17 จูบ

ตึก ตึก ตึก ฝีเท้ารีบเร่งจูงข้อแขนไว้เน้นให้สาวเท้าเดินตามไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม แต่ถึงอย่างนั้นก็มาถึงจุดหมายที่คิดไว้ นั่นคือป่าหลังโรงเรียน

เป็นที่ที่ต้องผ่านตึกล้างเข้าไปลึกๆถึงจะเจอ ด้านในเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่เขียวขอุ่มและยุงชุมเต็มไปหมดโดยรอบมีเสียงนก เสียงแมลงบินก้องไปทั่วให้ความรู้สึกค่อนข้างหลอนเลยทีเดียว เป็นที่ที่ปกติจะไม่ค่อยมีใครย่างกรายเข้ามาเว้นแต่พวกหนีเรียนที่มักจะมาปีนกำแพงข้ามไปเที่ยวอยู่บ่อยๆ เพราะถ้าเดินตรงไปอีกเรื่อยๆลึกเข้าไปจนสุดป่าก็จะเจอกำแพง สามารถปีนออกนอกโรงเรียนไปเที่ยวและกลับเข้ามาโดยที่ไม่มีใครรู้ได้ แต่ติดที่ว่าต้องทายากันยุงมาด้วยเพราะที่นี่ยุงชุมมาก

"ปล่อย มันเจ็บ" ผมพยายามสะบัดมือที่อีกฝ่ายจับไว้แน่นแต่ก็ไม่ยอมหลุดสักที

"รู้ไหมฉันรอนายหลังตึกล้างทุกวันเลย" โจพูดขึ้นทั้งยังยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"แม่นาคก็ไม่ใช่ จะรอทำไม" ผมตอบกลับแบบไร้  อารมณ์สุดๆ

"ก็เพราะมึงทำกูแสบมากเลยไงคนสวย" เขาแสยะยิ้มก่อนจะกระชากมือที่จับไว้อย่างแรงจนผมเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดตามด้วยการรัดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"กูทำไรมึง ปล่อยยย!!" ผมตะคอกใส่พยามยามดีดดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ดูเหมือนยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งรัดแรงขึ้นกว่าเดิม

"เหอะ!! คลิปที่มึงถ่ายถูกแชร์ว่อนไปทั่วเน็ตจนพ่อกูต้องเสียเงินกลบข่าวตั้งเท่าไหร่แต่ก็ขอบคุณนะที่ทำให้กูได้รถขับสมใจ" สายตาและน้ำเสียงของโจแฝงไปด้วยความโมโหร้ายถ้าที่นี่มีมีดคงแทงผมไปแล้วมั้ง

"แล้วจับกูมาทำไม จะฆ่ากูทิ้งหรือไง"ถ้าพูดว่าไม่กลัวเลยก็คงจะไม่ใช่แต่ถึงอย่างนั้นในสมองผลกำลังประมวลคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้อยู่

"ไม่ฆ่าหรอกแค่จะลงโทษคนทำผิดนิดๆหน่อยๆเท่านั้น" เขาว่าพลางดันผมให้พิงต้นไม้ใหญ่ก่อนจะรวบแขนผมขึ้นไว้บนหัวด้วยมือข้างเดียว ขาขางหนึ่งของเขายันเข่ามาตรงกลางหว่างขาของผมไม่ให้ดีดดิ้นไปไหนได้ 

"เป็นไอ่ประสาทของจริงสิน่ะ คนที่ผิดก็คือนาย นายทำตัวเองทั้งนั้น ทั้งไปไถ่เงินคนอื่นแล้วยังกระทืบเขาอีก ส่วนฉันแค่ป้องกันตัวเพราะงั้นปล่อยฉันไปได้แล้ว" ถ้ากูออกไปจากตรงนี้ได้ก่อนนะมึงจะฟาดเข้าให้คอยดูเถอะ ผมเริ่มรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ตัวเองอ่อนแอทั้งๆที่ฝึกการป้องกันตัวจากป๊ามาแล้วแท้ๆแต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลย

