ต้นเหตุ

"เธอไปได้คลิปนั้นมาจากไหน ?"

ฉันโพล่งถามอย่างระแวงทันที เรื่องลับมากขนาดนั้น พิมกับพี่วินจะถ่ายคลิปไว้ทำไม หรือถ้าถ่ายไว้จริงๆ ทำไมยัยนี่ถึงมีได้ล่ะ

ฉันมองนางอย่างเคลือบแคลงสงสัยจริงๆ

"ก็ไม่ยากหรอกค่ะ เพราะโรงแรมที่พวกเขาไปแอบพรอดรักกัน เป็นโรงแรมที่ฉันรู้จักพอดีสิคะ"

โรงแรมที่ไหนแอบถ่ายคลิปลูกค้า ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

มันต้องมีการวางแผนมาก่อน!

"โกหก ฉันไม่เชื่อเธอหรอก"

ฉันต่อว่าเสียงดัง แล้วจ้องตาใสๆคู่นั้นอย่างค้นคว้า

ครั้งที่แล้วยัยนี่ก็บอกเองว่า เป็นคนเอารูปของฉันให้อเล็กซ์ดู ทำให้เขาสนใจฉัน

ครั้งนี้ก็ยังมาบอกว่า เป็นคนเอาคลิปลับของสองคนนั่นส่งให้อเล็กซ์อีก

นางมีแผนอะไรกันแน่!

ฉันชี้หน้ายัยตุ๊กตาแล้วว่า

"เรื่องบ้าทั้งหมดนี่ ฉันว่าเธอต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่ๆ บอกมานะว่าทำแบบนี้ทำไม!?"

"อย่าเพิ่งโมโหสิคะ ใจเย็นๆก่อน นี่ฉันทำเพื่อคุณทุกอย่างเลยนะคะ"

ยัยตุ๊กตาพยายามบอกให้ฉันใจเย็นๆ ด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ตอนนี้อารมณ์ฉันมันขึ้นจนเย็นไม่ไหวแล้ว

"อย่ามาบอกว่าทำเพื่อฉันนะ เราไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ!!"

ฉันลุกขึ้นแล้วฉุดยัยนั่นขึ้นด้วยสองมือที่กำแน่น บีบแขนนางแรงๆให้รู้ซะบ้างว่า อย่าได้คิดมาบงการชีวิตคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้ และเริ่มเสียงดังขึ้น

"เธอทำชีวิตฉันพังไม่เหลือชิ้นดี บอกมานะว่าทำกับฉันอย่างนี้ทำไม ห๊ะ!"

จู่ๆฉันก็รู้สึกเหมือนบ้านหมุนและพลิกคว่ำ มีเสียงของหล่นกระทบพื้นดัง

ตึง!

แล้วฉันก็เหมือนมองเห็นดาว อย่างมึนๆงงๆ

ยัยตุ๊กตาก้มหน้าลงมามองฉันด้วยสายตาเรียบนิ่ง ฉันถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่า ถูกยัยนั่นจับทุ่มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ

แผ่นหลังเริ่มปวดระบม แล้วน้ำตามากมายที่ฉันทนเก็บกดไว้มาหลายวันก็ทะลักทลายออกมาเหมือนเขื่อนแตก

ฮือออ โฮววว

ฉันนอนร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กๆ ไม่แคร์ ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น ใครจะมองว่าฉันดูน่าเกลียดก็ช่างมัน

ก็ฉันถูกรุมรังแก ถูกลักพาตัว ถูกข่มขืนทั้งข้างหน้าทั้งข้างหลัง ถูกแฟนนอกใจ ถูกเพื่อนหักหลัง และยังถูกยัยบ้านี่จับทุ่มลงกับพื้น

ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉัน...ฉันอยากกลับบ้าน โฮ....โฮ....

"นี่.."

ยัยตุ๊กตาเอื้อมมือมาสะกิด แต่ฉันยังคงร้องไห้ต่อไป

"นี่คุณ เจ็บมากเลยหรือคะ"

ถามมาได้ ลองมาเป็นฉันบ้างมั๊ยล่ะ ที่ร้องไห้อยู่นี่เพราะเสียหน้าน่ะรู้มั๊ย เสียหน้าที่โดนนางจับทุ่มจนไม่เหลือความมั่นใจแล้ว

แม้แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆบางๆ แค่สูงกว่าฉันนิดนึง ก็ยังสามารถจับฉันทุ่มลงกับพื้นง่ายๆได้

โดนคนรังแกกันแบบนี้ โลกนี้มันคงอยู่ยากสำหรับฉันแล้วล่ะ ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง

ฮื้อออ ..ฮือออ ..โฮววว

"อย่าร้องไห้เลยค่ะ เดี๋ยวไม่สวยนะคะ"

ฉันสวยย่ะ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันภาคภูมิใจมาตลอดชีวิต

ฮืออ ฮืออ

"ถ้าไม่งอแง ฉันจะบอกให้ว่าทำไมคุณต้องมาอยู่ที่นี่ ดีมั๊ยคะ"

ฮึบ!

