ตอนที่ 3 | มีความหวัง

"สรุปแล้วเราก็ไม่ได้งานเลย แต่วันนี้ถึงแม้จะเป็นแค่งานชั่วคราวก็คงต้องรับสินะ เพราะแค่แจกใบปลิวก็เลยได้งานงั้นสิ นี่เราไปทำอะไรผิดรึเปล่า ถึงไม่มีใครรับเราเข้าทำงานเลย"

เพลงขวัญก็อยู่ในชุดมาสคอตตัวใหญ่ ซึ่งต้องเดินแจกใบปลิวที่หน้าห้างสรรพสินค้าจนกว่าจะถึงเวลาเปิดงานปุ๋ยเคมียี่ห้อหนึ่ง ซึ่งผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามาที่งานเป็นจำนวนมาก จนแจกใบปลิวแทบไม่ทัน

"ร้อนจังเลย" หลังจากที่ประตูเข้าหน้างานปิดลง เพลงขวัญก็รีบเดินไปนั่งพักที่จุดพักผ่อนของลูกค้าหน้าห้างสรรพสินค้า ซึ่งเธอก็ไม่ได้พักอยู่ดีเพราะมักจะมีเด็ก ๆ เข้ามาขอถ่ายรูปด้วยตลอด จึงไม่ได้แม้แต่จะจิบน้ำเพื่อดับกระหาย

"เข้ามาข้างในได้แล้วนะ งานจะเริ่มแล้ว" สตาฟของงานก็เดินออกมาเรียกเพลงขวัญให้เข้าไปที่งานอีกครั้ง ซึ่งเธอจะต้องมอบความสนุกสนานให้กับผู้ชมที่เข้ามาดูในงาน โดยจะต้องเดินไปทั่วบริเวณงานเพื่อไม่ให้ลูกค้าและคนที่มาเข้าชมรู้สึกเบื่อ ซึ่งเป็นข้อตกลงก่อนที่จะรับงานแล้ว

เพลงขวัญก็รีบเดินเข้าไปข้างในงานทันที ก่อนจะต้องตกใจกับผู้คนจำนวนมากที่ยืนอยู่เต็มหน้าเวที

"นี่มันงานขายปุ๋ยเคมีจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงเหมือนงานคอนเสิร์ตขนาดย่อมเลยนะ"

เพลงขวัญก็เดินเข้าไปในงานซึ่งก็มีผู้ชมหลีกทางให้ แถมบางคนก็ยังขอถ่ายรูปกับมาสคอตเป็นระยะ ๆ ซึ่งเพลงขวัญก็ต้องทำตามความต้องการของลูกค้า ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะรู้สึกกระหายน้ำจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม

เสียงของแขกในงานก็เริ่มดังขึ้น เมื่อคนที่รอคอยมาปรากฏตัวบนเวที แต่เมื่อเพลงขวัญเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็แทบจะยืนเฉย ๆ ไม่ไหว เพราะเขาคนนี้คือคนที่ทำให้เธอตกงานจนต้องมายืนตากแดดแจกใบปลิวอยู่ในตอนนี้

"นี่เขาคือใครกันนะ ทำไมทุกคนถึงได้อยากเจอถึงขนาดนั้น เคยได้ยินผู้จัดการที่ผับเรียกว่าพ่อเลี้ยง แสดงว่าคงจะเป็นคนที่รวยมาก ๆ เลยงั้นสิ แต่จากที่ดูคนในงานพากันชื่นชมขนาดนี้ ถ้าบอกว่าเป็นดาราก็คงเชื่อเพราะนี่มันเหนียวแน่นยิ่งกว่าแฟนคลับซะอีก"

เพลงขวัญก็รีบเดินเข้าไปในงาน ก่อนจะไปหลังเวทีเพราะสตาฟเรียกให้เดินไปตรงนั้น

"อะไรนะคะ? ต้องขึ้นไปบนเวทีด้วยเหรอคะ"

"แล้วเธอไม่สะดวกตรงไหนรึเปล่า"

"เปล่าหรอกค่ะ แต่ตอนแรกคุณแค่บอกว่าให้แจกใบปลิวในงานและเดินทักทายถ่ายรูปกับคนในงานนี่คะ แต่ฉันไม่ได้บอกว่าไม่อยากทำนะ ฉันแค่กลัวว่าจะทำตามที่ทางทีมงานต้องการไม่ได้น่ะค่ะ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็แค่ไปยืนถือป้ายเพื่อเป็นสีสันภายในงานแค่นั้นเอง ทำได้รึเปล่าล่ะ ไปยืนจนกว่าแขกรับเชิญจะลงจากเวทีน่ะ ทางสตาฟให้เวลาไม่เกินสี่สิบนาที"

"อ๋อ...ถ้าแค่ยืนเฉย ๆ ก็ไม่มีปัญหาค่ะ"

"ก็ดี งั้นก็ขึ้นไปได้ละ"

สามสิบนาทีผ่านไป

ตึง!