"ไม่ผิดงั้นเหรอคนที่ทำให้กูต้องโดนพ่อด่า โดนคนทั้งโรงเรียนเหม็นขี้หน้าจนเพื่อนไม่คบแล้วยังจะมีหน้าพูดว่าตัวเองไม่ผิดอีกเหรอ" ความรู้สึกโกรธปนเศร้าถ่ายทอดออกมาผ่านน้ำเสียงมันแทงใจจนผมรู้สึกผิดแล้วผมก็คิดกับตัวเองว่า'นี่ผลกระทบมันขนาดนั้นเลยเหรอวะ'แต่พอมาคิดอีกทีก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมาเหมือนผมก็มีส่วนผิดจริงที่ทำให้คนๆหนึ่งไม่มีเพื่อนทั้งๆที่แค่อยากสอนบทเรียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาให้มันร้ายแรงถึงขนาดที่ว่าเพื่อนไม่คบ

"ขะ...ขอโทษ"เสียงสั่นเครือตอบกลับด้วยความสำนึกผิด จู่ๆก็เห็นอดีตของตัวเองผุดขึ้นมาในหัวสมองเพราะแค่คำพูดที่ว่าเพื่อนไม่คบเพียงคำเดียว

เป็นเหตุให้น้ำตาหยดหนึ่งล่วงผล็อยอาบข้างแก้มซ้ายอย่างไม่รู้ตัว เพราะการที่ต้องอยู่โดดเดี่ยวโดยที่ไม่สามารถพึ่งพิงใครได้ในที่แห่งนี้นั้นผมเข้าใจมันเป็นอย่างดีเลยล่ะ"ขอโทษที่ทำให้เพื่อนไม่คบนะ" ภาพอดีตแสนเลวร้ายตลอดที่ผ่านมาหลั่งไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆจนรู้สึกเศร้าและเกิดความเห็นใจเขาขึ้นมา

ความรู้สึกที่กักเก็บไว้มาตลอดได้ทะลักออกมาเป็นสายน้ำตาอาบสองข้างแก้มไหลจนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"ฮือออออ โฮฮฮ...ฮือออฉันจะ....ฮือเป็นเพื่อนนายเอง" ยิ่งพูดก็ยิ่งจุกอกเหมือนเห็นอดีตตัวเองในตัวโจริญเหมือนความเก็บกดที่อัดอั้นมานานตลอดที่ผ่านมาได้ถูกปลดปล่อย

"เห้ยๆๆ อย่าร้องดิๆ" พอเห็นแบบนั้นเขาก็ตกใจใหญ่มือที่พันธนาการผมไว้ก็รีบปล่อยก่อนจะลุกลี้ลุกลนใช้มือตัวเองปาดน้ำตาให้ผมไม่หยุด

โจกำลังกระวนกระวายเพราะไม่คิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ทีแรกเขาตั้งใจล่อลวงคนตัวเล็กเข้ามาปู้ยี่ปู้ยำเพราะโกรธหนักมากแต่ก็ถูกใจมากเช่นกันเพราะตั้งแต่วันที่เขาเจอหน้ากันต์ก็เอาแต่คิดถึงใบหน้านั้นและพึมพำกับตัวเองทุกวันว่า 'คิดถึง คนชื่อกันต์'

จนกระทั่งเขาสืบรู้มาว่าคนตัวเล็กอยู่ม.6ห้อง3พ่อเคยเป็นนักมวยเก่าปัจจุบันเปิดค่ายมวยค่อนข้างเป็นที่รู้จักส่วนแม่เป็นครูสอนทำอาหารและเปิดร้านอาหารเป็นของตัวเองอยู่ต่างจังหวัด

แต่พอจะทำตามแผนก็เห็นคนตรงหน้าร้องไห้โฮก็เริ่มใจอ่อนความโกรธก็เริ่มทุเลาลงแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ทำให้การอยากลิ้มลองคนตัวเล็กลดลงเลยแม้แต่น้อยมีแต่จะยิ่งทำให้เขาคลั่งไคล้หลงใหลอยากสัมผัสอยากกอดอยากจูบอยากครอบครองดูดกลืนโลมเลียไปทั่วตัวมากยิ่งขึ้นจนแทบทนไม่ไหว

"เออๆกูผิดเอง เพราะงั้นหยุดร้องได้แล้ว" เขาเลยไม่รู้จะทำยังไงยิ่งมองยิ่งหลงราวกับตกอยู่ในถ้ำมืดที่หาทางออกไม่เจอ

"ฮือออ...แงงง" ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะโจแต่อดีตของตัวเองผุดขึ้นมาในหัวทั้งๆที่คิดว่าจิตใจดีขึ้นแล้วที่แท้ไม่เลยมันแค่เก็บไว้รอวันที่จะปลดปล่อยออกมาเท่านั้นเองแต่ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วยก็ไม่รู้

