Se connecterPartager
บทที่ 8
Date de publication:
2026-07-27 16:50:40เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างมาดมั่น ส่งผลให้คนรอบข้างตกตะลึงไปตาม ๆ กัน ไม่เว้นแม้แต่ไป๋เหลียนฮวา นางไม่คิดว่าแผนการทุกข์กายจะทำให้ปลาตัวโตหิวเหยื่อได้ไวถึงเพียงนี้
หลี่กงกงลอบมองนายตนจนมุมปากกระตุก วังหลังมิเคยขาดสาวงาม ทว่าสาวงามเช่นแม่นางไป๋เหลียนฮวาค้นหาทั่วทั้งวังหลังคงยากจะพานพบ นั่นก็ไม่แปลกแล้วที่นายเหนือหัวจะทรงถูกตาต้องใจขนาดนี้
“เหตุใดจึงต้องตกอกตกใจกันถึงเพียงนั้น มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ”
จ้าวหลงเหว่ยไม่คิดว่าตนเองกล่าวสิ่งใดผิดไป ในเมื่อไป๋จงซานเป็นลุงของไป๋เหลียนฮวา ตนเพียงเปลี่ยนที่พักจากจวนเจ้าเมืองไป๋มาเป็นบ้านตระกูลไป๋ มีอันใดไม่ถูกต้องเล่า
“ทูลฝ่าบาท พระองค์ทำเช่นนี้ดีแล้วจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ บ้านนี้มีแต่สตรีไร้เงาบุรุษเห็นจะเป็นการมิควรกระมังพ่ะย่ะค่ะ”
“เรามิใช่บุรุษเพียงคนเดียวเสียหน่อย ยังมีเจ้าและข้ารับใช้พวกนั้น แล้วก็เจ้า เจ้ามิใช่บุรุษหรืออย่างไร”
“ฝ่าบาท...กระหม่อมมิกล้า” หลี่กงกงน้ำตาซึมอยู่ในใจ ขันทีเช่นตนจะนับเป็นบุรุษได้อย่างไรกันเล่า
ไป๋เหลียนฮวาดึงสติกลับมาได้ก็มองไปยังสองนายบ่าวที่กำลังกระซิบกระซาบกัน ในใจให้นึกขันเห็นทีโอรสสวรรค์คงไม่เคยประสบพบเจอหญิงสาวไร้เดียงสาสินะ
เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็รีบหันไปส่งสัญญาณแก่ไป๋จงซาน ให้จัดการเรื่องราวต่อทันที
“เอ่อ...เกรงว่า...”
“เอาละ ตกลงตามนี้ พวกเราให้แม่นางไป๋พักผ่อนเถอะ ท่านป้ามาพอดี ท่านเจ้าเมืองก็พาข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ก็แล้วกัน”
จ้าวหลงเหว่ยกล่าวยืดยาวแทรกคำคัดค้านของไป๋จงซาน ทำเอาอีกฝ่ายต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปจนสิ้น
ดวงตารียาวเหลือบมองไปทางหลานสาว ก็เห็นเพียงนางยกยิ้มและพยักหน้าให้ตนเท่านั้นเขาจึงต้องปล่อยเลยตามเลย นำทางผู้สูงศักดิ์ไปยังเรือนพักส่วนหน้าทันที
“เหลียนเอ๋อร์ นี่แน่ะ”
“อ๊ะ ท่านแม่ ตีเหลียนเอ๋อร์ทำไมเจ้าคะ”
“ยังจะมาถามอีก เจ้านี่นะ” ม่อหลันฮวาส่งค้อนให้ลูกสาวอย่างรู้ทัน คิดว่านางไม่เห็นสายตาที่ลุงหลานผู้นี้ส่งให้กันหรืออย่างไร
“ท่านแม่เชื่อลูกเถอะเจ้าค่ะ ปลาตัวโตเช่นนี้ไม่ทำให้ลูกขาดทุนแน่นอน”
ไป๋เหลียนฮวากล่าวกับผู้เป็นมารดา ก่อนจะหันไปมองทางที่จ้าวหลงเหว่ยเดินจากไป ปลามังกรว่ายมาหาถึงที่เหตุใดนางจะไม่หย่อนเบ็ดเล่า
