14 อิทธิพลคนหล่อ

"สวัสดีครับวันนี้มาพบกับผมหนุ่มกรรเชียงในรายการโหนกระสอบ เรื่องราวในวันนี้ค่อนข้างเป็นประเด็นร้อนในสังคมเยาวชนคนรุ่นใหม่กับคลิปที่แชร์ว่อนกระหนำ่ 'ไถเงินเพื่อนเพื่อความสนุก' และวอนให้ทางเราช่วยกันนะครับ"

พิธีกรหนุ่มพูดขึ้นขณะที่ผมกำลังจดจ้องบนหน้าจอโทรทัศน์กับเพื่อนๆหลังจากที่โพสไปได้เพียง3วันคลิปถูกแชร์ว่อนโซเชี่ยลทั้งยังใส่แฮทแท็กทำให้รายการได้เห็น

รายการโหนกระสอบเป็นเหมือนรายการทอล์กโชว์เชิงข่าวที่ไม่ว่าใครหน้าไหนได้ออกไปละก็ไม่รอดเพราะสังคมโซเชี่ยลสมัยนี้มันน่ากลัวที่สุดไงล่ะ

"แขกรับเชิญของเราในวันนี้คือคุณAนามสมมุติและคุณB เดี๋ยวเรามาฟังเรื่องราวของทั้งคู่กันว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไงกันครับ"

วันนี้คนที่ได้ออกอากาศAคือโจริญและพวกพ้องส่วนBคือบอล ทั้งคู่สวมหน้ากากอนามัยพร้อมกับหมวกเพื่อปกปิดใบหน้าเห็นแต่เพียงแววตาเท่านั้น

"เดี๋ยวเรามาถามคุณAกันก่อนเลยนะครับว่าเขาจะพูดถึงเหตุการณ์นี้ยังไง คุณAไหนลองเล่าเรื่องราวที่คุณทำไปสิครับว่าคุณทำแบบนั้นไปทำไมกัน สาเหตุมันเกิดมาจากอะไร"

"....อยากได้รถแต่พ่อไม่ซื้อให้เลยเรียกร้องความสนใจ"

"อุ้ย!! แต่คุณไปทำกับเขาแบบนั้นคือคุณผิดนะครับรู้ตัวไหม"

"ครับ รู้ครับ...เพราะงั้นพ่อช่วยมาดูแล้วซื้อรถให้ด้วยนะครับ"

"อุ้ย!! คุณมาบอกแบบนี้กลางรายการไม่ได้นะครับเรื่องของครอบครัวนะ รายการผมไม่เกี่ยว" พิธิกรหนุ่มสายหัว

"เดี๋ยวเรามาฟังทางด้านคุณB ผู้ถูกกระทำกันบ้างนะครับว่าเขารู้สึกยังไง ตอนนี้ความเห็นจากโซเชี่ยลดูเหมือนจะเดือดดาลกับคุณAกันมากเลยครับ ไอ่ประสาทกลับ ไอ่พ่อแม่ไม่สั่งสอน อุ้ย!!แรงมากผมจะขออ่านความคิดเห็นแค่นี้ก่อนเดี๋ยวเวลาจะหมดลง เชิญคุณBเล่าครับว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

"ตอนนั้นผมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง พวกเขาก็เดินมาหาผมแล้วถามว่า....มึงรวยเหรอหลังจากนั้นก็กระชากผมไปหลังตึกล้างก่อนจะไถ่เงิน พอผมไม่ให้ก็กระทืบผมซ้ำๆครับ"

"แล้วคุณหนีมาได้ยังไงครับ?ทั้งๆที่ตัวคนเดียว"

"อ๋อ มีคนช่วยผมไว้ครับ"

"มีคนมาช่วยนี่เอง กี่คนครับ"

"คะ..คนเดียวครับ"

"หืมมคนเดียว เขามาช่วยยังไงครับเรียกคุณครูมาเหรอ"

"เปล่าครับ เขาต่อยคนพวกนี้" 

พอดูถึงตอนนี้ในหัวสมองผมก็ประมวลได้คำว่า เวรแล้วไง ขึ้นมา 

"โอ้ ดูเหมือนความคิดเห็นโซเชี่ยลจะอยากรู้ว่าเขาเป็นใครกันทั้งนั้นเลยนะครับฮีโร่ปริศนาบางคนกำลังแสดงความคิดเห็นว่า คนถ่ายคลิปแน่ๆ ......"

