Mag-log inShare
บทที่ 88
Petsa ng paglalathala:
2026-02-12 07:26:34
Pinakabagong kabanata
ราคะ ปรารถนา บทที่ 105 จบ
วารีรัญจวน 9ความโกรธทำให้เขาสิ้นคิด เห็นเตี้ยนหยาเข้าไปในกระท่อมของผู้อื่น เขาคว้ามีดพร้าเดินตามเข้าไปด้วยความโมโห เมื่อเห็นอีกฝ่ายก็เงื้อฟันอย่างไม่ลังเล!!!ชายหนุ่มไม่ฉุกคิดสักนิด... ตอนเขาก้าวเข้าไปไม่เห็นเงาของเตี้ยนหยา เห็นเพียงเพื่อนบ้านที่ไม่สวมเสื้อยืนอยู่เพียงลำพังเสียงกรีดร้องดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปด้วยใบหน้าและมือที่เปรอะเปื้อนเลือด “ฆาตกร!!! เจ้าเหตุใดต้องสังหารคนรักของข้า!!!”เขามองออกไปด้านนอกด้วยความงุนงง ความโกรธดับมอด สติหวนคืน มองออกไปเห็นเพียงเตี้ยนหยาที่ผุดศีรษะขึ้นมาจากทะเลสาบ “เสี่ยวหยา...”ทุกคนกรูกันเข้ามาเพราะได้ยินเสียงกรีดร้อง กระทั่งช่วยกันจับเกาเหยียนมัดเอาไว้เพื่อชำระโทษ กฎหมายระบุเอาไว้ฆ่าคนต้องชดใช้ ในที่สุดเขาก็จะถูกตัดสินประหาร...ลานกลางหมู่บ้านเกาเหยียนถูกมัดสองมือไพล่หลังเอาไว้กับเสาบนพื้น มีคนเฝ้ายามแต่เผลอหลับ เขามองเตี้ยนหยาที่เดินเข้ามาหาด้วยเท้าเปล่าเปลือย ในใจปรารถนาเพียงได้จุมพิตบนหลังเท้าของนาง...อีกครั้ง“หากเจ้ายอมทำเพื่อข้า ข้าจะช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากหมู่บ้านแห่งนี้”เกาเหยียนเงยหน้ามองนางด้วยความไว้วางใจ “ข้าอยากไปกับเจ้า เสี่ยวหย
ราคะ ปรารถนา บทที่ 104
วารีรัญจวน 8เกาเหยียน...ออกหาปลาด้วยท่าทีเหม่อลอย เขาเอาแต่มองพระอาทิตย์ว่าเมื่อไหร่จะตก เมื่อไหร่จะมืด และเมื่อไหร่เขาจะเอาเรือเข้าฝั่งได้ ปลาที่หามาได้ไม่มากนักแต่เขาก็อยากขึ้นฝั่งแล้วหลายวันมานี้เขาไม่ได้ออกมาหาปลา หมกมุ่นเก็บตัวอยู่แต่ในกระท่อม ที่สำคัญเสียงครางกระเส่าที่ดังลอดออกมาบางครั้ง เขากลัวว่าจะมีคนผ่านมาได้ยิน ดังนั้นจึงยกถังน้ำที่มีเตี้ยนหยาหลบอยู่ ออกไปซ่อนเอาไว้บนเกาะเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากกระท่อมของตน เกาะนั้นมีถ้ำที่น้ำท่วมในยามกลางคืน และมีที่พอที่เขาเองก็สามารถหลบเร้น ไม่มีใครรบกวน ไม่มีใครเห็น...วันนี้เขาขายปลาเสร็จเร็ว ได้เงินมาน้อยมาก ไม่ได้แจก ไม่ให้ขอทาน แต่เขาซื้อเสบียงให้ตัวเองจำนวนหนึ่ง ในใจนึกถึงเพียงถ้ำที่มีเตี้ยนหยารออยู่ขอทานชะเง้อมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ สิ้นหวัง และไม่เข้าใจ คนที่เคยได้รับปลาจากเขาต่างก็หันหลังกลับบ้านด้วยท่าทางผิดหวังในถ้ำที่น้ำท่วมทางเข้าแล้ว ทว่าด้านในกลับมีหาดทรายสะอาดสะอ้าน บนซากรากไม้ที่ตายแล้วมีเสบียงของเกาเหยียนและเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน บนพื้นทรายมีเงาร่างเปลือยเปล่าที่กำลังกอดก่ายท่อนล่างจุ่มลงไปในน้ำ ท่อนบนทาบทับเหนื