สามวันหลังจากนั้นไป๋เหลียนฮวาพักรักษาตัวจนรู้สึกว่าตนเองกลับมาแข็งแรงดี จึงสั่งให้หลิงเอ๋อร์พาตนเองออกไปเดินเล่นในลานบ้าน ระหว่างนั้นก็ถามไถ่เรื่องราวภายในบ้านไปด้วย
“แขกที่เรือนด้านหน้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้าค่ะ บ่าวทำตามคำสั่งคุณหนูยกชากับของว่างไปให้ไต้เท้าจ้าวทุกวัน”
“เช่นนั้นวันนี้เจ้าก็ไม่ต้องไปแล้ว”
เสียงหวานกล่าวขึ้น แม้สาวใช้น้อยจะแคลงใจแต่ก็ไม่เอ่ยถามสิ่งใดออกไปอีก รู้ดีว่าคุณหนูของตนเป็นคนฉลาด ทำสิ่งใดล้วนถูกต้องทั้งหมด
“คุณหนูจะไปพบไต้เท้าจ้าวหรือไม่เจ้าคะ สามวันมานี้ไต้เท้าถามไถ่ถึงอาการคุณหนูอยู่ตลอด หากไม่ติดว่าฝ่ายนั้นเป็นบุรุษก็คงจะบุกไปถึงห้องคุณหนูแล้ว”
“ไต้เท้าจ้าวช่างใส่ใจนัก เช่นนั้นข้าคงต้องไปพบเขาเสียหน่อย”
ร่างบางกล่าวพลางลูบไล้เส้นผมของตนเล่น ดวงตาทอประกายซุกซนเจ้าเล่ห์เพิ่มเสน่ห์จนหลิงเอ๋อร์เผลอมองค้างอย่างตกตะลึง
ได้เวลาหย่อนเบ็ดตกปลามังกรแล้ว นางต้องเตรียมตัวให้ดี ไปพบเขาครานี้ต้องทำตนเองพลาดท่าเสียทีเขาให้จงได้
บุรุษรูปงามสูงส่งเช่นนั้น ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกของตน นางก็มิคิดเสียดายแล้ว...
Dernier chapitre
ราคะสามบุปผา บทที่ 65
เห็นได้ว่าเถียนเถาฮวาก็ตระหนักถึงเหตุผลนี้เช่นกัน นางพลันกระแอมกระไอเล็กน้อย รีบเปลี่ยนคำพูดทันที“ข้าไม่เคยรักษาบุรุษที่มีอาการเช่นนี้มาก่อน...แต่ก็ใช่ว่าจะไร้หนทางไปเสียทีเดียว”“จริงหรือ! ข้ารับรองว่าหากเจ้ารักษาจนฝ่าบาทมีทายาทในเร็ววัน ฝ่าบาทและพี่ชายผู้นี้จะต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างงาม” จางจื่อรุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงยินดี แม้จะยังไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แต่อย่างไรเขาก็มีความหวังมิใช่หรือ “ได้รางวัลหรือไม่ข้าล้วนไม่ใส่ใจ ขอเพียงช่วยท่านให้หลุดพ้นจากคำครหาได้ เพียงเท่านี้ข้าก็ยินดีแล้วเจ้าค่ะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้างดงามอ่อนหวานประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้ร่างสูงรู้สึกตาพร่าไปชั่วขณะ คล้ายหัวใจจะเต้นผิดจังหวะอีกด้วย“ขอบใจเจ้ามากเถาเถา” “ระหว่างเราไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำนี้เจ้าค่ะ ข้าขอเวลาศึกษาตัวยาปรุงกำยานสักระยะ อ้อ อีกอย่างข้ามีเรื่องสำคัญต้องรบกวนท่านให้ช่วยจัดการสักหน่อย” “มีสิ่งใดอย่าได้เกรงใจ เจ้ากล่าวมาได้เลย” “ท่านมีตำแหน่งสูงถึงเพียงนี้ คงจะหาบุรษหล่อเหลาไว้ใจได้สักผู้หนึ่งให้ข้าได้กระมัง”สิ้นคำของหญิงสาว จางจื่อรุ่ยพลันมุมปากกระตุก นี่นางอยา
