18 ในป่า

ปริบๆ

เปลือกตานวลเปิดขึ้นช้าๆก่อนจะเห็นภาพคนตรงหน้าที่จดจ้องตาไม่กระพริบ

"ไทม์!!" ผมตกใจรีบกระเด้งตัวขึ้นอุส่าหลบหน้ามาทั้งวัน มาอยู่นี่ที่ได้ไงเนี่ย

"หลบหน้าฉันทำไม" พูดด้วยน้ำเสียงดุ

"ปะ...ป่าวไม่ได้หลบ" ผมเฉไฉรีบส่ายมือ

"โกหก" เห็นอยู่ชัดๆว่าหลบ

"ก็นาย..." จะให้พูดว่าไรอ่ะ ก็เขาจูบผมที่ห้องน้ำแล้วจะให้มองหน้ากันติดได้ไง

"โกรธที่ฉันทำแบบนั้นกับนายเหรอ"

"ไม่ได้โกรธก็แค่..." 

"แค่?"

"รู้สึกแปลกๆ" ผมหลบตาพูดในหัวปรากฏภาพในห้องน้ำขึ้นมาอีกครั้งจนรู้สึกเขิน

สองแก้มค่อยๆขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงใบหูผิวหน้าที่ขาวยิ่งทำให้เห็นชัดว่าคนตัวเล็กกำลังเขิน ไทม์เห็นอย่างนั้นก็แอบยิ้มในใจแล้วแกล้งแหย่เล่น

"แปลกยังไงหรอ?" เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"..." ผมไม่กล้าสบตาจะให้บอกได้ยังไงว่าหัวใจมันเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมาแล้วเอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นซ้ำๆน่ะ เดี๋ยวได้โดนหาว่าเป็นโรคจิตพอดี ผมเลยบ่ายเบี่ยงกลับไปโดยการเอามือสองข้างปิดหูแล้วพูดว่า"ไม่รู้ๆๆๆๆๆ" จากนั้นก็เนียนๆลุกขึ้นเดินออกมา

'ขืนอยู่ต่อมีหวังหัวใจได้ระเบิดจริงๆแน่'

แต่เขาดันลุกเดินตามมาด้วยนี่สิทั้งยังพยามจะมากอดคอผมอีก ผมเลยได้แต่เบี่ยงตัวหลบไปมาจนสุดท้ายก็ได้กอดคอสมใจอยู่ดี ชิ

"จะกอดคอทำไมอึดอัด เอามือออกไปเลย"

"ทุกวันก็กอดไม่เห็นเป็นไร" อึดอัดหรือเขินเอาดีๆ

"ก็มันไม่เหมือนกัน"

"ไม่เหมือนยังไง"

"ก็.....ชิ ช่างเถอะอยากทำไรก็ทำเลย" เถียงไม่เคยจะได้ หมั่นไส้หวะ!

"กันต์ วันนี้เลิกเรียนไปไหนต่อ" จู่ๆร่างสูงก็ถามในขณะที่ผมยังคงก้มต่ำทำหน้ามุ่ย

"ก็ว่าจะพาเจ้าตูบไปเดินเล่นตั้งแต่เปิดเทอมก็ฝากไว้กับป้าเจ้าของห้องเช่าจนจะกลายเป็นหมาป้าเขาไปแล้ว"

"ที่ไหนหรอ"

"แถวๆบ้านนั่นแหละ ถามทำไม" ผมเงยหน้าขึ้นมองหน้าไทม์ด้วยความสงสัยลืมความเขินอายไปชั่วขณะ

"ก็ว่าจะชวนไปเล่นเกม กินของอร่อยกันสักหน่อย" เกม! ของอร่อย! กับเพื่อน! แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว

ไทม์จดจ้องไปยังคนที่ตัวเองกอดคออยู่ในตากลมใสกำลังเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัดดูก็รู้ว่าตื่นเต้นแค่ไหนเห็นแบบนั้นเขาก็อดยิ้มไม่ได้ และรู้สึกมันเขี้ยวจนต้องเอามือยีหัวทุยๆนั่น

"หึ่ย!!จับทำไม ผมเสียทรงหมด" ผมมองค้อนอย่างหัวเสีย

"แล้วสรุปจะไปไหม" แต่เขาก็ยังยิ้มอ่อนกลับมา

"ไปๆๆๆ แต่หลังจากเอาตูบเดินเล่นเสร็จได้ไหมเดี๋ยวมันน้อยใจ" ผมเลยรีบพยักหน้าหงึกหงักตกลง

"โอเค"

ผมลืมใจเต้นไปชั่วขณะเพราะไทม์ทำตัวปกติเหมือนอย่างเช่นทุกวันผมเลยไม่รู้สึกอึดอัดและไม่จำเป็นต้องหลบหน้าอีกต่อไป

.

