21 คลี่คลาย

กลับมาปัจจุบันนทียังคงจ้องผมเนิ่นนานโดยเฉพาะดวงตาเขามองอย่างพิจารณาก่อนจะเบิกตากว้างทำหน้าเหมือนนึกอะไรออกแล้วโผล่เข้ากอดผมจนผมตกใจ

"เจอสักที...ขอโทษ..ขอโทษที่ทำตัวเย็นชาใส่มาตลอด..ขอโทษที่ทอดทิ้งนายไว้ลำพังนะต่อไปฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว" 

ตอนแรกคิดว่าเขาจะตกใจแต่ไม่ใช่ เขากลับโผล่เข้ากอดด้วยหัวไหล่ที่สั่นไหวเบาๆเหมือนกำลังร้องไห้ราวกับสำนึกผิดและบอกเหตุผลถึงการย้ายมาเรียนที่นี่เพราะอยากจะพูดว่าคำว่าขอโทษให้ได้ "จะโกรธจะเกลียดก็ได้แต่ฉันขอโทษนายด้วยจริงๆกับสิ่งที่ฉันเคยทำ" 

ในตอนนั้นที่นทีเจออีกฝ่ายครั้งแรกคือเขากำลังโดนกลั่นแกล้งอย่างหนักตอนแรกก็ยืนมองอยู่เฉยๆแล้วคิดว่า 'ทำไมไอ่คนซื่อบื่อนั่นถึงไม่ยอมตอบโต้อะไรเลยสักที' จนตนทนไม่ไหวจึงต้องเข้าไปช่วย 

แต่ฝ่ายที่โดนต่อยยับกลับเป็นตัวเขาเองเพราะพวกนั้นคนเยอะกว่า แต่ตลกที่ว่าไอ่คนที่เขาบอกว่าซื่อบื่อกลับเป็นคนมาอุ้มเขาหนีไปเสียดื้อๆ ทั้งๆที่ต่อยยังไม่หนำใจเลยด้วยซ้ำ

'ฮิๆ ขอบคุณนะ' ในตอนที่กันต์กล่าวขอบคุณ นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาพึ่งเห็นคนที่มีแววตาสวยและยิ้มสดใจเหมือนโลกทั้งใบเป็นสีชมพู และเขาก็เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่โดนรังแกมาหนักขนาดนั้นแท้ๆแต่กลับยังยิ้มได้

'ร..เราชอบนาย'และในตอนที่นทีโดนบอกชอบ  ตอนนั้นเองที่ความรู้สึกแปลกๆได้เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาเอาแต่คิดถึงแววตาและรอยยิ้มของอีกฝ่ายจนนอนไม่หลับรู้แค่ว่าความรู้สึกแบบนั้นมันประหลาดและไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน เขาเลยได้แต่คิดในใจว่าต้องอยู่ห่างๆจากอีกฝ่ายเผื่อความรู้สึกนี้จะหายไป

หลังจากนั้นเขาก็อยู่ห่างจากกันต์จริงๆแถมยังไม่ยอมคุยด้วย พยายามทำตัวให้ห่างที่สุด หากเป็นแบบนั้นอาจจะทำให้เขาลืมสายตาและรอยยิ้มนั่นก็ได้เพราะภาพมันติดตายามจะนอนทุกคืน

แต่ไม่เลย...ภาพเหล่านั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาจนกระทั่งเขาเริ่มให้ความสนใจกับอีกฝ่ายเงียบๆโดยมองอยู่ห่างๆ ถึงได้รู้ว่ากันต์ไม่มีเพื่อนคนไหนเลยสักคน

แต่ยิ่งแอบมองก็ยิ่งได้เห็นแต่ด้านดีๆของอีกฝ่ายและความรู้สึกดีๆมันเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนเขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าทำไมเขาถึงต้องคอยทำตัวเย็นชาใส่อีกฝ่ายกันทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยทำเรื่องไม่ดีพอคิดขึ้นได้เขาก็ตั้งใจว่าจะขอโทษที่ทำตัวเย็นชาใส่มาตลอด

ปิดเทอมใหญ่มาถึงเร็วกว่าที่คิดปีนั้นเขาตั้งใจว่าถ้าขึ้นม.ปลายเขาจะเลิกเมินเฉยต่ออีกฝ่ายแต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อกันต์ย้ายออกจากโรงเรียนไปเสียแล้ว

จากนั้นเขาก็เอาแต่คิดถึงและโทษตัวเองว่าเป็นเพราะตัวเขาเมินเฉยใส่อีกฝ่ายในวันวาเลนไทน์ปีนั้นหรือเปล่า หรือเป็นเพราะกันต์อาจจะคิดว่าเขาเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่คอยช่วยเหลือแต่เขากลับทำตัวเมินใส่เลยรู้สึกโดดเดี่ยวจนต้องย้ายออกด้วยหรือเปล่าปีนั้นทั้งปีเขาเลยคิดไม่ตกกับสิ่งที่ตัวเองทำและสำนึกผิดอยู่คนเดียวเงียบๆ