ดูถึงตอนนี้เพื่อนก็ต่างพากันมองผมใหญ่ ว่าหนุ่มปริศนาที่ว่าคือผมใช่หรือเปล่า

"ไม่ใช่เรา บ้าป้ะใครจะบ้าคนเดียวต่อยคนได้เป็นสี่เป็นห้านั่นมันในหนังเล่า" ผมแก้ตัวนำ้ขุ่นๆกลับไป หวังว่าคงจะเชื่อกันไม่งั้นผมได้กลายเป็นไวรัลดังมากกว่าที่เป็นอยู่ชีวิตได้อยู่ไม่สุขแน่

"อืม ก็จริงกันต์ตัวแค่นี้เองจะไปสู้ไอ่พวกตัวใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง" แพรก็ช่วยผมแก้ต่างอีกแรงทั้งยังขยิบตามาให้ ผมยิ้มกว้างกลับไปขอบคุณครับหัวหน้าคุณคือนางฟ้าของห้องจริงๆ

จากนั้นแพรก็หันไปหากี้ที่กำลังมองพวกเขาอยู่ก่อนจะยักคิ้วให้ประมาณว่าเป็นไงฉันเหนือกว่า แล้วแสยะยิ้มมุมปากเหมือนกับกี้ที่ทำกับเขาวันก่อน

จู่ๆความเครียดก็ก่อเกิดขึ้นมาในจิตใจผม ถ้าเขาชวนผมไปออกรายการจะทำไง เดี๋ยวป๊าม้าเห็นได้เป็นเรื่องแน่พอคิดได้แบบนั้นก็รู้สึกหดหู่แทนที่จะดีใจ ที่ตัวเองสามารถลงโทษอันธพาลพวกนี้ได้ 

.

.

.

.

.

"เห้ออออ!!" ผมนั่งคอตกถอนหายใจอยู่บนสแตนด์เชียร์ของโรงเรียน

"เป็นไร" ไทม์ยื่นน้ำมาให้ ผมรับมันไว้แล้วกระดกดื่มอย่างรวดเร็วด้วยความกระหาย

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น อ่ะนี่" นทีเดินมานั่งข้างๆพร้อมกับยื่นแซนวิชในมือมาให้ ก็นะเมื่อตอนพักเที่ยงยังกินไม่อิ่มเลย

"ขอบใจ" 

วิชานี้เป็นชั่วโมงพละ หลังจากวอร์มร่างกายโดยการวิ่งรอบสนามเสร็จจารย์ก็ให้เรามาฝึกซ้อมวอลเลย์บอลกัน ส่วนผมนั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรงเลย

"นี่ วันนี้ไปดื่มกันไหม" ผมถอนหายใจยาวๆก่อนหันหน้าไปหาไทม์และนทีเพื่อฟังคำตอบ

"โอเค ไป" นทีตอบกลับโดยไม่ได้คิดไร

"คออ่อนแล้วเสือกอยากดื่มอีก" ไทม์ส่ายหัวพูดอย่างเหนื่อยใจ

"เออก็มันเซ็งอ่ะ เขาบอกว่าถ้าเราเซ็งๆเหล้าขมๆก็จะหวานสรุปจะไปไม่ไป ถ้าไม่ไปจะไปดื่มกับนทีสองคนก็ได้" ผมเลิกคิ้วใส่ไทม์กับคำถามที่ต้องการความชัวร์

"เออๆไปก็ไป" ไทม์รู้สึกว่าการปล่อยให้กันต์อยู่กับนทีสองต่อสองเป็นอะไรที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจอยู่หน่อยๆเลยจำใจตอบตกลง

หลังเลิกเรียนวันนี้เราเลยนัดกันที่ร้านพี่สาวร้องเกะวันก่อน แต่รอบนี้ไทม์บอกกับพี่สาวว่าขอเอาเครื่องดื่มมาดื่มด้วยทีแรกพี่สาวปฏิเสธ ไทม์เลยบอกว่าจะพาหนุ่มหล่ออีก2คนไปด้วยเท่านั้นแหละแกตกลงอย่างรวดเร็ว อิทธิพลคนหล่อก็งี้

.

.

.

.