ฉันกดปุ่มหยุดน้ำตาอัตโนมัติ และลุกขึ้นมานั่งทันที จนยัยตุ๊กตาทำหน้าเหวอ

ฉันเชิดหน้าขึ้นให้ดูมีทรง แล้วใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลเนียนออกอย่างมีจริตแล้วพูดว่า

"พูดมาสิ ฉันฟังอยู่"

ยัยนั่นมองฉันด้วยสายตาแบบใหม่ ที่เหมือนเพิ่งจะเคยเห็นรถซาเล้งเก่าผุ แต่ดันวิ่งเร็วแซงรถแข่งได้

ก็ฉันไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบเจ้าหญิงนะ หน้าตาสวยๆแบบนี้ ถ้าไม่รู้จักเอาตัวรอดตั้งแต่เด็ก ฉันคงถูกจับกรีดหน้าตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นแล้ว

การรู้จักเข้าใจสถานการณ์ ว่าต้องทำตัวอยู่ในสถานะไหน ฉันน่ะโครตเซียนเลยนะ

อย่างเช่น ตอนเข้าไปเรียน ม.ต้นใหม่ๆ พวกรุ่นพี่ขี้อิจฉาที่โตกว่า ก็จะคอยเพ่งเล็งน้องๆที่หน้าตาดี

โดยเฉพาะฉัน!

แต่ความตอแหล เอ้ย ความมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเยี่ยมในการคอยชื่นชมความสวยของรุ่นพี่ทุกคน และมีขนมเล็กๆน้อยๆคอยติดไม้ติดมือไม่ขาด ทำให้ฉันกลายเป็นน้องรักของพวกรุ่นพี่ขาใหญ่อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นจะมีใครกล้ารังแกฉันอีกล่ะ

พวกผู้หญิงก็กลัวหงอ เพราะฉันมีขาใหญ่คุม

พวกผู้ชายก็ไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะขาใหญ่เขาหวง

ฉันอยู่รอดปลอดภัยมาตลอด จนมาเจอตัวหายนะอย่างยัยนี่นั่นแหละ

ฉันมองประเมินยัยตุ๊กตามาตั้งแต่ครั้งก่อนที่เจอกันแล้ว

นางเป็นพวกพูดมาก และก็เก็บความลับไม่ค่อยอยู่ เพราะเป็นคนขี้อวด ดูจากเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่นางใส่ทั้งตัวสิ ดูก็รู้ว่าอยากตะโกนให้โลกรู้ว่านางน่ะ รวย และดูดีแค่ไหน

เหมือนที่นางบอกกับฉันเองว่า เป็นคนเอารูปของฉันให้อเล็กซ์ดู

นางกล้าพูด เพราะอยากจะบอกกับฉันว่า อเล็กซ์มาสนใจฉันได้ก็เพราะนาง

แต่นางคงคิดน้อยไปหน่อยว่าฉันกับอเล็กซ์จะปิ๊งปั๊งกันทันทีที่ได้เจอกัน อย่าคิดว่าตาอเล็กซ์นั่นจะหล่อมาก หล่อจนผู้หญิงทุกคนต้องยอมศิโรราบกันหมดนะ

เขามันเป็นปิศาจในคราบเทพบุตร ลองมาโดนแบบฉันบ้างสิ คิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลลงมาอีกครั้งจนต้องฮึบไว้

"สรุป จะพูดหรือเปล่า"

ฉันทำเสียงแข็งถามออกไปอีกครั้ง เมื่อเห็นนางนิ่งไปนาน

"เอ่อ ฉันช่วยพยุงคุณขึ้นมานั่งเก้าอี้ก่อนดีกว่าค่ะ"

ฉันถึงขยับตัวลุกขึ้นจากพื้นที่โดนนางจับทุ่มเมื่อกี้ แต่ยัยตุ๊กตาไวกว่า นางจับฉันดึงขึ้นด้วยแรงที่เทียบเท่ากับผู้ชาย จนฉันลอยขึ้นมาแล้วพานั่งลงบนเก้าอี้อย่างรวดเร็วแบบแทบไม่ต้องออกแรง

ดีนะ ที่ก่อนหน้านี้ฉันยั้งใจไว้ก่อน ไม่ไปตบหน้านางเข้า แรงเยอะขนาดนี้ฉันควรเจียมเนี้อเจียมตัวจะดีกว่า อย่าได้คิดจะไปมีเรื่องกับนางเชียว