ราคะสามบุปผา บทที่ 64
จางจื่อรุ่ยมองตามคนตัวเล็กที่เดินนำเข้าไปด้านใน ก่อนจะหันกลับไปสั่งควาคนขับรถม้าและคนสนิทอีกหลายประโยค จึงหมุนกายสาวเท้าตามหญิงสาวเข้าไป เรือนหลังนี้มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่หากมองจากภายนอกล้วนไม่มีสิ่งใดสะดุดตา แต่เมื่อได้เหยียบย่างเข้ามายังเรือนด้านใน ชายหนุ่มก็ต้องตกใจกับภาพทิวทัศน์เบื้องหน้า ต้นท้อที่เรียงรายสองฝั่งริมทางเดินผลิดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมละมุน ยามลมราตรีพัดมาแผ่วเบาก็พาเอากลีบดอกสีชมพูอ่อนปลิดปลิวร่วงหล่น กอปรกับร่างอรชรของหญิงงามที่เดินนำอยู่ด้านหน้า ยิ่งมองหัวใจของชายหนุ่มยิ่งสั่นไหว… “เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ เรือนของข้าอาจจะคับแคบไปเสียหน่อย โปรดอย่าได้ถือสา นี่น้ำชากับของว่างเจ้าค่ะ” “ขอบใจมาก ทุกอย่างล้วนดียิ่ง” ดวงตาคมกวาดไปรอบกายอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งลงเรียบร้อยแล้วจึงกล่าวธุระของตนทันที “ไม่ขอปิดบังเจ้าก็แล้วกัน ที่เข้ามาวันนี้เป็นเพราะสืบทราบมาว่าเครื่องหอมร้านเจ้าสามารถทำให้สตรีตั้งครรภ์ได้ หลายวันมานี้คิดว่าเจ้าคงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับข้าไม่มากก็น้อยกระมัง” ชายหนุ่มเอ่ยพร้มมกับจ้องมองใบหน้างดงามของอดีตน้องสาวข้างบ้านไปพลาง เถียนเถาฮวาเห็นเขา
ราคะสามบุปผา บทที่ 63
สิ้นคำเรียกขานที่ดูจะสนิทสนมของเถียนเถาฮวา จางจื่อรุ่ยที่คิดจะกล่าวคำทักทายเป็นอันต้องหยุดชะงักคำพูดติดอยู่ในลำคอ เขาพินิจหญิงงามเบื้องหน้าด้วยแววตาไม่เข้าใจ หากจำไม่ผิดตนไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับสตรีนอกเรือนมาก่อน การที่นางรู้จักชื่อของเขานั้นมิผิด แต่ทว่าการเรียกขานพี่ชายเช่นนี้ก็ดูจะสนิทสนมเกินไปหรือไม่… ราชครูหนุ่มตั้งใจจ้องมองนางอีกครั้ง ดวงหน้างดงามสะคราญโฉมเช่นนี้ หากได้ยลเพียงหนึ่งคราย่อมมิอาจลืมเลือน ดวงตากลมโตฉายประกายยินดีนั่นก็คล้ายจะคุ้นเคยขึ้นมาบ้างแล้ว ฉับพลันนั้นในสมองพลันมีภาพเด็กสาวผู้หนึ่งวาบผ่าน ดวงตาคมเหลือบมองป้ายชื่อร้านเหนือบานประตูในที่สุดก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่จะมั่นใจนัก “เจ้า…เถาเถาหรือ” “เจ้าค่ะ ข้าเอง หลายปีมานี้ท่านสบายดีหรือไม่เจ้าคะ” จางจื่อรุ่ยไม่อยากจะเชื่อสายตา เด็กสาวในวันวานยามนี้กลายเป็นโฉมสะคราญไปเสียแล้ว เถียนเถาฮวาในความทรงจำของเขานั้นผอมแห้ง สูงยังไม่ถึงเอวเขา ตามติดแจราวกับหางน้อย ๆ จางจื่อรุ่ยยังจำได้ดียามที่เขาเดินทางเข้าเมืองหลวง สาวน้อยผมแกละผู้นั้นยังร้องห่มร้องไห้จะตามมาให้ได้อยู่เลย “พี่ชายสบายดี ไม่คิดว่าจะเป็นเจ้า