ราคะ ปรารถนา บทที่ 103
วารีรัญจวน 7เรือนกายอวบอิ่มบดเบียดยั่วยวน ริมฝีปากของนางลากระลงไปยังลำคอแกร่ง หญิงสาวลูบมือไปตามเรือนกายแกร่ง ยอมรับว่าเกาเหยียนแข็งแกร่งราวกับม้าเพราะใช้แรงงานมาตั้งแต่เด็กๆเรือนกายสูงใหญ่ล่ำสัน ผิวกายคล้ำแดด แม้หน้าตาธรรมดาทว่าเรี่ยวแรงมหาศาล ที่สำคัญเขาแข็งแรงราวกับม้าศึก!!เตี้ยนหยากดขาลงคร่อมหน้าตักของชายหนุ่ม แอ่นสะโพกโยกคลึงยั่วเย้าบดเบียดแก่นลำที่กำลังตอบสนอง ลมหายใจของชายหนุ่มแตกพร่า สองมือคว้าเอวคอดของนาง จากนั้นริมฝีปากของเขาก็ตอบสนองจุมพิตด้วยการเกี่ยวปลายลิ้นนุ่ม“อือ...” เตี้ยนหยาตื่นเพริศเพราะความแข็งแกร่งของเขา มนุษย์ที่ถูกล่อลวงได้โดยง่าย ความปรารถนาและราคะที่ลุกโชน แม้เป็นบุรุษที่ถูกเรียกว่าเจ้าบื้อ ทว่าเขากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหาย ขอเพียงนางล่อลวงให้เขาติดกับ ไม่ว่าสิ่งใดนางก็ได้จากเขาแม้แต่ชีวิต!!หญิงสาวลากมือปลดสายคาดเอวของเกาเหยียน เขาแอ่นร่างเมื่อนางลากปลายลิ้นขบกัดต่ำลงไป มือก็แหวกสาบเสื้อของเขาออกไปด้วย สองมือหยาบกร้านคว้าศีรษะของนางกดลง แอ่นหยัดครางกระเส่า ถูกยั่วยวนและตอบสนองอย่างง่ายดายราวกับเขายังไม่เคยผ่านมือสตรี!!แก่นลำขึงตึงตื่นตัวภายใต้กางเกงเ
ราคะ ปรารถนา บทที่ 102
วารีรัญจวน 6นับตั้งแต่ลืมตาขึ้นนางก็จดจำสั่งใดไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวนางเป็นผู้ใด เหตุใดถูกขังเอาไว้ที่ทะเลสาบหลังอารามแห่งนี้ฝูงปลาในทะเลสาบเรียกนางว่า เตี้ยนหยา[1] เป็นปิศาจวารีที่ถูกกักขังเอาไว้จนกว่าจะมีตัวตายตัวแทนสิ่งที่เรียกว่าตัวตายตัวแทนนางยังคงไม่เข้าใจถึงความหมาย กระทั่งวันหนึ่งนางได้เห็นกิเลสของเหล่ามนุษย์ ความปรารถนา ราคะ ความละโมบ และความเห็นแก่ตัว ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่ามนุษย์ทุกคนจะเหมือนกันหมด แม้มีความปรารถนา อยากได้ อยากครอบครอง ทว่าสิ่งเหล่านั้นก็ยังไม่อาจเทียบกับการเสียสละ ความมีเหตุมีผล กระทั่งแม้แต่ปิศาจอย่างนางก็ยังพ่ายแพ้ฟากฝั่งตรงกันข้ามกับอารามทะเลสาบกว้างใหญ่ หมู่บ้านชาวประมงที่อยู่กันอย่างสงบสุข เกาเหยียน ชายหนุ่มนิสัยซื่อตรงกระทั่งชาวบ้านต่างก็เรียกเขาลับหลังว่า เจ้าคนบื้อแห่งหมู่บ้านชาวประมงวันๆ เขาเอาแต่จับปลาไปขาย ทว่าการขายของเขากลับแตกต่างจากผู้อื่น บางวันขายได้หากมีขอทานเขาก็แจกจ่ายจนหมด บางวันขายไม่ได้มีคนขอปลา เขาก็ยอมให้โดยง่าย กระทั่งกลับถึงบ้านก็กินข้าวเปล่ากับผักดองประทังชีวิตเตี้ยนหยามาลองๆ คิดดูหากนางล่อลวงมนุษย์ที่โง่งมเช่นนี้ได้ นางก็อาจ