.

.

.

ปิ้ว ปิ้วว ปิ้วว

"ยิงเลยๆ ซ้ายๆ"

ในตากลมโตกำลังจับจ้องจอตรงหน้าอย่างจริงจังทั้งคิ้วยังแอบขมวดเล็กน้อยในมือถือพลาสติกดำรูปปืนจ่อยิงไปที่หัวซอมบี้บนจอขณะนั้นเองที่คนตัวเล็กไม่รู้ตัวเลยว่าถูกร่างสูงจ้องมองอยู่โดยเฉพาะริมฝีปากเล็กน่ากัดน่าดูดนั่นเขาไม่ได้สนใจเกมตรงหน้าด้วยซ้ำที่ชวนมาก็เพราะอยากอยู่ด้วยในใจคิดแค่ว่าคืนนี้จะทำยังไงให้ได้อยู่ด้วยกันนานๆ

ผมกับไทม์กำลังเล็งหัวซอมบี้กับเกมหยอดเหรียญในห้าง บรรยากาศค่อนข้างครึกครื้นมีทั้งเด็กเล็กไปจนถึงผู้ใหญ่ รอบข้างได้ยินเสียงคุยเจี๊ยวจ๊าวเสียงตู้เกมและเสียงเพลง ในนี้มีตู้เกมไม่ต่ำกว่า50ตู้รวมถึงเกมชู้ตบาสและตู้คีบตุ๊กตาด้วย แถมยังมีห้องกระจกใสสี่เหลี่ยมเล็กๆมีเก้าอี้นั่ง2ตัวไว้สำหรับร้องเพลงอีกต่างหาก

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาเที่ยวกับเพื่อนมันเลยทั้งสนุกแล้วก็ตื่นเต้นเอามากๆ

~เกมโอเวอร์~

"ว๊าา จบตาซะแล้ว" ผมแอบเสียดายอยากเล่นต่ออีกหน่อยแต่วันนี้เวลาเรามีจำกัดพรุ่งนี้ต้องไปเรียนต่อ

"จะเล่นอีกก็ได้นะ"

"ไม่อ่ะ เดี๋ยวกลับดึก"

"เอางั้นก็ได้"

ไทม์แอบเสียดายที่จะต้องไปส่งกันต์กลับบ้านแล้วแต่ถึงงั้นเขาก็คิดว่าไม่เป็นไรพรุ่งนี้ก็ได้เจอกันที่โรงเรียนต่อ

ขณะที่เดินลงบันไดผมก็เหลือบสายตาไปมองร่างสูงเป็นพักๆในใจร้อนรุ่มเพราะมีคำถามที่ยังไม่ได้ถามออกไป

'จูบฉันทำไม' พูดสิวะไอ่กันต์ ไทม์มันก็ดูปกติดีทุกอย่างมีแต่ผมเนี่ยที่คิดมากอยู่คนเดียว

จนกระทั่งถึงโรงจอดรถผมก็ยังไม่กล้าถามออกไป เห้ออ!!!จะบ้าตาย แค่4พยางค์ พูดดิพูดดดด!!

"ทะ...ไทม์" แค่เรียกชื่อก็ตะกุกตะกักแล้วหนึ่ง จะรอดไหมฉัน

"ว่าไง" ไทม์พูดขณะยื่นหมวกกันน็อคให้ผม

"คือว่า..." จูบฉันทำไม พูดออกไปเถอะตอนเล่นเกมด้วยกันยังคุยปกติอยู่เลยแค่4พยางค์มันจะไปยากอะไรวะไอ่กันต์

ในขณะที่สมองผมกำลังสั่งการอย่างหนักไทม์ก็ควบรถรอผมขึ้นซ้อนท้าย

"ว่าอะไร?" เขาเลิกคิ้วถามอย่างจดจ่อแต่รถหลังดันบีบแตรดัง ติ้ดๆ เสียก่อนเพราะเราจอดขวางทางออกเห็นแบบนั้นผมรีบก้มหัวขอโทษแล้วควบรถซ้อนท้ายอย่างไว

