ตอนที่ 4

“นี่มัน…กุ้งนี่!!”

เสียงของเขาดังจนเด็กๆ แถวนั้นหันมามอง ขณะที่พ่อค้าเฒ่าทอมสันหัวเราะหึๆ แคะฟันด้วยเล็บแล้วตอบเสียงทุ้ม

“กุ้ง…? โฮ่ๆ ที่นี่ใครเขาเรียกกุ้งกันเล่าเด็กน้อย พวกข้าน่ะเรียกว่า คลอว์วิน ต่างหาก”

อาเธอร์รีบก้าวเข้าไปใกล้ ตาแทบไม่กะพริบ มองเจ้าคลอว์วินสิบกว่าตัวดิ้นพล่านอยู่ในตะกร้า ก้ามแวววาวส่องประกายเหมือนโลหะชุบคมราวใบมีด ขณะขยับ มันยังทิ้งร่องรอยเป็นเส้นบางๆ ลอยวูบในอากาศ ราวกับใบมีดลมเฉือนที่ตัดแม้แต่ฝุ่น

“คุณทอมสันครับ…กุ—เอ่อ คลอว์วินพวกนี้ ขายยังไงเหรอครับ? ผมไม่เคยเห็นคุณลุงเอามาส่งที่โรงแรมเลยสักที”

ทอมสันเลิกคิ้ว หัวเราะพรืด “ฮ่าๆๆ โรงแรมเจ้าจะเอาพวกมันไปทำอะไรกัน? ที่นี่ใครเขากินคลอว์วินกันเล่า! คนทั้งหมู่บ้านเขาก็เอาแต่ก้ามมันไปตีเป็นใบมีด หรือลอกเปลือกแข็งๆ มาขัดเป็นเกราะ ต้มกินน่ะรึ? เจ้าอยากให้ไส้ขาดก่อนถึงปากหรือไง”

อาเธอร์นิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงท้องร้องโครกออกมาเบาๆ ความทรงจำในอดีตชาติประดังขึ้นมา—กุ้งเผาน้ำจิ้มซีฟู้ด กุ้งทอดกระเทียมพริกไทย กุ้งนึ่งนมสด…น้ำลายแทบไหล

“หืม…ที่นี่ไม่กินกุ้งงั้นเหรอ?” เขาพึมพำกับตัวเอง

“ฮึ เจ้านี่พูดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว” ทอมสันยกมือกอดอก มองเขาด้วยสายตางงๆ

อาเธอร์กัดฟันแน่นก่อนเงยหน้ามองอย่างจริงจัง “คุณทอมสัน ขายให้ผมได้มั้ยครับ”

พ่อค้าเฒ่าหัวเราะลั่น “ขายให้เจ้ารึ? ฮ่าๆๆ! ถ้าจะซื้อไปเลี้ยงไว้ในบ่อขำๆ ก็เอาไปเถอะน่า แต่ระวังให้ดีล่ะ ก้ามมันมีเวท ลมเฉือน แฝงอยู่แถมคมเหมือนคมดาบ ขืนซุ่มซ่ามไปโดนเข้าล่ะก็ นิ้วเจ้าขาดเป็นริ้วๆ แน่!”

เขาพูดจบก็จงใจงัดก้ามคลอว์วินตัวหนึ่งขึ้นมาโชว์ พลัน “ฉับ!” เสียงก้ามตัดอากาศดังวูบ เศษผ้าขี้ริ้วที่พาดอยู่ข้างตะกร้าขาดออกเป็นสองท่อนราวกับถูกมีดโกนเชือด

แต่แทนที่อาเธอร์จะกลัว ดวงตาเขากลับส่องประกายระยิบราวกับเห็นทองคำ

“งั้นแบบนี้ดีมั้ยครับ… คุณลุงให้คลอว์วินสิบตัวนี้กับผมก่อนฟรีๆ แล้วคืนนี้ คุณลุงลองไปที่ร้านอาหารโรงแรม ผมรับรองเลยว่าคุณลุงจะได้ลิ้มรสชาติที่ทำให้ลืมไม่ลง!”

ทอมสันกะพริบตาปริบๆ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะ “ฮ่าๆๆ เจ้านี่ช่างโม้นัก! แต่ก็น่าสนใจดี เอาสิ ลุงอยากรู้เหมือนกันว่าคลอว์วินที่คนทั้งหมู่บ้านไม่กล้ากิน จะกลายเป็นอะไรกันแน่ในมือเจ้า”

เขาคว้าตะกร้าแล้วยัดคลอว์วินสิบตัวใส่ถุงหนังส่งให้อาเธอร์ “เอาไปเลย! แต่ถ้าเจ้าไม่ทำให้ลุงประหลาดใจได้ล่ะก็…ลุงจะเอาเจ้าไปเลี้ยงแทนคลอว์วินซะดีมั้ย ฮ่าๆๆๆ!”