ราคะ ปรารถนา บทที่ 101
วารีรัญจวน 5เสียงผิวเนื้อปะทะอันหยาบคาย เสียงหอบหายใจด้วยความซ่านเสียว กระทั่งไม่นานยวนเจ๋อก็คำรามออกมาหลังปลดปล่อยจนเปียกชุ่ม เขาทิ้งตัวลงทาบทับบนเรือนกายนุ่ม ในยามที่ประตูถูกกระแทกเปิดออกหญิงสาวหวีดร้องรีบตะครุบผ้าขึ้นปิดเรือนกาย นายท่านหวังตะโกนสุดเสียง “กลางวันแสกๆ! พวกเจ้านอกจากเสพสมไม่คิดจะทำสิ่งอื่นเลยหรือ บ่าวไพร่ด้านนอกได้ยินถ้วนหน้า ข้าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว!”ไม่คาด...ยวนเจ๋อกลับหัวเราะ เขาสอดแขนตรึงหญิงสาวเอาไว้ใต้ร่าง ขยับเอวสอบขณะมองนายท่านหวัง “หรือท่านพ่ออิจฉาข้าเล่า อยากมาเข้าร่วมกับพวกเราหรือไม่ขอรับ ข้าอายุยังน้อยปรารถนาในราคะย่อมเป็นเรื่องธรรมดา ฮูหยินของข้าทั้งงดงามทั้งอวบอิ่ม” กล่าวจบก็กระทั้นเอวสอบรัวเร็วต่อหน้าบิดาและบ่าวไพร่!!!ฟางหรูกุ้ยอับอายจนดิ้นรนทว่าแก่นลำในกายกลับบีบให้นางครางครวญออกมา ในยามที่ต้องกายดิ้นรนหลีกหนี ยวนเจ๋อกลับยกต้นขาของนางแหวกออก แทรกกายลงทาบทับกระทั้นตัวตนแข็งขึงอัดโถมจนสุดหยั่ง“แพศยา!! ไร้ยางอาย!!” นายท่านหวังกลับไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของบุตรชาย เขาโยนความผิดทุกอย่างลงไปบนศีรษะของสะใภ้คนงามหญิงสาวอยากกรีดร้องว่าไม่ใช่นาง ท
ราคะ ปรารถนา บทที่ 100
วารีรัญจวน 4เสียงกระซิบบอกให้นางนำเกล็ดปลานั้นให้สามีกิน หลังจากนั้นยวนเจ๋อก็จะกลายเป็นหวังอิน หวังอินก็จะกลายเป็นปิศาจวารีค่ำคืนนี้หวังอินเพิ่งกลับมาหลังจากการค้าราบรื่น ฟางหรูกุ้ยชงชาให้เขาด้วยตัวเอง พยายามเอาอกเอาใจสารพัด สาวใช้เห็นว่าผู้เป็นนายกำลังใกล้ชิดก็ซุบซิบเรื่องทั้งสองต้องการมีทายาท เช่นนี้ทุกคนจึงล่าถอยปล่อยสองสามีให้อยู่ด้วยกันตามลำพังหวังอินดื่มชาที่ผู้เป็นฮูหยินชงให้ดื่มด้วยความรู้สึกคิดถึง เขามองคนงามที่เขาได้มาครอง แม้ว่าตัวเองจะหน้าตาธรรมดา ถึงอย่างนั้นหากทั้งสองมีทายาทเช่นนั้นจะดีเพียงใดฟางหรูกุ้ยมองสามีดื่มชา... ไม่นานดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปมา กระทั่งนางมองเห็นดวงตาสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำ “ยวนเจ๋อ??”เขาเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยรอยยิ้ม จากนั้นดุงนางลงไปนั่งบนตัก “ในที่สุดข้าก็ได้อยู่กับเจ้าแล้วยอดรักของข้า”หญิงสาวยินดีสุดแสนก้มลงจุมพิตเขาจากนั้นกระชากสายคาดเอวเขาออก ในใจของนางกระหยิ่มยิ้มย่องเพราะนับจากวันนี้ก็ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แล้ว นางจะได้อยู่กับยวนเจ๋อไม่มีวันพรากจากชั่วขณะที่ถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้น นางกลับไม่ได้สำนึกเลยว่าตนทำอะไรลงไป ไม่ได้ตระหนักว่าหากยวนเจ๋ออยู่ใน