บรรยากาศค่ำคืนนี้เย็นสบายมีแสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างท่ามกลางท้องถนนที่มีรถสัญจรไปมาตลอดทางอีกทั้งริมทางยังมีร้านอาหารที่ส่งกลิ่นหอมชวนให้ลิ้มลองเพียงแต่วันนี้ผมกลับมีอะไรคาใจจนไม่อยากอาหารเลยสักนิด ถ้าผมไม่ได้ถามออกไปคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ

ไม่นานก็ขับกันมาจนถึงหน้าบ้านผมลงจากรถก่อนถอดหมวกกันน็อคคืนให้อีกฝ่าย

"เมื่อกี้จะพูดไร" ไทม์เอ่ยขึ้นมาก่อนในขณะที่ผมกำลังคิดว่าจะพูดอยู่พอดีเพียงแต่เตรียมตัวนานหน่อยเท่านั้น

ท่าทางของคนตัวเล็กที่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองทั้งสายตายังล่อกแล่กไปมาเหมือนกำลังคิดหนักมันช่างน่ามองจนไทม์อยากจะเป็นคนกัดฝีปากนั้นซะเอง

"จะ..." จูบเราทำไมพูดไปสิวะ

"..." ไทม์ยังคงจ้องหน้าผมรอคำตอบในขณะที่ยังสวมหมวกกันน็อคเห็นเพียงแค่แววตาเท่านั้นแต่สายตานั้นกลับจ้องเขม็งจะเอาคำตอบให้ได้ยิ่งพูดยากเข้าไปอีก เหงื่อเม็ดใหญ่เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าทีละเม็ดๆจนตอนนี้หน้าเริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ 

"จ..จะ..จะดูหนังมั้ย" พูดเหี้ยไรออกป้ายยย

คราวนี้ผมยิ่งลุกลี้ลุกลนใหญ่กว่าเดิมอีก อยากจะบ้าตายชวนดูหนังเนี่ยนะ2ต่อสอง ไอ่บ้ากันต์!! "เอ่อ ฮ่าๆ...ดึกแล้วเนอะนายคงไม่ดูหรอกฉันก็แค่พูดไปเรื่อย ฮ่ะๆ..กลับเถอะเจอกันพรุ่งนี้" ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไปบ้างเพราะคำพูดผมมันลนซะเหลือเกิน ปากดันไปไวกว่าสมอง

"ได้นะ ยังไม่อยากกลับอยู่พอดี" แต่เขากลับตกลงเนี่ยนะ หมวกกันน็อคที่ใส่ไว้ถูกถอดออกพร้อมกับส่งยิ้มจางๆมาให้เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาผมขนลุกซู่ไปหมด ยิ้มแบบนี้มันคืออะไร

"ห้ะ..."ผมอ้ำอึ้งอ้าปากพะงาบๆกับคำตอบที่ยังไม่ได้เตรียมใจทั้งยังใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ตอนนี้มันท่วมหน้าแล้วกวักมือเรียกเข้าบ้านแบบไม่เต็มใจ "อ่ะ..ฮ่าๆ งั้นก็เข้ามาก่อนสิ"

เป็นครั้งแรกที่ผมพาเพื่อนเข้ามาเที่ยวบ้านไม่นับรวมตอนเมาและรู้สึกว่าบ้านที่ผมคิดว่ากว้างก็ดูแคบลงทันทีในตอนที่ไทม์ย่างก้าวเข้ามา

.

.

.

"นมหน่อยไหม" ผมถามขณะกำลังหยิบนมขวดใหญ่ขนาด1ลิตรออกจากตู้เย็น

"อืม เอาสิ" เขานั่งบนโซฟาหน้าทีวีหันมาตอบทั้งสายตายังจ้องมองมาที่ผมอยู่นานจนผมต้องหลบแล้วแสร้งหยิบอะไรสักอย่างซึ่งประจวบเหมาะกับมีสตรอว์เบอร์รี่เหลืออยู่พอดีผมเลยยื่นมือไปหยิบมันก่อนจะไปสงบสติอารมณ์ที่อ้างล่างจานทำเป็นยืนล้างสตรอว์เบอร์รี่อยู่ครึ่งชั่วโมง

"ของว่างมาเสิร์ฟแล้วคร้าบ" นม2แก้วกับสตรอว์เบอร์รี่1จานประมาณ20กว่าผลยู่บนโต๊ะหน้าทีวี

