกไปไหน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนผมไม่ทันตั้งตัว สมองผมกำลังประมวลสถานการณ์ตอนนี้แล้วได้คำตอบว่า 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น'

เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆก่อนจะจ้องหน้าผมที่ตอนนี้นิ่งเงียบเป็นเป่าสาก

"อืม อร่อยจริงด้วย" แล้วเขาก็พูดออกมาหน้าตาเฉยในขณะที่ผมกำลังสับสนวุ่นวายทะเลาะกับสมองตัวเองอยู่เงียบๆ 'เมื่อกี้อะไร จูบเหรอ ไม่มันเรียกแตะปาก ทำทำไม เขาแค่อยากลิ้มรสไอติม หรือไม่มีเงินซื้อเลยต้องทำแบบนี้ ห๊ะ ไม่จริงมั้งแท่ง15บาทเอง'

"นะ..นายจนเหรอ" พูดอะไรออกไปวะเนี่ย

"หืม" เขาเลิกคิ้วเหมือนกำลังงงว่าผมกำลังพูดอะไรที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้เอาซะเลย

"ฮ่ะๆ..เดี๋ยว..ไปซื้อ..ไอติมให้นะ..ฮ่ะๆ" ผมแค่นเสียงหัวเราะพูดจาตะกุกตะกักเป็นคำๆเกร็งจนทำตัวไม่ถูก นี่พูดไรออกไปวะ หยุดดิ้

ก่อนจะยื่นมือไปเพื่อปลดกลอนประตูแต่ยังไม่ทันได้ทำก็ถูกไทม์จับมือไว้เสียก่อนอึก..น้ำลายอึกใหญ่กลืนลงคอ นี่เขาจะทำอะไร

"อยากลองกินไอติมรสอื่นไหม มันอุ่นแถมยังไม่ละลายง่ายๆด้วย" เขาถามขึ้นมาแล้วผมก็ดันเป็นคนทะลึ่งที่รู้ความหมายด้วยสิ 

"อย่าพึ่ง ไม่เอาไม่อยาก"ผมลุกลี้ลุกลนตอบก่อนจะรีบปลดกลอนประตูวิ่งเตลิดเปิดเปิงออกมาจากห้องน้ำจนมาถึงห้องเรียนที่มีเพื่อนๆอยู่

พอเห็นนทีนั่งเหม่ออยู่บนโต๊ะเรียนผมก็โบกไม้โบกมือทักแต่เขาหลบหน้าไปอีกทาง ไอ่นี่ก็เป็นอะไรไปอีกคน ผมเลยไม่สนใจแล้วเดินไปนั่งที่ตัวเอง

"เห้ยกันต์เที่ยงนี้บาสด้วยกันป่าว สนใจม้ะ" กวินเดินเข้ามาชวน ผมก็คิดว่าจะหลบหน้าไทม์ยังไงอยู่พอดีเลย ในหัวสับสนไปหมดขอเวลาผมคิดสักพัก

"เออไปๆ" ผมตอบกลับโดยไม่คิดอะไร

ขณะนั้นเองสายตาผมเหลือบไปเห็นเจ้าของร่างที่ทำให้จิตใจผมว้าวุ้น เขากำลังก้าวเข้ามาในห้อง ใกล้เข้ามาทางนี้เรื่อยๆจนผมต้องทำเป็นว่ากำลังหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าเพื่อหลบหน้าและแล้วเขาก็เลยผ่านไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง ทำเอาลุ้นแทบตายหัวใจหล่นวูบไปอยู่ใต้ตาตุ่ม

คาบเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่ผมเอาแต่นั่งเหม่อในมือถือปากกาขีดกระดาษมั่วๆสมองพลันคิดแต่เรื่องในห้องน้ำซ้ำๆ ออกไปจากหัวสักทีสิวะ เรียนไม่รู้เรื่องโว้ยย

"กันต์ มึงจะกินข้าวกับพวกกูด้วยเลยป่าวหรือค่อยเจอกันที่สนามบาสหลังกินข้าวเสร็จ" หลังเรียนเสร็จกวินก็มาหาที่โต๊ะ

"เออๆ งั้นไปด้วยเลยก็ได้" ผมตอบอย่างเร็วโดยไม่คิดอะไรให้ยุ่งยาก

"วันนี้กันต์เป็นของกูนะ พวกมึงก็กินข้าวกันเอง" กวินหันไปพูดกับไทม์และนที

"กันต์ไม่ใช่ของมึง" ไทม์ตอบเสียงขุ่นที่แฝงไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"เห็นด้วย" นทีพูดเสริมทั้งยังรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดกวินเมื่อครู่ 

นี่พวกนายเป็นอะไรกันไปหมด กวินมันแค่จะชวนกูไปกินข้าวโว้ยย ผมเลยหันกลับไปมองค้อนทั้งสองคน

"วันนี้ไปกินข้าวกันเองเลย ฉันจะไปเล่นบาสกับกวิน"

"ไปด้วย!!" สองคนหันหน้ามาหาผมแล้วพูดอย่างพร้อมเพรียงเหมือนเตี๊ยมกันมา

หลังจบประโยคก็หันหน้าไปหากันด้วยความตกใจที่ว่าความคิดเห็นตรงกันก่อนจะหรี่ตามองกันอย่างรู้ทันไม่ต้องใช้เสียงเปร่งเพียงสายตาก็สื่อกันได้ 'หมอนี่คิดไม่ซื่อ'

"เออๆ  ไปก็ไปดิหวงไรนักหนาอย่างกับเป็นแฟนมันงั้นน่ะ" นี่กูผิดอะไรวะเนี่ย แค่จะยืมตัวมันไปเล่น  บาสด้วย กวินคิดในใจแล้วพ่นลมหายใจอย่างอเนจอนาถ

.

