ตอนที่ 5

อาเธอร์ตั้งกระทะใบใหญ่ลงบนเตา หยดน้ำมันใสสะอาดลงไป พริบตาเดียวกลิ่นหอมมันก็เริ่มโชยตามไอร้อน

“เอาล่ะ…งานนี้ฝากอนาคตไว้กับ คลอว์วินทอดสามเกลอ เลยละกัน”

เขาตักสามเกลอที่โขลกจนเข้ากันดีแล้วใส่ลงในน้ำมัน ฉ่าาาา! เสียงแตกซู่ดังลั่น กลิ่นหอมกระเทียม พริกไทย รากผักชีอบอวลราวกับมนตร์สะกด

จากนั้น เขาจับ “คลอว์วิน” ที่หมักไว้เบาๆ แล้วหย่อนลงไปในกระทะทันทีที่เนื้อสัมผัสความร้อน แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็วาบขึ้นมาจากเปลือก เนื้อมันดิ้นกระตุกราวกับยังมีพลังต่อต้าน พลังเวทลมเฉือนสะท้อนออกมาเป็นคลื่นเล็กๆ ฟู่! จนฟองน้ำมันแตกกระเซ็น

“โอ้โห…จะลงกระทะยังทำตัวเป็นนักสู้สินะ” อาเธอร์หัวเราะ แต่สองมือก็กดตะหลิวแน่นคุมไว้

เสียง ฉ่าาาาา!! ดังสะท้อนดังกว่าเดิมจนคล้ายเสียงปรบมือนับสิบครั้ง

กลิ่นสามเกลอซึมเข้าไปในเนื้อของคลอว์วิน เนื้อใสที่เคยทอประกายเริ่มกลายเป็นสีส้มทองราวอัญมณีถูกไฟขัดเงา พร้อมเส้นลมบางๆ ฟุ้งออกมาราวกับหมอกเวทมนตร์

เขารีบกลับตัวคลอว์วินทีละด้าน ก้ามเงินที่เคยแผ่วพลังน่าหวาดกลัว บัดนี้กลับงดงามเหมือนเครื่องประดับจากสวรรค์

น้ำมันแตกซู่สุดท้าย ก่อนที่เสียงจะเบาลง อาเธอร์ตักขึ้นมาวางเรียงบนจานไม้ ราดด้วยสามเกลอผัดหอมฉุย กลิ่นหอมฟุ้งออกไปนอกครัวทันที

[ ติ๊งงงงงง… คุณปลดล็อกอาชีพรอง : พ่อครัว ]

ประตูครัวเปิดออก แอ๊ด… ซาร่าโผล่หน้าเข้ามา “อาเธอร์! เจ้าทำอะไรน่ะ ทำไมกลิ่นมัน…มันถึงได้”

“อาเธอร์! กลิ่นอะไรเนี่ย?” เสียงของซาร่าดังขึ้นจากทางประตูครัว เธอเปิดเข้ามาพร้อมชะงักค้างเมื่อกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมาจากกระทะทองแดง กลิ่นนั้นไม่เหมือนอาหารที่เธอเคยได้กลิ่นมาก่อน—หอมทั้งเครื่องเทศ ทั้งกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นเนื้อคล้ายกุ้งแต่แปลกใหม่จนอดกลืนน้ำลายไม่ได้

อาเธอร์ยิ้มบาง “คลอว์วินทอดสามเกลอครับ ท่านแม่ รอชิมพร้อมกันตอนลุงทอมสันมานะครับ”

“คลอว์วิน? สามเกลอ?” ซาร่าทวนคำด้วยความฉงน แต่ยังอดยิ้มตามลูกชายไม่ได้เมื่อเห็นแววตาเปล่งประกายของอาเธอร์

