บทที่ 7

หลี่กงกงเห็นนายตนเสียกิริยาก็รีบกระแอมกระไอ ลดเสียงเป็นกระซิบให้ผู้เป็นนายได้ยินสองคน

“อะแฮ่ม! ขออภัยที่กระหม่อมต้องเสียมารยาท สายพระเนตรของพระองค์ชัดเจนเกินไปแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

“หลี่กงกง เจ้าชักจะรู้มากเกินไปแล้ว”

สองนายบ่าวกระซิบกระซาบกันจบ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่คนบนเตียงมีความเคลื่อนไหว

ไป๋เหลียนฮวากะพริบตาเชื่องช้า หัวสมองพลันระลึกได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดสิ่งใดขึ้น ร่างบางพลันหยัดกายขึ้นนั่งแต่ถูกหมอหลวงห้ามไว้ ถามไถ่อาการอีกเล็กน้อยจ้าวหลงเหว่ยก็สั่งให้ข้ารับใช้ทุกคนออกไป เหลือเพียงตนเอง หลี่กงกง เจ้าเมืองไป๋ และม่อหลันฮวา

“ท่านแม่ ท่านลุง”

“เจ้ามิเป็นอันใดใช่หรือไม่ แม่บอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าพายเรือไปกลางสระบัวตามลำพัง คราวหน้าถ้ายังมีเรื่องเช่นนี้อีก แม่จะลงโทษสาวใช้ของเจ้า”

ม่อหลันฮวาตีสีหน้าดุดัน ทว่าน้ำเสียงยังคงอ่อนโยน แต่คนบนเตียงรู้แล้วว่ามารดากำลังคาดโทษนาง

“เรื่องนี้เหลียนเอ๋อร์ผิดเอง ไม่เกี่ยวกับผู้อื่นเจ้าค่ะ ต่อไปเหลียนเอ๋อร์จะระวัง ไม่ทำให้ท่านแม่เป็นห่วงอีก”

จ้าวหลงเหว่ยมองท่าทีโอนอ่อนผ่อนตาม ขัดกับท่าทางยามดวงตากลมขยิบส่งสัญญาณให้ท่านลุงของนางไม่หยุด เขานึกขบขันอยู่ในใจจนเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมา นั่นเป็นการเรียกความสนใจจากทุกคนในห้องได้เป็นอย่างดี

ไป๋เหลียนฮวาเบิกตาโตจ้องตรงไปทางบุรุษแปลกหน้า ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ป้ายห้อยเอวสลักลวดลายมังกร ในมุมหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น ริมฝีปากสวยยกยิ้มสมใจออกมาครู่หนึ่ง ไม่ผิดแน่ นี่แหละโอรสสวรรค์!

“เหลียนเอ๋อร์ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชี... อ๊ะ!”

ร่างเล็กรีบร้อนลุกจากเตียง หมายจะคารวะผู้มีพระคุณ แต่ดูเหมือนว่านางจะลุกเร็วเกินไป ร่างกายที่เพิ่งฟื้นคืนสติจึงซวนเซไปด้านหน้า

จ้าวหลงเหว่ยมองนางอยู่ก่อนแล้ว กายหนาถลาเข้าไปรับตัวนางเข้าสู่อ้อมกอดได้ทันท่วงที ท่ามกลางแววตาตกตะลึงของม่อหลันฮวาและไป๋จงซาน

ไป๋เหลียนฮวาหลับตารออยู่นาน กลับสัมผัสได้แต่ความแข็งแกร่งเจือความอบอุ่น พลันดวงตากลมลืมขึ้นทันทีอย่างตกใจ เป็นเวลาเดียวกับที่ชายหนุ่มก้มลงมามองนางพอดี

ราวกับสรรพสิ่งรอบกายหยุดนิ่ง ดวงตาสองคู่สบประสานเนิ่นนานไร้วาจา ตาคมดุจเหยี่ยวทอประกายลึกล้ำมัวหม่น จ้องมองนัยน์ตากลมใสที่สั่นไหวราวลูกกวางน้อยกำลังตื่นกลัว กอปรกับเรือนร่างอุ่นนุ่มกรุ่นกลิ่นหอม ส่งผลให้ส่วนลึกภายในใจร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด

“เหลียน...เหลียนเอ๋อร์เสียมารยาทแล้ว”

คนตัวเล็กเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ดวงหน้าหวานแดงซ่านลามไล้ไปถึงใบหู เป็นฝ่ายก้มหน้างุดหลบสายตาร้อนแรงเขาไปก่อน แม้ในใจชายหนุ่มจะนึกเสียดายที่ต้องปล่อยร่างนุ่มนิ่มนี้ไป แต่ก็ทำสิ่งใดไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายยกมือน้อยดันแผ่นอกของเขาออก

“เจ้ามิเป็นอันใดก็ดีแล้ว นั่งลงเถอะ อย่ามากมารยาทเลย”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางค่อย ๆ นั่งลงไปบนเตียงตามแรงประคองของเขาอย่างว่าง่าย

มือใหญ่อ้อยอิ่งบนท่อนแขนกลมกลึงลื่นมืออยู่เป็นนาน ครั้นนางเอนกายลงไปแล้วเขาถึงได้ละมือออกมาด้วยใจที่ไม่ยินยอม

“พี่เขย ท่านผู้นี้ก็คือ...”