.

.

.

.

ใบหน้าขาวที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเปียกโชกตลอดจนถึงลำคอจนสองแก้มแดงระเรื่อสองมือกำลังจับลูกบาสสีส้มกระทบพื้นสลับไปมาตลอดทาง ขนตากระเพื่อมไหวขึ้นลงสายตาจับจ้องไปยังเป้าหมายตรงหน้าอย่างตั้งใจก่อนจะชู้ตลูกบาสลงห่วงอย่างแม่นยำ

รอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่รู้ว่ามากันตั้งแต่ตอนไหนทั่วสนามเต็มไปด้วยเสียงเชียร์และกำลังใจอันล้นหลาม

สองมือเลิกเสื้อขึ้นมาเช็ดหยาดเหงื่อบนใบหน้าตัวเองเผยให้เห็นหน้าท้องขาว เส้นผมดำที่เปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อทำให้เขาต้องสะบัดหัวเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบขวดน้ำข้างขอบสนามกระดกดื่ม

ปากเล็กแตะไปที่ปากขวดกระดกดื่มอย่างกระหายก่อนจะราดน้ำลงบนหัวจนไหลมาถึงใบหน้าแก้ร้อนได้ดีทีเดียว ทุกสายตาจับจ้องไปยังเขาที่ไม่รู้ตัวว่าทำให้หลายคนอยู่ในสภาวะหัวใจระเบิด

"กรี๊ดดด พี่กันต์!! พี่กันต์!! พี่กันต์!!"

กองเชียร์ที่ไม่รู้มากจากไหนเยอะแยะส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจยกใหญ่หลังจากผมชู้ตบาสลงห่วง มีทั้งพวกผู้หญิงและผู้ชายที่กำลังจ้องมองลงมา จากสแตนเชียร์ในสนามบาสทำเอาผมทำตัวไม่ถูกเลย

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตหลังจากเล่นบาสแล้วมีคนมองขนาดนี้ ปกติแล้วในช่วงม.ต้นผมจะแอบเล่นคนเดียวเงียบๆไร้เสียงไร้ผู้คนเพราะไม่มีเพื่อนคนไหนอยากเล่นด้วยกับเด็กอ้วนหน้าตาอัปลักษณ์อย่างผม

ผมเกาหัวแก้เขิลก่อนกวินจะมาล็อคคอผมไว้

"อะไรเนี่ย เก่งใช่ย่อยเลยนี่พ่อหนุ่มสุดฮอต"

"ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย" ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ลึกๆแล้วผมก็แอบยิ้มดีใจอยู่ในใจ มีคนชมด้วยแหละก่อนจะหันหน้าไปหาไทม์กับนทีที่กำลังนั่งทำหน้าอึ้งอยู่แล้วยักคิ้วให้พวกนั้นสองที เป็นไงเก่งจนพูดไม่ออกเลยล่ะสิ

ส่วนคนที่กำลังอึ้งอยู่นั้นไม่ได้คิดงั้นเลยด้วยซ้ำขาว น่ารัก อยากจับกดลงเตียงแล้วขบกัดให้ผิวขาวเนียนมีรอยเคี้ยวก่อนจะกระแทรกแรงๆจนร้องครางออกมาแค่คิดแม่งตรงนั้นก็ชูชันขึ้นมาแล้ว

"ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ไทม์หันหน้าไปบอกกับนที

นทีพยักหน้าตอบโดยไม่หันไปมองนัยน์ตาจดจ้องไปยังคนตัวเล็กที่กำลังยืนคุยกับกวินอยู่หัวใจเต้นโครมครามไม่หยุดในสมองคิดแค่ว่าน่ารักจังปากเล็กนั่นก็น่าจุ๊บ คิดไปพลางกัดริมฝีปากตัวเองไป แต่การกระทำแบบนั้นของตัวเองก็ทำให้สาวๆข้างๆตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัวก่อนจะซุบซิบ

"มึงดูนทีห้อง3ดิ หล่อจัด"

"เออหล่อกูรู้ละ แต่กูชอบแบบกวินมากกว่าผู้ชายธรรมดาที่เร้าาใจ ดูแล้วกูเอื้อมถึง"

"เออจริง ได้ข่าวว่ามีคนไปสารภาพรักกับนทีเป็นว่าเล่นแต่นางปฏิเสธทุกราย"

"คนหล่อก็งี้แหละมึง มองเป็นอาหารตาก็พอ ถลำลึกเดี๋ยวออกยาก"

ระหว่างที่สาวๆกำลังกระซิบกันอยู่โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้นั้นจู่ๆบุคคลปริศนาก็ปรากฏขึ้นและลากแขนกันต์ที่กำลังคุยอยู่กับกวินให้เดินออกจากสนามไป

"เห้ย!!"นทีเห็นเขาก็อุทานออกมาด้วยความตกใจและเร่งรีบลุกขึ้นเดินตามไปทันที