"จะหยุดไม่หยุด" เขากัดฟันพูดจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นสันกรามทั้งสองข้างแต่ถึงงั้นมันก็หยุดไม่ได้ไง มันไหลออกมาเองเข้าใจป้ะ

"ฮืออ...อึก อุบ" ผมไม่ได้ตั้งใจจะหยุดร้องแต่ถูกริมฝีปากหนาเข้าครอบครองเสียก่อนเสียงสะอื้นไห้ก็เลยหยุดลงโดยการจูบแสนดูดดื่มจากคนตรงหน้าเขาสอดแทรกเรียวลิ้นหนาเข้ามาสำรวจโพรงปากตอนผมไม่ทันได้ตั้งตัว

ดวงตากลมใสเบิกกว้างอย่างตกตะลึงในขณะที่ริมฝีปากถูกโลมเลียจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นนิโคตินจางๆจากอีกฝ่าย ผมยังคงอึ้งยืนนิ่งไม่โต้ตอบส่วนเขาก็รุกล้ำเข้ามาอย่างหื่นกระหายมันทั้งรุนแรงและเร้าร้อนปลายลิ้นตวัดไปมาวนไปทั่วปากก่อนจะดูดดึงริมฝีปากล่างและขบเม้มอย่างมันเขี้ยว

มือหนึ่งประคองช่วงคอส่วนอีกมือหนึ่งจับเอวผมให้ขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ่งแล้วก้มหอมซอกคอให้ความรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัวจนขนลุกชูชันไปทั่วร่างกายตอนนี้สมองผมคิดอะไรไม่ออกเลยมันว่างเปล่าเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์

นทีที่ตอนนี้กำลังกังวลกระวายใจที่ตามทั้งคู่ไปไม่ทันเพราะเห็นแวบๆว่ามาทางตึกล้างแต่พอมาถึงกลับไม่เจอ ก่อนหูจะพลันได้ยินเสียงร้องไห้เข้า เขาไม่ลังเลใจและรีบเร่งฝีเท้าไปตามเสียงที่ได้ยินนั้นทันที

"กันต์!! กันต์!! อยู่ไหน!!" เขาเอามือป้องปากตะโกนเรียกชื่อก็แล้ว แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

พอเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งเจอกับรอยเท้าเข้า เลยตามรอยเท้านั้นไปก่อนจะเห็นภาพตรงหน้าที่บาดตาบาดใจกันต์กำลังยืนนิ่งดวงตาเหม่อลอยสองข้างแก้มเต็มไปด้วยคาบน้ำตาส่วนอีกคนไอ่สารเลวกำลังซุกไซ้ซอกคอขาวมือเลิกเสื้อกันต์ขึ้นพอเห็นอย่างนั้นความไม่พอใจก็เกิดขึ้นไอ่เวรนี่

เขาเดินเข้าไปพร้อมกับกระชากคอเสื้อโจให้ออกห่างจากกันต์ก่อนจะอัดหมัดหนักๆเข้ายอดหน้าเต็มๆ

ผัวะ!! 

"สัตว์ มึงทำไรเพื่อนกู"

ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์หลังจากสติหลุดลอยไปไหนต่อไหน ได้สติอีกทีก็เห็นนทีกำลังต่อยกับโจตรงหน้าแล้ว

พอเห็นหน้านที อดีตที่แสนเลวร้ายก็ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนจนไม่อยากเห็นหน้าแต่ถึงอย่างนั้นก็ควรต้องห้ามพวกเขาก่อน

ในขณะที่นทีกำลังต่อยเข้าหน้าโจซ้ำๆเหมือนคนขาดสติผมก็เข้าไปกอดกระชากเอวนทีให้ถอยออกมาอย่างเร็วก่อนจะเกิดอะไรขึ้นไปมากกว่านี้

"นที หยุดได้แล้ว!!"

"มันเกิดอะไรขึ้นกันต์" นทีหันมาจ้องหน้าผมอย่างหัวเสีย ฉันสิควรถามว่าตอนนี้มันเกิดไรขึ้น

"ไม่รู้...ไม่รู้เหมือนกัน" เพราะสติหลุด ไม่รับรู้ไม่อยากรับรู้ด้วย

ถุย!! โจถุยเลือดในปากออกอย่างเถื่อนก่อนจะเดินเข้ามาหานทีแล้วสวนหมัดเข้ายอดหน้าเหมือนโกรธจัดที่ตัวเองโดนอยู่ฝ่ายเดียว

ผั้วะ!!