“ท่านผู้นี้...”

“ข้าเป็นขุนนางตรวจการ พวกเจ้าเรียกข้าว่าไต้เท้าจ้าวก็ได้”

จ้าวหลงเหว่ยเอ่ยขัดเจ้าเมืองไป๋ที่กำลังจะเปิดเผยฐานะแท้จริงของตนออกไป ไม่ทราบเพราะเหตุใด แต่หากสาวน้อยบนเตียงได้รู้ความจริง ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะหวาดกลัวและไม่กล้าเข้าใกล้ตนอีก นั่นเป็นเรื่องที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้น

“ไต้เท้าจ้าว ต้องขอบคุณท่านอีกครั้งที่ช่วยชีวิตเหลียนเอ๋อร์เอาไว้ หากไม่ได้ท่าน เหลียนเอ๋อร์คงมิได้มาอยู่ตรงนี้”

น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยขึ้นอย่างซาบซึ้ง ใบหน้ายังคงแฝงอารมณ์เขินอาย แต่ดวงตาหวานใสกลับเจิดจ้ามีแววเทิดทูนบูชาอย่างปิดไม่มิด

พลันในใจคนฟังรู้สึกพองฟูอย่างประหลาด ที่แท้ความรู้สึกของวีรบุรุษช่วยสาวงามก็เป็นเช่นนี้

“ไต้เท้า ตัวท่านเองก็อยู่ในสระมานาน ผู้น้อยว่าไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สักหน่อยดีหรือไม่ขอรับ”

หลี่กงกงทนมองผู้เป็นนายกลายเป็นบุรุษแรกรักมิได้อีกต่อไป กอปรกับวรกายโอรสสวรรค์นั้นสำคัญยิ่งจึงต้องเอ่ยตักเตือน

“ตายจริง ท่านแม่ ที่ห้องยังมีเสื้อผ้าของท่านพ่ออยู่ ลูกว่าให้หลิงเอ๋อร์ไปนำมาให้ไต้เท้าจ้าวเถอะเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ ดูสิ แม่ก็ลืมไปเลย ไม่ต้องให้หลิงเอ๋อร์ไปหรอก แม่ไปเอาเองจะดีกว่า ไต้เท้าโปรดรอสักครู่ ผู้น้อยจะไปนำมาให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

คล้อยหลังม่อหลันฮวา จ้าวหลงเหว่ยก็ผินใบหน้าหล่อเหลากลับไปพินิจหญิงงามบนเตียงอีกครั้ง

เส้นผมดำขลับถูกปล่อยสยายดุจม่านน้ำตกไล้รอบกรอบหน้าหวานที่ดูจะมีสีเลือดขึ้นมาแล้ว ไหล่มนกลมกลึงที่แอบสัมผัสก็ให้ความรู้สึกดียิ่ง ลำคอยาวระหงตรงราวลำไผ่นวลเนียนกรุ่นกลิ่นหอมจาง ๆ ซึ่งเขายังจำได้ดี เนินอกขาวอวบที่หายลับเข้าไปในสาบเสื้อนั่นอีก....ช่างนุ่มหยุ่นใหญ่โตเกินสตรีใด

ลูกกระเดือกชายหนุ่มเผลอขยับขึ้นลง รู้สึกลำคอแห้งผากประหนึ่งขาดน้ำมาแรมปี

เหมือนหญิงสาวจะรับรู้ได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของใครอีกคน ใบหน้าหวานแม้จะก้มงุด แต่ทว่าใบหูเล็กกลับขึ้นสีแดงก่ำน่ากลัวว่าจะหยดเลือดออกมาได้

“เอ่อ...เห็นทีว่าหากไต้เท้าเปลี่ยนอาภรณ์เรียบร้อย คงจะต้องเดินทางกลับจวนผู้น้อยโดยไว มิเช่นนั้นอาจถึงจวนค่ำมืดเอาได้นะขอรับ”

“หืม...ท่านว่าอะไรนะ”

ชายหนุ่มที่มัวแต่จดจ้องเรือนร่างน่ามองบนเตียง หันมาถามไป๋จงซานด้วยน้ำเสียงงุนงงดวงตาฉายชัดถึงความไม่เข้าใจ

“ไต้เท้าไป๋กล่าวว่าให้ไต้เท้ารีบกลับจวนโดยไวก่อนฟ้าจะมืดขอรับ” หลี่กงกงกล่าวอธิบายอีกครั้ง

“ผู้ใดจะกลับจวนท่านกัน “

“เอ่อ...ผู้น้อยโง่เขลา หากไม่กลับจวนแล้วไต้เท้าจะพักที่ใดเล่าขอรับ”

จ้าวหลงเหว่ยส่งสายตาดูแคลนไปให้เจ้าเมืองไป๋ เป็นเชิงว่า ท่านนี่ช่างโง่งม ก่อนจะเอ่ยวาจาที่ทำเอาคนฟังตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

“เราจะพักที่นี่”