คืนนั้น บาร์ในโรงแรม “เหล่ากระต่าย” คึกคักกว่าทุกวัน คาราวานพ่อค้าจากเมืองหลวงที่เหนื่อยจากการเดินทางและขายสินค้าตอนกลางวัน พวกเขาพากันมานั่งพักกินดื่มในบาร์ไม้สองชั้นที่ประดับด้วยโคมไฟกระจกส่องแสงนวลอุ่น ผนังไม้สีน้ำผึ้งสะท้อนประกายไฟจากเตาผิงที่มุมห้องให้ดูอบอุ่นเหมือนบ้าน

เสียงหัวเราะดังระงมปนเสียงเครื่องดนตรีพื้นเมือง—พิณสายของเอลฟ์จากเหนือ สอดรับกับจังหวะกลองหนังที่ตีด้วยมือ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นไม้เป็นจังหวะตามทำนองเพลง เสียงเบียร์หมักถูกเทใส่แก้วดัง “ฟู่” ก่อนจะตามมาด้วยเสียงชนแก้วดัง แกร๊ง! และเสียงโห่ร้อง “ดื่ม! ดื่ม!”

กลิ่นเบียร์หมักสดหอมแรงลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นเนื้อย่างจากครัวด้านหลัง กลิ่นไม้สนจากเตาผิงอบอวลไปทั่วจนบรรยากาศทั้งห้องชวนให้รู้สึกสบายและเป็นกันเอง พ่อค้าบางคนเริ่มเล่นพนันลูกเต๋าเวทกันบนโต๊ะ บางกลุ่มเปิดหีบสมบัติอวดของแปลกที่ได้มาจากแดนไกล—ขวดผลึกเรืองแสง หินมานาแตกปะการัง และขนนกยักษ์สีฟ้าครามที่สะท้อนแสงจันทร์

เสียงลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างพาเอากลิ่นดอกไม้จากสวนด้านนอกเข้ามา เจือกับกลิ่นเบียร์และเสียงเพลง ทำให้ค่ำคืนนั้นของหมู่บ้านแสงจันทร์อบอวลไปด้วยความสุขและชีวิตชีวา

“เฮ้! ปีเตอร์!” หนึ่งในพ่อค้าตะโกนเสียงดัง “พวกเราไม่ได้มานาน วันนี้ต้องเปิดเบียร์ที่หมักไว้นั่นให้หมดเลยนะ ฮ่าฮ่า!”

เสียงชนแก้วและเสียงหัวเราะดังก้อง บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริงตามแบบของหมู่บ้านชายแดน หมู่บ้านแสงจันทร์แห่งนี้เป็นจุดพักสุดท้ายก่อนพ้นเขตอาณาจักร จึงมักกลายเป็นที่ระบายความเหนื่อยของเหล่าคาราวาน

แต่ทันใดนั้น... ความครึกครื้นค่อย ๆ แผ่วลง

ทุกสายตาหันไปยังประตูครัว เมื่อซาร่าเดินออกมาช้า ๆ ในมือถือจานสีทองอร่ามที่ยังมีไอร้อนระเหยขึ้นอย่างนุ่มนวล กลิ่นหอมแรงขึ้นทันทีจนคนทั้งห้องหยุดพูด

“ของขวัญพิเศษ... สำหรับวันพิเศษค่ะ” เธอกล่าวด้วยเสียงนุ่ม ก่อนวางจานนั้นลงบนโต๊ะไม้ยาวกลางห้อง

แสงตะเกียงสะท้อนกับผิวเนื้อคลอว์วินทอดที่กรอบจนเป็นสีทอง เส้นหนวดสีฟ้าจางของมันชูขึ้นเบา ๆ เหมือนยังคงมีชีวิต กลิ่นหอมผสมระหว่างเครื่องเทศสามชนิด ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

พ่อค้าหลายคนมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“มันคือ... ตัวอะไรหรือครับ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้

อาเธอร์เดินออกมาตามหลังแม่ พร้อมผ้ากันเปื้อนสีขาว “คลอว์วินทอดสามเกลอครับ เมนูพิเศษของคืนนี้... ”