ราคะ ปรารถนา บทที่ 44
เยวี่ยอิ่ง 13ได้ยินประโยคนั้นของนางอินเสียนฟู่นิ่งอึ้งไปทันที เขากระแอมจากนั้นแสร้งทำเป็นเปลี่ยนบทสนทนา “เจ้าสมควรพักผ่อนได้แล้ว ต้องเดินทางรอนแรมในป่า หากยังไม่งีบหลับพรุ่งนี้เจ้าจะอ่อนเพลีย”นางกะพริบตามองเขาด้วยความสงสัย ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ซักไซ้เพียงหลับตาลงโดยดี ทว่ามือน้อยกลับไม่ยอมปล่อยชาย
ราคะ ปรารถนา บทที่ 43
เยวี่ยอิ่ง 12กู้เยวี่ยอิ่งหวาดกลัวจนตัวสั่น นางเม้มปากกลั้นเสียงร้อง แต่น้ำตากลับไม่ยอมเชื่อฟัง นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เพียงนั่งกอดขาตัวเองอยู่กับที่ จะขยับก็ยังไม่กล้า“เฮ้อ” เสียงเขาถอนหายใจอีกคราจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ นางอย่างรอคอยกลิ่นหอมของดอกโบตั๋นอบอวลไปทั่ว อินเสียนฟ
ราคะ ปรารถนา บทที่ 42
เยวี่ยอิ่ง 11“เยวี่ยเยวี่ย?” อินเสียนฟู่เองก็มองเห็นถึงสิ่งผิดปกติ ทว่าทันทีที่เขาลุกขึ้นนางกลับลื่นพรวดล้มลง “เยวี่ยเยวี่ย!!!”เห็นหญิงสาวล้มลงสะโพกจุ่มในน้ำ ชุดของนางเปียกชุ่มแม้ไม่เจ็บมากแต่ดูเหมือนนางเองก็มีท่าทีตกใจ ถึงอย่างนั้น...เขาไหนเลยจะคาดนางกลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น“ฮ่าๆๆ ท่านพี่เร
ราคะ ปรารถนา บทที่ 41
เยวี่ยอิ่ง 10หลังเกิดเรื่องเขามองเห็นช่องโหว่ของแผนการมากมาย ดังนั้นจึงเรียกอินเสียนฟู่เข้ามาสนทนากันตามลำพัง อีกฝ่ายไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงทิ้งประโยคที่ทำให้เขาผู้เป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก‘แม้แต่ในจวนใต้จมูกท่านแท้ๆ เยวี่ยอิ่งก็ยังไม่ปลอดภัย ภัยที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ผู้อื่นแต่เป็นคนใกล้
Maaari mong magustuhan
ซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้41.1K viewsชาตินี้ ข้าไม่ขอรัก!
ซีไซต์33.6K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง615.7K viewsจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน26.7K viewsฮ่องเฮาเขย่าบัลลังก์
นามปากกา ไขขวัญ33 viewsองค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า173 viewsทะลุมิติมาป่วนวังหลวง
ไรท์มาย441 viewsชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน
คุณยายจิ้งจอก21 views