ราคะสามบุปผา บทที่ 62
“คุณหนู แต่นั่นคือราชครูจางนะเจ้าคะ เราทำเช่นนี้จะดีแล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ลี่ชุนที่เห็นผู้เป็นนายยังคงนิ่งเฉยก็ร้อนใจแทนหญิงสาวอดจะกล่าวเตือนขึ้นมาไม่ได้ เถียนเถาฮวาเห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มปลอบโยนส่งไปให้“วางใจเถอะ หากเขาอยากพบข้าจริง ๆ ย่อมต้องมีวิธีการ ไปเรียกลูกค้าคนต่อไปเข้ามาได้แล้ว” ภายนอกเถียนเถาฮวาทำเป็นไม่สนใจได้ ใครเลยจะรู้ว่ายามนี้ในใจของนางลิงโลดเพียงใด ในที่สุดเขาก็มาเสียที ทว่าหากนางให้เขาพบง่ายดายเช่นนั้น สิ่งที่ทำมาตั้งแต่ต้นก็สูญเปล่าน่ะสิ…เวลาผ่านไปราวสามชั่วยาม ร่างบางในอาภรณ์สีชมพูดอกท้อจึงหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยอาการเมื่อยล้า นางทอดสายตามองออกไปด้านนอกก็เห็นว่าผืนนภาถูกอาบย้อมไปด้วยสีหมึกเสียแล้ว“คุณหนู ให้ลงกลอนห้องปรุงกำยานเลยหรือไม่เจ้าคะ” “เอานี่ไปเก็บให้ข้าด้วยก็แล้วกัน ถ้าเสร็จแล้วเจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ” เถียนเถาฮวายื่นกล่องไม้น่านมู่ที่ด้านในเต็มไปด้วยกำยานหลากหลายตำรับไปให้ลี่ชุน เด็กสาวรับไปถือไว้อย่างเคยชินก่อนจะกล่าวคุกับณหนูของตนอีกว่า“บ่าวไปดูบัญชีรายชื่อของวันนี้แล้ว ไม่มีคนของจวนราชครูลงชื่อจองไว้เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นหรือ…” เถียนถานฮวาชะงัก
ราคะสามบุปผา บทที่ 61
“มีข่าวอันใด เจ้าพูดมาให้กระจ่าง” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงถนัดตาเมื่อเห็นคนข้างกายเสียกิริยา ทว่าตงจื้อกลับไม่รอช้ารีบกล่าวออกมาในคราวเดียว “คนเฝ้าประตูจวนสืบข่าวจากชาวบ้านระแวกนี้ได้ความมาว่า ที่ตรอกซานฮวามีร้านเครื่องหอมมาเปิดใหม่ แต่เครื่องหอมภายในร้าน หาใช่เครื่องหอมธรรมดาขอรับ” “มิใช่เครื่องหอมธรรมดา เจ้าหมายถึง…เครื่องหอมนั้นทำให้คนมีบุตรหรือ!” ดวงตาคมดุจเหยี่ยวมีประกายความหวังพาดผ่านก่อนจะเลือนหายไปในเวลาต่อมา ขนาดหมอหลวงยังไม่สามารถรักษาอาการประหลาดของฮ่องเต้ได้ เขาอย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงจะดีกว่า “เป็นเครื่องหอมที่ทำให้มีบุตรจริง ๆ ขอรับ แต่เป็นกำยานสำหรับสตรี