มาสคอตตัวใหญ่ก็ล้มลงบนเวทีจนคนทั้งงานตกใจ ตอนนี้เพลงขวัญไม่สามารถทนกับความเหนื่อยล้าที่เธอต้องอุดอู้อยู่ในตัวมาสคอตยาวนานหลายชั่วโมงได้ ก่อนหน้านี้เธอยังต้องเจอกับอากาศร้อนข้างนอก แถมยังไม่ได้ดื่มน้ำเพื่อดับกระหายเลยแม้แต่นิดเดียว

รังสิมันตุ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็รีบวิ่งเข้าไปดูก่อนเป็นคนแรก ก่อนจะรีบดึงหัวตุ๊กตาออกก่อนเพื่อช่วยปฐมพยาบาลคนป่วย แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่อยู่ในมาสคอตตัวนั้น เขาจำได้ดีว่าเธอเป็นใครเพราะเพิ่งเจอกันครั้งแรกเมื่อวาน ผู้หญิงคนที่ทำกับเขาไว้อย่างเจ็บแสบ

"ขอโทษด้วยนะคะพ่อเลี้ยง ขอบคุณที่ช่วยเหลือทีมงานของเราค่ะ เดี๋ยวที่เหลือจะให้ทางสตาฟจัดการเองนะคะ"

พิธีกรบนเวทีก็รีบแก้ไขสถานการณ์ความวุ่นวายได้สำเร็จ ก่อนจะมีสตาฟผู้ชายสองคนมาอุ้มเพลงขวัญลงไปด้านล่างเวที

"วันนี้เธอทำให้งานเราเสียหายมาก ถ้าไม่ไหวทำไมไม่บอกก่อน แถมพ่อเลี้ยงก็หงุดหงิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย ครั้งต่อไปถ้ามีงานอีกคงจะไม่ร่วมงานด้วยแล้วล่ะนะ เพราะถ้าแขกรับเชิญของเราไม่พอใจขนาดนี้ก็ต้องเลิกจ้าง ส่วนนี่เป็นเงินของวันนี้"

เพลงขวัญก็ยื่นมือไปรับธนบัตรจากผู้จัดการผับหรูอย่างช่วยไม่ได้ เพราะไม่ว่าจะอธิบายยังไงก็คงจะไม่มีประโยชน์อีกแล้ว

"ส่วนอีกหกวันที่จ้างเธอ สรุปไม่ต้องมาแล้วนะ เพราะพ่อเลี้ยงเขมไม่พอใจมาก หลังจากเกิดเรื่องก็หงุดหงิดจนจบงาน ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นก็คงไม่จบแบบนี้หรอก ยังไงก็ไม่จ้างเธอต่อแล้วล่ะนะ"

"ฉันขอโทษนะคะกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขอโทษจริง ๆ ค่ะ"

หลังจากนั่งรถสองแถวจนมาถึงที่พักแล้ว เพลงขวัญก็รีบไปหาแก้วตาดวงใจที่ห้องของพี่เลี้ยงเด็กทันที พอเจ้าของห้องเปิดประตู ร่างป้อมก็รีบวิ่งไปกอดที่ขามารดาอย่างรวดเร็ว

"กลับมาแย้วหยอคะแม่จ๋า"

"กลับมาแล้วค่ะลูก แม่จ๋ามารับหนูกลับห้องนะคะ"

"เย้...แม่จ๋ากลับมาไวจัง หนูคิดถึงแม่จ๋ามากเยยค่ะ"

"มาค่ะ งั้นเรากลับห้องกันนะคะ แม่จ๋าก็คิดถึงหนูที่สุดเลย พี่ปีใหม่ วันนี้ก็ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยดูแลของขวัญให้"

"แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะงานวันนี้"

"ก็โอเคอยู่นะคะ ถึงจะไม่ใช่งานประจำก็เถอะ ไว้เจอกันนะคะพี่ปีใหม่ ขอบคุณมากนะคะ"

เพลงขวัญอุ้มบุตรสาวแล้วกอดไว้ในอ้อมแขน พลางหอมแก้มยุ้ยซ้ายขวาเพื่อเรียกกำลังใจให้กับตัวเอง หลังจากที่พาของขวัญอาบทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้นแล้วก็ถึงเวลาเข้านอน ซึ่งเพลงขวัญมักจะให้เข้านอนตอนหัวค่ำทุกวัน เพื่อฝึกนิสัยในการนอนแถมยังได้พักผ่อนอย่างเต็มที่อีกด้วย