"หรือเหตุผลที่นายเอาแต่ปกปิดหน้าตัวเองก็เป็นเพราะเรื่องนั้นด้วยหรือเปล่า ถ้าใช่ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่าขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย" ถ้าจะบอกว่านทีไม่ใช่สาเหตุเลยก็คงจะไม่ได้เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น เรื่องวันนั้นก็มีส่วนทำผมเสียความมั่นใจในตัวเองแต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือการที่ผมโดนรังแกเพราะว่าตัวเองมีรูปร่างหน้าตาแบบนั้นมากกว่า

"ถ้านายสำนึกผิดขนาดนั้น ฉันก็พร้อมจะให้อภัยนาย นที" ผมมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่หนักแน่นและจริงจัง

ก่อนจะระบายความในใจที่สะสมมาออกไป"ทำไมตอนนั้นนายถึงไม่ยอมคุยกับฉันหรือเป็นเพราะฉันน่าเกียจ ถ้าไม่อยากเป็นเพื่อนกันก็แค่ปฏิเสธไปก็ได้นี่ ทำไมถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย และเป็นฉันที่พยายามเข้าหาอยู่ฝ่ายเดียวรู้ไหมว่ามันท้อนะเว้ยที่ต้องหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้...." พอได้ร่ายยาวความรู้สึกในใจออกมาในใจมันกลับรู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก

"ฮ่าๆๆ ขอโทษจริงๆแต่เรื่องหน้าตานายไม่ได้น่าเกียจเลย...กลับกันต่างหาก นายน่ารักมาก" นทีผละอ้อมกอดก่อนจะจับไหล่ผมให้มาเผชิญหน้า

ขอบตาแดงรอบดวงตาสีน้ำตาลอ่อนบนใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นจดจ้องมองมาที่ผมในขณะที่ผมเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

เห็นแบบนั้นก็รู้สึหมั่นไส้ ใช้มือต่อยอกกว้างหนักๆ "ไอ่บ้าเอ้ย แม่งโครตไม่ยุติธรรมเลย" พอผมเห็นสีหน้าแววตาที่รู้สึกผิดของเขาก็ทำให้ผมโกรธไม่ลง

ในตอนนั้นเองความรู้สึกที่กักเก็บไว้ภายในใจลึกๆถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมดราวกับหินก้อนใหญ่ที่แบกไว้จนแน่นอยู่ในอกถูกยกออกไปมันทั้งโล่งและสบายใจในเวลาเดียวกัน

"ตอนนั้นที่ฉันจะพูดคือฉันไม่ได้หมายความว่าชอบนายแบบที่เพื่อนในห้องเข้าใจนะ ฉันหมายถึงชอบแบบเพื่อนแล้วนายก็เท่ห์มากจนต้องบอกให้ได้น่ะ" จำได้ว่าบอกชอบปุ้บเพื่อนในห้องก็พากันรังเกียจและบอกผมไม่เจียมตัว ก็รู้หรอกว่าหลายคนก็จ้องจะจีบเหมือนกันแต่ว่าความหมายของผมมันคนละอย่างกันไง รู้งี้น่าจะสรรหาคำพูดอื่น

"ที่แท้ตอนนั้นที่นายพยายามจะพูดคือเรื่องนี้เองสิน่ะ"นทียิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่าที่ไม่ยอมรับฟังแถมยังคิดไปเองคนเดียว

"ฉันเองก็ชอบนายเหมือนกัน" เขาพูดพร้อมจ้องหน้าผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"..." ผมหยุดชะงักจู่ๆหัวใจก็เต้น ตึกตัก ตึกตัก ระรัวแล้วคิดในใจว่า คงไม่ได้หมายความว่าชอบแบบนั้นหรอกมั้งก็ตอนนั้นผมหน้าเละแถมยังอ้วนอีก คงจะหมายถึงชอบแบบเดียวกับที่ผมชอบเขาแหละอย่าคิดมากไอ่กันต์

"ฉันชอบนาย...ชอบมาตลอดไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้เพราะงั้น....." 

"อ้อ....อื้ม" แต่เหมือนสีหน้าและน้ำเสียงเขาจะดูจริงจังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เล่นๆเลยผมเลยรีบเบี่ยงประเด็นเพราะดูเหมือนบรรยากาศจะเริ่มผิดเพี้ยนไป

"เพราะงั้น...เราอย่าจมปลักกับอดีตที่ผิดพลาดของกันและกัน แล้วมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนอย่างเคยเถอะนะ อดีตที่มันแล้วให้มันแล้วไป" 

"อืมได้สิ ต่อจากนี้ไปฝากตัวด้วยนะกันต์" นทีคิดในใจว่า 'แต่ฉันจะให้อภัยตัวเองก็ต่อเมื่อชดใช้ในสิ่งที่คนเป็นเพื่อนควรจะทำถึงมันจะเกือบสายไป เพราะงั้นไอ่เวรที่มันทำกับนายพวกนั้น ฉันจะจัดการพวกมันให้เอง