พี่ชอบพราย

เขาว่าคนเรา แข่งอะไรแข่งได้ แต่แข่งบุญแข่งวาสนา มันแข่งกันไม่ได้

ฉันได้แต่นึกน้อยใจในวาสนาของตัวเองจนต้องนอนคว่ำร้องไห้กระซิกๆกับความโชคร้ายของตัวเอง

ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์แบบแล้ว

ช่วงล่างตั้งแต่เอวลงไป ไม่สามารถขยับซี้ซั้วได้แม่แต่นิดเดียว แค่นอนหายใจรวยรินเบาๆ ก็ต้องระมัดระวังไม่ให้กระเทือนถึง...จุดนั้น...ด้วย

ไอ้เลว !

ไอ้วิปริต !

ไอ้คนไม่ใช่คน !

ฉันได้แต่สาปแช่งคนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้อยู่ในใจ จนตอนนี้ฉันต้องมานอนคว่ำ เพื่อปล่อยให้ช่องทางด้านหลังไม่ให้ถูกกระทบกระเทือนไปมากว่านี้ และสามารถเยียวยาตัวเองให้กลับมาหายเป็นปกติได้ในเร็ววัน

เมื่อครู่ หมอที่มาดูอาการร่อแร่ของฉัน เอาแต่ยิ้มแบบมีลับลมคมในและพูดเสียงดังมากให้อเล็กซ์ฟังว่า

อาการไม่เป็นอะไรมาก หมั่นทายาเช้า เย็น แล้วกินยาบำรุง ไม่เกินสามสี่วันก็จะดีขึ้นเอง

หมอตรวจผิดหรือเปล่า?

ฉันต้องทนอับอายเปิดก้นให้หมอผู้หญิงแก่ๆ ท่าทางอย่างกับหมอตำแยดูก้นของฉันฟรีๆ แล้ววินิจฉัยว่าอาการของฉันมันแค่บาดเจ็บเล็กน้อยได้ยังไง

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า อาการของฉันเข้าขั้นวิกฤตถึงขั้นสาหัสร้ายแรงเลยเชียวนะ

ฉันต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่จะตาย

"พะ..พาฉันไป ..โรงพยาบาลที"

ฉันพยายามขอร้องใครก็ได้ที่ได้ยิน ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ยังจำเสียงที่เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ว่า..

เขาเอาผู้หญิงจนตาย มาหลายคนแล้ว!!

วนกลับเข้ามาในสมองของฉันราวกับเครื่องเสียงเอ็คโค่ ที่ก้องกังวาลหลอกหลอนซ้ำไปซ้ำมา

เขามันเป็นปิศาจ ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่ต่อไป คงต้องตายอนาถแน่ๆ

อาจจะมีข่าว หญิงนิรนามถูกเอามาทิ้งไว้กลางป่าเปลี่ยวที่ไหนซักแห่ง สภาพศพเปลือยเปล่า แต่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่น่าสงสัยทางทวารหนัก

ไม่นะ!!

ฉันจะไม่ยอมตายแบบนั้นเด็ดขาด ขนาดเป็นศพแล้วผู้คนก็คงจะพยายามค้นหาความจริงว่าฉันตายเพราะอะไร จะมีคนมากมายเข้ามาดูก้นฉันเต็มไปหมด เพื่อวิเคราะห์สาเหตุการเสียชีวิต

ม่ายยย...

ฉันร้องไห้ฮือๆออกมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงสภาพที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

"ยังเจ็บอยู่เหรอพราย"

เสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์ถามมาใกล้ๆ จนฉันผวาดีดตัวออกห่างอัตโนมัติ

"โอ๊ยยย.."

ฉันร้องเสียงหลง เมื่อขยับตัวแล้วตรงนั้นมันก็ถูกกระทบกระเทือนไปด้วยราวโนมิโน่

มืออุ่นใหญ่เข้าจับฉันให้กลับมานอนคว่ำกับหมอนอุ่นอย่างเบามือ แล้วลูบหลังบอบบางให้คล้ายกับเป็นการปลอบประโลม

แต่ฉันผวาไปทั้งตัวแล้ว จนเกร็งตัวแข็งเมื่อถูกเขาสัมผัส

"นอนพักซักหน่อยนะครับ อีกเดี๋ยวก็คงดีขึ้น"

อย่ามาจั๊บบบ!!

ฉันได้แต่ร้องเสียงสูงอยู่ในใจเท่านั้น ทำฉันปางตายขนาดนี้ อย่าแกล้งทำมาเป็นห่วงเป็นใยเลย

ไม่อินโว้ย...

"พรายหิวมั้ย ทานอะไรสักนิดมั๊ยครับ พี่จะให้คนไปเตรียมมา"

ฉันกัดฟันแน่น หลับตาไม่อยากตอบอะไรทั้งสิ้น

ทำไมเขาไม่ไปซักที สภาพฉันตอนนี้ ถึงเขาอยากได้ฉันอีกก็คงต้องมีมโนธรรมกันบ้างล่ะนะ

แต่เขามีซะที่ไหนกันล่ะ?