หลังจากเอากระดาษและหมึกไปวางให้ลุงไซรัสเรียบร้อย อาเธอร์ก็แทบจะวิ่งลงมายังครัวใหญ่ของโรงแรม ใจเต้นตึกตักราวกับเด็กที่ได้ของเล่นใหม่

ในหัวเต็มไปด้วยภาพความทรงจำ—เสียงน้ำมันเดือดฉ่า กลิ่นหอมกระเทียมพริกไทย ความกรอบของกุ้งทอดสามเกลอที่เคยเสิร์ฟลูกค้าที่ร้านเก่าในกรุงเทพฯ และตอนนี้…เขามีทั้ง “คลอว์วิน” และ “สามเกลอ” อยู่ในมือ!

“ท่านแม่ครับ ผมขอใช้ครัวซักครู่นะครับ พอดีได้วัตถุดิบใหม่มา เลยอยากลองถามอะไรนิดหน่อย”

อาเธอร์ยกสองมือไหว้เล็กๆ พร้อมทำตากลมโตแปะปิ๊งใส่แม่เข้าเต็มๆ

~ สายตาทำลายล้าง ~

ซาร่าถอนหายใจยาว ยกมือกอดอกแต่ปากมุมกระตุกขึ้นนิดๆ “ได้สิ…แต่ห้ามไปยุ่งกับวัตถุดิบของครัวเชียวนะ คืนนี้พ่อค้าคาราวานจะมากินดื่มกันทั้งคืน ถ้าเจ้าทำหายไปแม้แต่ขนมปังแผ่นเดียว แม่จะให้เจ้าไปล้างหม้อทั้งสัปดาห์!”

“ครับแม่!” อาเธอร์ยิ้มกว้างเหมือนได้รับชัยชนะในศึก

เมื่อแม่เดินออกไปที่บาร์ เขาก็รีบหันกลับมา หยิบตะกร้า “คลอว์วิน” วางบนโต๊ะ ก้ามของมันยังวาวแสงสลับสะท้อนเหมือนมีคมดาบซ่อนอยู่ ข้างๆ กันคือเครื่องเทศที่เขาพึ่งได้มาเมื่อเช้า—กระเทียม พริกไทย และรากผักชี สามเกลอ

อาเธอร์สูดลมหายใจเข้าลึก “เอาล่ะ…ถึงเวลาสร้างตำนาน กุ้งทอดสามเกลอ!”

เขาคว้ามีดขึ้นมา แต่พอก้มหันไปดู “คลอว์วิน” ก็ดันฟาดก้ามใส่โต๊ะ ฉับ! เสี้ยนไม้กระเด็นปลิวว่อนจนเกือบเฉียดจมูก “เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ เพื่อน! นี่ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นเมนูระดับตำนานนะ ไม่ใช่ศัตรูในสนามรบ!” อาเธอร์บ่นพึมพำเหมือนกำลังเจรจาสงบศึก

เขาใช้ผ้าหนาๆ คลุมตัวคลอว์วินก่อนรีบลงมือชำแหละ ก้ามยังคงเปล่งไอเวทลมเฉือนจนผ้าขาดเป็นริ้ว ต้องกดแรงๆ ถึงจะหยุดดิ้นได้ พอหัวใจเริ่มสงบ อาเธอร์ก็จัดการแกะคลอว์วินออกมาเป็นตัวๆ เนื้อข้างในกลับทอประกายจางๆ ราวกับคริสตัลใต้น้ำ

“สวยกว่ากุ้งบ้านเราตั้งเยอะ…” เขาพึมพำ ก่อนหยิบครกหินขึ้นมา ใส่สามเกลอ โขลกจนกลิ่นหอมฉุยลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว

เสียง “ตึ้ก! ตึ้ก! ตึ้ก!” ของสากดังเป็นจังหวะ ผสมกับกลิ่นกระเทียมผัดกับพริกไทยที่แทบจะทะลุทะลวงเข้าไปในจมูก

แค่คิดว่าอีกไม่นานกุ้งทอดสามเกลอจะลงกระทะ น้ำมันร้อนๆ กำลังจะเดือดฉ่า อาเธอร์ก็ยิ้มกว้างไม่หยุด