"ที่อำเภอฉันมันก็มีแต่ไร่แต่นาและทำการเกษตรนะเพลงขวัญ มันไม่ได้เหมือนกับงานที่ในตัวเมืองเชียงใหม่น่ะสิ"

"ตอนนี้ฉันเกี่ยงงานไม่ได้หรอกเวียงพิงค์ ฉันหางานมาหลายที่แล้วนะ แต่ก็ไม่มีที่ไหนรับเลย จนอดคิดไม่ได้ว่าวุฒิแค่ ม.ปลาย คงจะไม่สามารถทำงานที่ตัวเมืองได้แน่ ๆ คงต้องทำงานใช้แรงงานอย่างเดียวแล้วล่ะมั้ง ก็เลยจะมาถามเธอนี่แหละว่าพอจะมีงานที่นั่นให้ฉันทำไหม ต่อให้ใช้แรงงานก็ต้องทำแล้วล่ะ ก่อนที่ลูกจะไม่มีอะไรกิน"

"แถวที่อำเภอฉันก็มีโรงงานอยู่นะ แล้วก็มีไร่เยอะแยะเลยล่ะ ถ้าจะหางานใช้แรงงานแบบนี้ที่ไหนก็รับหมดนั่นแหละ"

"ถ้าแบบนั้นเธอพอจะรู้เรื่องสวัสดิการไหมว่าแบบไหนดี ฉันตัดสินใจแล้วล่ะว่าจะต้องทำงานแบบนี้ เพราะฉันรอนานกว่านี้ไม่ไหวแล้ว ค่าใช้จ่ายมีทุกวัน ถ้าหยุดงานไปนาน ๆ ต้องแย่แน่"

"งั้นไปทำงานที่ลุงของฉันทำอยู่ไหมล่ะ ที่พักฟรีแถมยังเลี้ยงอาหารกลางวันด้วย เป็นไร่ข้าวโพดนะ ไม่ใช่งานโรงงาน เธอจะทำไหวหรือเปล่าเถอะเพลงขวัญ แต่ถ้าพูดถึงงานที่ไม่ต้องเสียค่าเช่าห้อง จ่ายแค่ค่าน้ำค่าไฟเอง ฉันแนะนำที่นี่แหละ ลุงฉันก็พาคนรู้จักไปทำที่นั่นหลายคนอยู่นะ"

"ฉันจะทำที่นั่นแหละ มีที่พักฟรีด้วยแบบนี้ยิ่งดีเลย ถ้าฉันจะรบกวนเธอให้พาฉันไปสมัครงานที่นั่นด้วยได้ไหม ฉันไม่ใช่เจ้าถิ่น ไม่รู้จะทำไงจริง ๆ เอาวันที่เธอว่าง ๆ ก็ได้นะ"

"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้อยู่แล้วล่ะ งั้นเธอจะมาที่นี่วันไหนล่ะ เดี๋ยวฉันหยุดงานรอ แล้วจะให้ลุงพาไปสมัครงานที่นั่น ส่วนฉันก็จะไปเป็นเพื่อนด้วย"

"จริงเหรอ? งั้นอีกสองวันก็ได้ ฉันอาจจะทำเรื่องย้ายออกจากที่นี่ก่อน ถึงความจริงจะต้องแจ้งล่วงหน้าก่อนหนึ่งเดือนก็เถอะ ก็คงต้องยอมให้หอพักยึดมัดจำแหละนะ"

"ย้ายออกมาเลยก็ดี เพราะฉันมั่นใจว่าเธอได้ทำงานแน่ ลุงฉันเป็นคนเก่าคนแก่ของที่ไร่นั้น แถมที่ไร่ยังเปิดรับคนงานจำนวนมากด้วย เธอได้งานอยู่แล้วล่ะ ว่าแต่ลูกล่ะ เธอจะเอาไปอยู่ด้วยใช่ไหม"

"ใช่ ๆ มีกันแค่นี้คงทิ้งไม่ได้หรอก"

"งั้นเดี๋ยวฉันช่วยคุยกับลุงให้นะ ยังไงจะรีบมาบอกข่าวดี เธอก็สู้ ๆ นะ ถึงตอนนั้นจะตกใจที่จู่ ๆ ก็ลาออกจากมหาลัยกลางคันแบบนั้น แต่ฉันก็เป็นห่วงเธออยู่ตลอดนะ ดีใจจริง ๆ ที่เธอยังนึกถึงกัน"

"ฉันต่างหากล่ะที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่ช่วยเหลือกันด้วยความยินดีนะ ฉันก็ดีใจจริง ๆ ที่มีเพื่อนแบบเธอนะเวียงพิงค์"