ภายในห้องที่มีแสงไฟหลากสีสลัวไปมาให้ความคึกคะนอกกับตู้เพลงหยอดเหรียญและไมโครโฟน2อันวางอยู่บนโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าพร้อมกับเครื่องดื่มมึนเมาและกับแกล้มเป็นขนมกรุบกรอบพวกถั่วและเนื้อย่าง

ผม ไทม์ นทีเราสามคนที่มาในชุดสบายนั่งจ้องเครื่องดื่มตรงหน้าโดยที่ไม่มีใครเริ่มเปิดก่อนอยู่นานสองนานจนพี่สาวที่ยืนมองพวกเราตาหวานเยิ้มเดินเข้ามา

"พี่เปิดให้ไหมจ้ะหนุ่มๆ" เธอเดินเข้ามาพร้อมใช้มือยื่นใบหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะก่อนที่จะค่อยๆง้างปากให้ฟันหน้ายื่นออกมาปิดขวดอย่างชำนาญ โอ้วแม่เจ้าสุดยอด

แปะๆๆ ผมยกนิ้วโป้งให้ก่อนจะปรบมือรัวๆแต่ดูเหมือนจะตื่นเต้นอยู่คนเดียวเพราะอีก2คนดูเฉยๆมาก

ส่วนไทม์กับนทีกำลังคิดว่าทำไมไม่ใช้มือ

พี่สาวยิ้มอย่างพอใจก่อนจะยื่นมือมาจับคางผมให้เงยขึ้นแล้วมองอย่างพิจารณา "ที่มาคราวก่อนใช่ไหมวันนี้หายดีแล้วสิท่า"

หืม ผมทำหน้าครุ่นคิดว่าพี่สาวพูดเรื่องอะไรก่อนจะถึงบางอ้อ อ๋อออ คราวก่อนไทม์โกหกไว้ว่าผมไม่สบาย

"ครับ หายดีแล้วครับ"

"โอเค งั้นวันนี้ดื่มกันเต็มที่เจ้จะไม่ยุ่งเพราะมีงานต่อ ไปนะหนุ่มๆจุ้ป" เธอส่งจูบมาก่อนเปิดประตูออกไปปล่อยผมกับเพื่อนๆไว้ในห้องนี้ตามลำพัง

เป็นห้องทึบส่วนตัวของเธอไว้สำหรับเธอกับเพื่อนๆมาฉลองสังสรรค์กัน ไม่ใช่ห้องกระจกสำหรับลูกค้าเหมือนรอบที่แล้วที่มาเพราะว่ารอบนี้เราเอาเครื่องดื่มมาด้วยถ้าเกิดคนอื่นเห็นเข้าคงดูไม่ดีเท่าไหร่

ไอ่สองคนนี้แม่งมันก็จ้องผมอย่างเดียวเลยผมเลยถามด้วยความสงสัย"มีไรติดหน้าเราหรอ จ้องกันอะไรขนาดนั้น"

"แค่คิดว่าเมื่อไหร่นายจะดื่ม" ไทม์ตอบกลับ

"เออๆ กำลังนี่แหละใจเย็นดิวะ" แม่งคนมันก็ตื่นเต้นนะเว้ย

มือที่สั่นเทายื่นไปตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นก่อนจะจับขวดเขียวยกขึ้นและมองอย่างพิจารณาอีกครั้งแล้วเคลื่อนมาจ่อปากก่อนกระดกลงคออึกใหญ่จนเห็นลำคอกระเพื่อมไหวรัวๆ

ความรู้สึกแรกเริ่มหลังสัมผัสคือความขมร้อนในลำคอและกลิ่นไอของแอลกอฮอล์ที่ตีตื้นขึ้นมายังจมูกจนต้องขมวดคิ้วแต่พอคิดถึงเรื่องที่ทำให้เครียดอีกครั้งก็กระดกเหล้าในมือลงคออย่างไม่ลดละในใจคิดว่าถ้าได้ไปออกรายการจะทำยังไง ถ้าทุกคนรู้ว่าเป็นเขาแล้วเกิดมีแต่คนมองจนอึดอัดจะทำยังไงแค่คิดก็ทำให้เขาเครียดหนักกว่าเดิมแล้ว 

อึกๆๆ ผมกระดกเหล้าในมือจนตอนนี้เหลือเพียงครึ่งขวด ไทม์และนทีเห็นดังนั้นก็รีบห้ามกันใหญ่

"เห้ยๆๆๆ" ไทม์เบิกตากว้างอย่างตกใจ

"หยุดก่อนๆ ใจเย็น" ส่วนนทีรีบจับขวดเหล้าในมือผมออก

สองคนมองหน้ากันแล้วทำหน้าสงสัย

"นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเล่าให้ฟังได้นะ" นทีถามสีหน้าดูเป็นกังวล

"อืม ไม่มี" เรื่องมันเศร้าเหล้าเลยหวาน หึ่ยย!! หึกเหิมๆ

"มาชน!!!! แด่ครั้งแรกที่แดกเหล้า" ผมยกขวดในมือตัวเองขึ้นวันนี้จะเอาให้ลืมความเครียดไปเล้ยไม่เมาไม่กลับ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้2คนข้างๆยกตาม

นทีใช้มือข้างหนึ่งจับขวดขึ้นก่อนจะใช้มืออีกข้างบิดฝาขวดออกอย่างง่ายดายและยกขึ้นมาชนกับผมในมือดัง ติ้ง!!

