ตอนที่ 6

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบโต๊ะ ทุกคนไม่รู้จะเริ่มจากคำถามไหนดี—เพราะกลิ่นหอมขนาดนี้ ราวกับต้องมนต์สะกด

อาเธอร์ถือจานทองเหลืองขนาดพอดีมือเดินตรงไปหาชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่มุมโต๊ะ พร้อมพูดว่า “นี่คือคลอว์วินทอดสามเกลอครับคุณลุงทอมสัน” เด็กชายกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทอมสันก้มมองจานตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว “ไหนอะ!? เจ้าคลอว์วินตัวที่มีก้ามยาวเป็นศอก เกราะแข็งเหมือนเหล็กนี่น่ะหรือ? ทำไมมันถึงกลายเป็นเนื้อขาว ๆ เด้ง ๆ แบบนี้ไปได้...”

เขาพึมพำพลางใช้ส้อมจิ้มเบา ๆ เนื้อทอดนั้นดูเด้งนุ่ม มีน้ำมันใสสะท้อนแสงตะเกียงระยิบระยับ กลิ่นหอมละมุนคล้ายเครื่องเทศผสมดอกไม้จันทร์ลอยขึ้นแตะจมูก

อาเธอร์ยกมือห้ามเบา ๆ “อย่าเพิ่งสงสัยครับคุณลุง ลองชิมก่อน—คำแรก กินเปล่า ๆ ไม่ต้องจิ้มอะไร ส่วนคำที่สอง ลองแตะเกลือนิดหนึ่งครับ”

ทอมสันเลิกคิ้ว แต่ก็ทำตาม เขาตักคำเล็ก ๆ เข้าปาก—

กรุบ...

เสียงเคี้ยวเบา ๆ ดังท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนจับตาดูอยู่

จากนั้น...แววตาของลุงทอมสันก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับรสชาติระเบิดออกในปาก กลิ่นหอมหวานของเนื้อคลอว์วินผสมรสเค็มละมุนของน้ำมันสมุนไพรซึมทั่วลิ้น ก่อนกลายเป็นรสกลมกล่อมอุ่นลึก เหมือนมีมานาอ่อน ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“บ้าไปแล้ว...นี่มัน—นี่มันคลอว์วินจริง ๆ เหรอ!?” เขาอุทานเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้าง “สิ่งที่อร่อยขนาดนี้อยู่ในหมู่บ้านของเรามาโดยตลอดเนี่ยนะ!? ทำไม... ทำไมถึงไม่มีใครบอกข้า! ทำมายยยยยยย!!”

เสียงหัวเราะระเบิดขึ้นทั่วบาร์ทันที เสียงชนแก้ว เสียงปรบมือดังสนั่น บางคนเริ่มลุกขึ้นยืนขอจานของตัวเอง “เอามาอีกจานสิ! ของขวัญจากพระจันทร์แน่ ๆ แบบนี้!”

อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ ในใจ

[ ติ๊งงงงงง… คุณทำเควสเริ่มต้นของอาชีพพ่อครัว สำเร็จ กรุณาดูของรางวัล ]

ภายในโรงแรมเหล่ากระต่ายในยามค่ำคืนเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและกลิ่นอายของความสุข เสียงพูดคุยหัวเราะของลูกค้าแขกประจำดังสลับกันไปทั่วห้องอาหาร เสียงแก้วกระทบกันเบาๆ คล้ายจังหวะดนตรีที่ประสานกับเสียงลมยามค่ำพัดลอดช่องหน้าต่างไม้ กลิ่นหอมของ “คลอว์วินทอดสามเกลอ” ยังลอยอบอวลทั่วบริเวณ แม้จานสุดท้ายจะหมดไปแล้ว แต่กลิ่นเครื่องเทศที่ค่อยๆ ซึมเข้าในอากาศยังคงทิ้งร่องรอยของความอบอุ่นไว้อย่างชัดเจน

แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสลัวอยู่ตามมุม เส้นแสงสีทองนวลสะท้อนกับไอน้ำที่ลอยขึ้นจากครัวหลังร้าน ให้ความรู้สึกราวกับหมู่ดาวในหม้อแกงกำลังระยิบระยับในอากาศ แขกบางคนยกแก้วขึ้นดื่ม เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเบาลงเป็นเสียงสนทนาอบอุ่นประสานกับเสียงไฟในเตาอบที่แตกเปรี๊ยะเบาๆ

อาเธอร์ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ไม้ เขามองดูทุกคนด้วยรอยยิ้มบาง ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟอบอุ่นราวกับมีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนนี้

ในหัวของเขา “ระบบ” ที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อตอนเช้า ยังคงนิ่งอยู่ในมุมหนึ่งของจิต ราวกับป้ายบอกทางที่เขายังไม่อยากเหลียวมอง เขาไม่รีบร้อน ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้ แต่อยาก “รู้สึก” ให้ครบเสียก่อน — รู้สึกถึงรสชาติของความสุข ความคึกคักของผู้คน และกลิ่นหอมที่บ่งบอกว่าที่นี่…คือชีวิตจริง

“เดี๋ยวค่อยว่ากัน” เขาพึมพำเบาๆ ขณะมองไปทางครัวที่ลุงไซรัสกับพี่ราเชลกำลังช่วยกันเก็บของ

ในใจของเขามีบางอย่างเต้นแผ่วๆ คล้ายเสียงเรียกของระบบนั้น แต่เขาก็ปล่อยให้มันรอไปก่อน ปล่อยให้เสียงหัวเราะของผู้คน และไออุ่นจากไฟในครัวกลบเสียงเรียกนั้นไปจนหมด

คืนนี้ เขาอยากเป็นเพียง “อาเธอร์” เด็กชายในโรงแรมเล็กๆ แห่งหมู่บ้านแสงจันทร์ อยากซึมซับกลิ่นของเครื่องเทศและเสียงของผู้คน อยากจำความรู้สึกนี้ไว้ให้ชัด ก่อนที่พรุ่งนี้—ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไปเมื่อเขาตัดสินใจเปิดหน้าต่างของ “ระบบ” นั้นขึ้นมา

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสาม เหล่าแขกได้กลับกันไปหมดแล้ว วันนี้โรงแรมเหล่ากระต่ายเปิดดึกกว่าเดิมเพราะ ต้อนรับเหล่าพ่อค้า หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อย อาเธอร์ก็กลับขึ้นห้อง พร้อมกับตรวจสอบข้อมูลต่างๆ ที่ระบบแจ้งเตือน

[ อาชีพรอง พ่อครัว LV.1 ]

ความสามารถ : สามารถทำให้อาหารมีค่าสถานะเล็กน้อย

[ สกิล สารานุกรมวัตถุดิบ LV.1 ]

ความสามารถ : สามารถดูข้อมูลวัตถุดิบต่างๆ ในโลกแห่งนี้ได้ 

~ ระบบนายมีอะไรพิเศษ แบบร้านค้า วงล้อ หรือกล่องมิติ ไรแบบนี้มั้ย ~

[ ระบบกำลังประมวลผล…… ]

[ …. z Z Z … ]