ผมนั่งข้างๆไทม์ในระยะห่างกันประมาณ1ช่วงแขนก่อนจะยื่นมือไปหยิบรีโมตแล้วเลือกหนังมั่วๆดู

"ขอบใจ" ไทม์หยิบสตรอว์เบอร์รี่ขึ้นมาลูกนึงก่อนจะกัดมัน 

ริมฝีปากแดงสดที่กัดกินผลสตรอว์เบอร์รี่ของเขามันช่างดูเย้ายวนชวนมองจนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

ส่วนไทม์พอเห็นร่างเล็กกำลังเหม่อมองตนก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นและกัดริมฝีปากล่างให้ดูยั่วยวนมากยิ่งขึ้นก่อนจะใช้ลิ้นเลียริมฝีปากและขบเม้มปากตัวเอง

เพียะ!! ฝ่ามือหนักตบแรงเข้าที่หน้าของตัวเองเพื่อดึงสติจนคนข้างๆสะดุ้ง ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเมื่อกี้ผมกำลังคิดว่าปากไทม์น่าจูบมาก

"เห้ย!!ตกใจหมด ตบตัวเองทำไม" ไทม์สะดุ้งก่อนขยับตัวเข้ามาหาผมจนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว

เขายื่นมือมาสัมผัสข้างแก้มที่โดนตบเมื่อครู่และลูบอย่างเบามือจนผมขนลุกไปทั่วตัว

"ยะ..ยุงกัดเราน่ะฮ่าๆสงสัยคงตายไปแล้วมั้ง"

"เจ็บไหม" น้ำเสียงเข้มถามด้วยความนุ่มนวลชวนหลงไหล ดวงตาจ้องมองผมอย่างอ่อนโยนนี่เขาไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้ทำคนตายได้เลยนะ ผมรีบหันหน้าหนีไปมองจอโทรทัศน์ที่ตัวหนังกำลังดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆโดยที่ตัวเองก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่

ถึงดวงตาจะจ้องมองจอแต่สมองกลับคิดถึงแต่สัมผัสของไทม์อยู่ตลอดเวลา กูจะบ้าตายย

"ไม่เจ็บเลยสักนิด ดูหนังเถอะฮ่าๆๆกำลังสนุกเลย"

ไทม์เห็นว่าอีกฝ่ายก็แอบมีมุมเพี้ยนๆก็นึกขำในใจมุมปากกลับยิ้มออกมาไม่รู้ตัว ไอ่บ๊อง

ผมยื่นมือไปหยิบสตรอว์เบอร์รี่กินแก้เบื่อเพราะดูหนังไม่รู้เรื่องแล้วโครตง่วงเลยทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนชวนแท้ๆจะให้หลับไปก่อนก็ไม่ได้เลยได้แต่ถ่างตาอยู่อย่างนั้น

ปากเล็กขมุบขมิบเคี้ยวสตรอว์เบอร์รี่ในปากจนแก้มป่องขนตางอลกระเพื่อมไหวสายตาจับจ้องมองจอสีหน้าดูเบื่อหน่ายโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมองจากคนข้างๆ

พอเห็นแบบนั้นมันทำให้ไทม์ยิ่งมองว่าน่ารักไปใหญ่ก่อนที่จะเห็นอีกฝ่ายหยิบนมขึ้นมากระดกดื่มเท่านั้นแหละก็ทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่นทันทีเพราะหลังดื่มเสร็จอีกฝ่ายทำหน้าใสซื่อทั้งยังแลบลิ้นเลียนมที่ติดริมฝีปากตัวเองมันช่างยั่วยวนใจเขาเหลือเกินจนเขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว

"วุ้ววจบแล้ว" ผมหันหน้าไปหาคนข้างๆก่อนจะต้องตกใจเบิกตากว้างเพราะใบหน้าของไทม์ใกล้ผมไม่ถึงคืบจนสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจ 

สายตาของไทม์ที่จ้องเข้ามานัยน์ตาของตัวเล็กนั้นช่างดูเคลิบเคลิ้มหวานเยิ้มพร้อมจะกระโจมใส่อีกฝ่าย ก่อนจะกระซิบพูดเสียงแผ่วด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"กันต์"

ส่วนอีกคนก็ทำตาโตใสซื่อตกใจไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าตัวเองกำลังจะโดนกิน กระพริบตาปริบๆแล้วตอบกลับไป

"หืม..."