ผู้หญิงในแก๊งค์ยากูซ่าอย่างนาง ต้องไม่ใช่พวกคุณหนูนุ่มนิ่มที่อยู่บนหอคอยงาช้างแน่

เมื่อนางพยุงฉันให้นั่งลงตรงข้ามกันเรียบร้อย นางก็จับมือทั้งสองข้างของฉันไปกุมไว้แน่น

ฉันได้แต่สงสัยท่าทางแบบนี้ของนาง จนนางรับรู้ความคิดของฉันได้ แล้วยอมบอกว่า

"ฉันขอจับมือของคุณไว้ก่อน เพราะหลังจากที่คุณได้ฟังเรื่องราวที่ฉันจะบอกแล้ว คุณอาจจะอยากตีฉันอีกก็ได้ แต่ฉันเป็นพวกที่ห้ามตัวเองไม่อยู่ เวลาเจอกับสถานการณ์ที่รุนแรงจะต้องตอบโต้ทันที เช่น ถ้าคุณตบฉัน ฉันก็จะหักมือคุณอัตโนมัตินะคะ"

นาง..นี่นางขู่ฉันใช่มั้ย นิสัยเหมือนกับอเล็กซ์ไม่มีผิด สมแล้วที่เป็นผีเน่าโลงผุคู่กัน

ฉันพยักหน้ารับเป็นการบอกว่า เข้าใจแล้ว

นางถอนหายใจ แล้วถึงยอมเปิดปากเล่าออกมา

ขอบอกนะ เรื่องที่นางจะพูดตอนนี้ ฉันอาจจะไม่เชื่อเลยก็ได้ นางอาจจะแต่งเรื่องโกหกพกลมบลาๆๆ มาหลอกฉันก็ได้ใครจะรู้

"เรื่องที่ทำไมคุณถึงต้องมาอยู่ที่นี่ได้ ก็เพราะ...อเล็กซ์ชอบคุณค่ะ"

เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว เขาบอกฉันแล้วย่ะ ถ้าไม่ชอบไม่ติดใจฉันจนพาลากบินข้ามประเทศมาขนาดนี้ ก็แปลกแล้วล่ะ

ฉันแกล้งถอนหายใจกลับบ้าง แล้วพยายามดึงมือที่ถูกกุมไว้ออก แต่นางยังจับไว้แน่นเหมือนว่ายังพูดไม่จบ

"เขาชอบคุณตั้งแต่เห็นแค่ในรูปแล้วนะคะ"

นั่นสิ คนพวกนี้มีรูปของฉันได้ยังไง ถึงฉันจะสวย แต่ก็ไม่ใช่ดารา ไม่ใช่คนดังที่ไหน ไม่มีใครรู้จักด้วยซ้ำ

"พวกคุณไปเอารูปของฉันมาจากไหน แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วย"

"พวกเราตามหาคุณมานานแล้วค่ะ คุณแม่ของคุณซ่อนตัวตนได้เนียนมาก จนเราใช้เวลานานกว่าจะหาคุณเจอ"

"ว่าไงนะ แม่ฉันเกี่ยวอะไรด้วย"

ยัยนี่ ชักจะลามปามแล้วนะ

"คุณคือลูกสาวคนเดียวที่หายไปของ ท่านโทชิ ไทระ หนึ่งในสามหัวหน้าใหญ่แก๊งค์ยากูซ่าของเราค่ะ"

พอได้ฝังนางพูด ฉันก็...

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

55555555

ไม่ตบหน้านางก็ได้ แต่ขอหัวเราะเยาะหน่อยละกัน

ยัยนี่คงจะชอบอ่านนิยายก่อนนอนทุกคืนแน่ เลยก็อปเรื่องเบสิคแบบนี้มาหลอกฉัน

เช่น ต่อจากนั้นอเล็กซ์ก็คือคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่ได้หมั้นหมายให้ไว้กับฉันตั้งแต่เล็ก พอตามหาฉันเจอก็เกิดตกหลุมรักทันที สุดท้ายก็ได้แต่งงานกัน

จบอวสาน...

"เท่านี้ใช่มั้ยคะ พอดีฉันเริ่มจะเพลีย คงต้องขอตัวก่อน"

ฉันตัดบททันที ไม่อยากเสียเวลากับคนที่คิดว่าฉันโง่ และถูกหลอกง่ายๆแบบนี้อีกต่อไป

แต่ยัยตุ๊กตายิ่งบีบมือฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม แล้วพูดต่อเป็นชุดว่า

"พ่อของคุณทรยศแก๊งค์ยากูซ่าของเรา ตามกฎขององค์กรที่มีมานาน พวกคุณทั้งครอบครัวต้องตายทั้งหมด แต่แม่ของคุณพาคุณหนีไปก่อน พร้อมกับเอกสารลับ.."

"....!?"

 

**********