บ่าวไม่แน่ใจว่าจะมีกำยานรักษาโรคของบุรุษหรือไม่” “สืบมาแน่ชัดแล้วใช่หรือไม่ มิใช่พวกนักต้มตุ๋นกระมัง” จางจื่อรุ่ยถามเพื่อความมั่นใจหากแต่ร่างกายไวกว่าความคิด เขาพูดพลางเดินนำคนข้างกายไปทางรถม้าหน้าประตูจวนทันที ใช่นักต้มตุ๋นหรือไม่ไปเยือนสักครั้งก็กระจ่างแล้วไม่ใช่หรือ “ไปตรอกซานฮวา” “ขอรับนายท่าน” สารถีขับรถม้าควบทะยานไปทางที่ผู้เป็นนายบอกอย่างรวดรเร็ว ยิ่งใกล้ถึงตรอกซานฮวามากเท่าใด การสัญจรก็ยิ
ราคะสามบุปผา บทที่ 60
ตลอดการประชุมเช้าในราชสำนัก เจ้าของตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ ไม่เอ่ยวาจาใดแม้เพียงครึ่งคำ ใบหน้าหล่อเหลาฉายประกายเย็นชา ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายไม่น่าเข้าใกล้ แม้ขุนนางที่เคยมีไมตรีต่อกันยังไม่กล้ากล่าวทักทายภูเขาน้ำแข็งลูกนี้ ครั้นการประชุมเช้าจบลงชายหนุ่มก็ออกจากพระราชวังตรงกลับจวนของตนเองทันที“นายท่าน น้ำชากับของว่างเจ้าค่ะ” “อืม” เสียงทุ้มขานรับคำ ทว่าสายตาไม่ได้ละไปจากหนังสือราชการเบื้องหน้า มือหนาพลิกหน้ากระดาษไปสองสามที หัวคิ้วพลันขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อรับรู้ได้ว่าในห้องตำราของตนยังมีคนอยู่“เหตุใดยังไม่ออกไปอีก” “บ่าวเห็นว่านายท่านขยับไหล่อยู่หลายครา ให้บ่าวนวดให้ดีหรือไม่เจ้าคะ” ร่างอวบอัดตอบด้วยน้ำเสียงหยดย้อยพลางขยับกายบิดสะโพกเข้ามาใกล้เสียจนได้กลิ่นเครื่องหอมฉุนจมูก จางจื่อรุ่ยสำรวจการแต่งกายของสาวใช้ผู้นี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้านางจัดว่างามอยู่หลายส่วน แต่ที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะเป็นก้อนเนื้ออวบอิ่มที่ถูกสายรัดอกขับเน้นให้นูนเด่น ชายหนุ่มใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่คือสาวใช้อุ่นเตียงที่ไต้เท้าผู้หนึ่งมอบให้ เขาเคยใช้งานไปเพียงคร
Vous vous intéresseriez aussi à
เกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าพร้อมมิติบ้านสวน
ต้าซินซิน37.1K Vuesทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า79.1K Vuesฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้26.1K Vuesยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน171.7K Vuesนักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด
ต้าซินซิน840 Vuesทะลุมิติไปเป็นสาวนักทำขนมหวาน
มังกรเครา287 Vuesเกิดใหม่ชาตินี้ไม่เป็นแล้วสะใภ้ดี
ประตูฟ้ายั่งยืน590 Vuesตำแหน่งฮองเฮานี้ข้าครอง
ซีเยว่ / เด็กน้อยคว้าฝัน273 Vues