ผมก็มองดูแล้วแปลกใจ เอ้ะ!มันเป็นเหล้าฝาเกลียวดีกรี13%ที่สามารถใช้มือบิดได้อย่างง่ายแล้วทำไมพี่สาวถึงใช้ฟันหน้าด้วย ช่างมันเถอะ ก่อนจะรีบส่ายหัวกับความสงสัยไร้สาระ

"เหอะ มันต้องกินแบบนี้ไอ่พวกเด็กอมมือ" ไทม์หันมามองก่อนจะส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ

เขาหยิบแก้วขึ้นมา3ใบเรียงกันก่อนจะหยิบเหล้าขวดเขียวขึ้นมาเขย่าเบาๆด้วยมือเดียวจนมันเกิดฟองในขวดขึ้นเล็กน้อย หลังจากนั้นก็เปิดฝาขวดอย่างชำนาญแล้วเทใส่แก้วทั้ง3เรียงกันรวดเดียว 

ตอนนี้เหล้าในแก้วทั้ง3มีปริมาณ1ส่วน4ของแก้วจากนั้นไทม์ก็หยิบขวดเบียร์ขึ้นมาเขย่าๆจนมันเกิดฟองขึ้นแล้วเจาะฝาขวดด้วยตะเกียบเหล็กรุ่นหนา

เบียร์เป็นฟองพุ่งกระจายออกมาจากฝาขวดผมนี่ตื่นเต้นใหญ่เลยได้แต่มองตาเป็นประกาย พอเบียร์พุ่งออกมาไทม์ก็ควำ่ขวดเบียร์เทใส่ในแก้วที่มีเหล้าอยู่เรียงกันเกือบปริ่มแก้ว

พอเห็นเขาดูช่ำชองนี่ก็ตาแวววาวตบมือรัวๆไปเลยสิครับ  นทีเองก็ตบมือเช่นกัน

แปะๆๆๆ

"หยิบไปคนละแก้ว" ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าปกติดูไม่ได้ตื่นเต้นอะไร แต่กูเนี่ยตื่นเต้น

"โหหห ของจริงหวะ" ผมพูดพร้อมกับยื่นมือไปหยิบแก้วเหล้าที่ผสมพร้อมกับนทีมาไว้ในมือ

"ชน!!" แก้วทั้งสามชนกันดังติ้ง!!

และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของค่ำคืนนี้

ผ่านไป1แก้ว 2แก้ว 3แก้วและแก้วต่อๆไป....สติ  สตังของแต่ละคนเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนเกิดความฮึกเหิม คึกคะนองขึ้นมา

ใบหน้าที่ขาวถูกแต่งแต้มจากฤทธิ์สุราจนแก้มแดงไปถึงหู เปลือกตาที่หรี่ลงจนแทบจะปิดกันสติที่ค่อยๆเลือนลางลงไปเรื่อยๆจนแทบไม่หลงเหลือ สองมือกำลังหยิบไมโคโฟนร้องเพลงพร้อมกับโยกหัวไปตามจังหวะกับลำตัวที่โอนอ่อนเซไปเซมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

"เต่างอย เต่างอย เต่าๆๆงอย" วันนี้ผมรับบทเป็นนักร้องส่วนอีก2คนรับบทเป็นแดนเซอร์กำลังเต้นกันอย่างเมามัน

นทีกำลังโยกเอวกระเด้งๆในมือถือแก้วเหล้าอย่างเพลินเพลินกับสายตาที่เคลิบเคลิ้มพร้อมหลับตลอดเวลาเมื่อหัวลงหมอน

ส่วนไทม์สองมือกำลังตั้งใจตั้งท่าเต่างอยเป็นท่าคล้ายกับทำท่างวงช้างโยกย้ายส่ายเอว ทำหน้านิ่งตีมึนเหมือนยังไม่เมา

"วุ้วฮู่วว" มันสุดๆไปเลยโว้ย สะบัดหัวทีมีมึน

รู้สึกตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไป4ชั่วโมงแล้ว

"สนุกสุดๆเลยว่าม้ะ" ผมพูดขึ้นขณะกำลังหย่อนก้นลงโซฟา

"ไอ่สนุกก็มันก็จริงแต่พรุ่งนี้จะไหวไหมตอนนี้ตี1ละนะ" นทีตามมานั่งข้างๆเราหันมาสบตากัน