"มึงเป็นใคร แล้วมายุ่งทำเหี้ยไร" เขาสบถด่าออกมาทั้งที่เลือดยังกลบปากอยู่ ใบหน้าเกิดรอยชำ้ขึ้นแก้มทั้งสองข้าง

"แล้วมึงล่ะเป็นใคร" นทีข่มอารมณ์ที่เดือดดาลของตัวเองไว้แล้วถามกลับเลือดซึมมุมปากเล็กน้อย

"กูกำลังจะเป็นผัวมันแล้วมึงก็เสือกเข้ามาทำลายบรรยากาศที่ผัวเมียกำลังกำลังหวานชื่นกันอยู่..." 

พอได้ยินที่โจพูดนทีก็ของขึ้นอารมณ์เดือดถึงขีดสุดเขาเตียมง้างหมัดในมือก่อนจะหยุดชะงักเพราะได้ยินเสียงผมก่อน

"นที หลบ" แต่คนที่ของขึ้นกว่าคือผมใครเมียมันวะ นทีเบี่ยงตัวหลบผมได้ทีกระโดดถีบเข้าลิ้นปี่เต็มๆจนโจจุกจนพูดไม่ออก

ปัก!! "อ่อกก"

"ใครเมียมึงครับพูดให้ดีๆ ที่พูดว่าจะเป็นเพื่อนให้คงทำไม่ได้แล้วนะ ดอกนี้ถือว่าเรื่องของเราเจ๊ากันแล้วจะถือซะว่าเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน" 

นทีมองด้วยความตะลึง

ส่วนผมพอถีบเสร็จสมใจก็วิ่งจากไปไม่โดยไม่รีรอและไม่สนใจอะไรเลยเพราะไม่อยากรับรู้ไม่อยากได้ยินแต่ถึงอย่างนั้นก็ได้ยินเสียงนทีวิ่งตามมาติดๆ

"กันต์!! เดี๋ยวรอด้วย!!"

"หยุด อยากอยู่คนเดียวห้ามตามมา" ผมหยุดฝีเท้าและหันไปเผชิญหน้าแล้วชูมือห้ามไว้ ไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้นในตอนนี้โดยเฉพาะกับนาย...นที

ก่อนจะเร่งฝีเท้ามาเรื่อยๆจนถึงห้องสมุดที่ๆไม่คิดว่าจะมาแต่ก็มา ก่อนจะนั่งเหม่อลอยอยู่บนโต๊ะคนเดียวเป็นที่ๆเงียบสงบที่สุดและคิดว่าคงไม่เจอใครที่สุดแล้วเพราะที่นี่จะมีแต่เด็กเรียนที่มาอ่านหนังสือไม่ก็เด็กหลังห้องที่มาแอบงีบหลับ ตัวผมเองก็เหมือนกันเหนื่อยจนอยากงีบหลับสักตื่นเพราะตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำขอบตาคล้ำหมดแล้วมั้ง 

คิดได้ดังนั้นก็หยิบหนังสือมาเล่มหนึ่งแล้วฟุบหน้าลงบนโต๊ะก่อนจะใช้หนังสือเล่มนั้นปิดหน้าตัวเองแล้วงีบหลับไป

หลังจากทำธุระเสร็จไทม์ก็สังเกตุเห็นกันต์วิ่งมาแต่ไกลเขาก็เลยวิ่งตามไปโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ไม่เห็นพอเห็นว่ากันต์เข้าห้องสมุดเขาก็ย่องตามเงียบๆ

เขาสังเกตทุกการกระทำของกันต์และเมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นมางีบหลับก็แอบหัวเราะในใจเบาๆแล้วไปนั่งข้างๆ เขาจ้องหน้าคนตรงหน้าที่กำลังเอาหนังสือบดบังใบหน้าได้ยินเพียงเสียงกรนเบาๆเล็ดลอดผ่านไรฟันก่อนจะยื่นมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นออกวางเบาๆข้างๆหัว

เผยให้เห็นดวงตาหลับพริ้มใบหน้าจิ้มลิ้มที่นอนกรนไม่รู้เรื่องรู้ราวเขามองคนตรงหน้าอย่างนั้นเงียบๆไปเรื่อยๆแล้วกระซิบเสียงแผ่ว"ชอบนะ"