เปลือกตาที่ใกล้จะหรี่ลงทุกทีของกันต์ช่างดูเย้ายวนใจจนทำให้นทีใจสั่นหวั่นไหว ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจเต้นถี่ขึ้นไม่เป็นจังหวะมันเริ่มดังอย่างห้ามไม่ฟังราวกับจะระเบิดออกมา เขาโน้มหน้าเข้าใกล้เรื่อยๆอย่างไม่รู้ตัวอาจเป็นเพราะความมึนเมาหรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจเขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้แต่สัญชาติตอนนี้คือคนตรงหน้าน่ารักจนห้ามใจไม่อยู่

ผมมองนทีด้วยสายตาที่เลื่อยลอยเหมือนเขาจะขยับเข้าใกล้ผมเรื่อยๆ.... เรื่อยๆจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดออกมา

"พรุ่งนี้อย่าสายล่ะ" ขณะนั้นเองที่พึ่งรู้สึกตัวนทีกระเด้งตัวกลับที่เดิมในตอนที่ไทม์หันมาพูด

"แม่งเริ่มง่วงแล้วหวะกลับก่อนนะ" นทีลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเหมือนเขาจะสร่างเมาจากเมื่อครู่แล้ว

เขาไปโดยปล่อยให้ผมกับไทม์มองหน้ากัน  อย่างงงๆ อะไรของมันคิดจะไปก็ไป

"เราก็กลับกันบ้างดีไหม ไปส่งด้วยนะ" ผมหันหน้าไปหาไทม์ที่กำลังจ้องหน้าผมอยู่ดูเหมือนเขาจะไม่เมาเท่าไหร่

"อืม ได้สิ" พูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาเพื่อให้ผมจับพยุงตัวเอง

ฮึบบ!! พอลุกขึ้นก็เริ่มรู้สึกถึงการเวียนหัวอย่างแท้จริง ผมมองดูคนตรงหน้าเห็นภาพทับซ้อนกันเหมือนหัวหมุนติ้วไปหมดจนรู้สึกอยากอ้วกขึ้นมา

"ห้องน้ำ พาห้องน้ำที"

.

.

.

.

"อุแหวะะะ แค่กๆ" กับแกล้มและเหล้าที่กินไปทั้งหมดสำรอกออกมาไม่หยุดลงในโถส้วม

"อะนี่" ไทม์ยื่นน้ำมาให้ 

"ขอบใจ" ผมรับน้ำมาก่อนจะล้างปาก

พอทำธุระเสร็จก็รู้สึกตัวว่าดีขึ้นแต่ก็ยังคงมึน  โครตๆก่อนจะขอตัวกลับแล้วบอกลาพี่สาว

"ขอบคุณมากครับเจ้" ผมก้มหัวลาในขณะที่มือพาดไหล่ไปที่บ่าของไทม์เพื่อประคองตัวเอง

"กลับก่อนนะครับ ขอบคุณมากครับ" ไทม์บอกลาพร้อมส่งยิ้มให้

"กลับกันดีๆนะหนุ่มๆ ไว้มากันอีกน้าา" พี่สาวโบกมือลา

บรื้นน บรื้นนน 

มือบางโอบกอดช่วงเอวไทม์แน่นขณะกำลังซ้อนท้าย วันนี้ไทม์ขับไม่เร็วเหมือนอย่างทุกครั้งอาจเป็นเพราะคนตัวเล็กเมาเกรงว่าจะตกรถก็เป็นได้ ถึงอย่างนั้นก็ขับมาจนถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัย

ไทม์พยุงตัวคนตัวเล็กที่สติสตังเริ่มริบหรี่ให้ลงรถก่อนจะลากเข้าไปในบ้านแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนที่พามาส่งคราวก่อนแล้ววางเขาลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา

สายตาของไทม์จดจ้องไปยังกันต์ที่กำลังหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว กันต์มันทำให้ใครคนหนึ่งแทบบ้าเพราะเสื้อเชิ้ตฮาวายที่ใส่สบายๆตอนนี้เลิกขึ้นจนเห็นเอวขาวบาง ไทม์กำลังอดทนแต่ยิ่งมองก็ยิ่งลุ่มหลงทั้งใบหน้าที่อ่อนหวานและแก้มที่แดงไปจนถึงหูแถมเนื้อตัวขาวแล้วยังนุ่มนิ่มอีก แม่งเป็นใครจะอดใจไหววะ