จู่ที่นอนข้างตัวก็ยุบลง ไออุ่นของเขากลับเข้ามาใกล้อีกครั้งจนฉันต้องเบิกตาโพลงมองออกไป

ใบหน้าคมคายเปล่งปลั่งจนแทบจะเปล่งแสงออกมาได้ เขากำลังนอนท้าวแขนมองมาด้วยดวงตาแสนอ่อนโยนจนใจฉันเริ่มหวาดหวั่น

จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย

ล่าสุดที่เขาทำหน้าตาคล้ายๆแบบนี้ ไม่แคล้วฉันต้องซวยทุกที

"พรายเจ็บที่ปากด้วยหรือครับ ถึงพูดไม่ได้"

นั่นไง! เริ่มแล้ว

"ปะ เปล่าค่ะ"

ฉันรีบตอบเสียงเบาเอาตัวรอดทันที ก่อนที่เขาจะโรคจิตขึ้นมาอีก แต่ในใจอยากจะตะโกนจนแทบทนไม่ไหวว่า

ไอ้หน้าส้นตีนนนนน!!

แต่ติดที่ฉันถูกสอนมารยาทมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าไม่ให้พูดคำหยาบคาย แต่ตอนนี้สมองของฉันมันไม่ปกติแล้ว

เพราะฉันถูกทารุณทั้งทางร่างกายและจิตใจ จนแทบจะบ้าแล้ว

"พรายคงอยากพัก เดี๋ยวพี่จะอยู่เป็นเพื่อนนะครับ"

เขาว่าแล้วเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเบาๆ ให้ความรู้สึกเหมือนคนที่อบอุ่นและพึ่งพาได้

ได้กับผีน่ะสิ!

อย่าไปหลงท่าทางจอมปลอมของเขาเด็ดขาด แบบนี้เขาเรียกว่า ตบหัวแล้วลูบหลังต่างหาก

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่อเล็กซ์ พรายอยู่คนเดียวได้"

ฉันตอบเสียงแหบเบา เพราะก่อนหน้านี้ ทั้งร้องไห้ทั้งแหกปากจนคอพังตามช่วงล่างไปด้วยแล้ว

อีกอย่าง เกิดเรื่องกับฉันขนาดนี้ จะให้ฉันทนมองหน้าเขาอีก ก็เหมือนจับฉันขังไว้กับฆาตกรเลือดเย็นในห้องสองต่อสอง

ฉันต้องบ้าตายแน่ๆ

"พี่ชอบพราย.."

จู่ๆเขาก็พูดคำที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้ยินออกมา พาลทำให้น้ำตาเอ่อคลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

คนชอบกัน เขาทำกันแบบนี้เหรอ ทำร้ายกันเนี่ยนะ

เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเม็ดน้ำตาของฉันออกอย่างอ่อนโยน แล้วกระซิบคำหวานจนฉันฟังแล้วขนลุกขนพองไปหมด

"ตั้งแต่พี่เห็นพรายครั้งแรก พี่ก็รู้ทันทีว่าพรายต้องเป็นของพี่"

เอาอะไรมาคิดห๊ะ ฉันมีแฟนแล้วนะ!

ฉันต้องหลับตาลง เพื่อซ่อนความแค้นในดวงตา ที่คงจะปิดไม่มิดเมื่อมองหน้าเขา แต่พอหลับตา น้ำตาที่เหลือค้างอยู่ก็ไหลพรากลงมาเป็นสายคล้ายซาบซึ้งใจกับสิ่งที่ได้ยิน

"พรายไม่ต้องร้องไห้ พี่จะดูแลพรายเป็นอย่างดี จนพรายลืม..."

เขาหยุดคำพูดเอาไว้ แต่ฉันรู้ว่าเขาหมายถึงใคร

ให้ฉันลืมพี่วินเหรอ ชาติหน้าก่อนเถอะ

บอกจะดูแลฉันเป็นอย่างดี แล้วนี่อะไร!? ก้นฉันต้องพังขนาดนี้ นี่น่ะเหรอที่เรียกว่าดูแลเป็นอย่างดี

อมพระ ..อมทั้งพุทธมณฑลมา ก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ความอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจที่ถูกเขากระทำจนยับเยินไปทั้งตัว ทำให้ฉันปิดหูปิดตาไม่อยากรับรู้อะไรอีก เสียงของเขาที่ได้ยินก็เบาลงเรื่อยๆ คล้ายเสียงกล่อมนอน

..........

ไม่นานหลังจากนั้น ฉันหลับไปพร้อมกับความเคียดแค้น จนทำให้ฝันร้าย

ในฝันฉันกำลังถูกปลาฉลามไล่งับ ฟันคมๆมีตั้งสามชั้นทำฉันกรีดร้องเสียงหลง แล้วผวาตื่นขึ้นมา

"ฝันร้ายหรือพราย"

น้ำเสียงอบอุ่นพูดอยู่เหนือศีรษะฉัน ทำให้ฉันพยายามตั้งสติแล้วถึงรู้สึกตัวว่า กำลังถูกใครซักคนกอดรัดจนแนบแน่นไปทั้งตัว

อ้อมอกกว้างแสนอบอุ่นที่ฉันซุกซบอยู่ ให้ความรู้สึกปลอดภัยราวกับบังเกอร์กันระเบิด จนฉันต้องกอดรัดเขาเอาไว้จนแน่นเพื่อเป็นที่พึ่ง

"พี่วินขา พรายฝันร้าย มีฉลามน่ากลัวจะกัดพราย พี่วินกอดพรายแน่นๆนะคะ พรายกลัวมากเลย..."

อ้อมแขนที่กอดฉันอยู่ รัดแน่นขึ้นตามที่ฉันต้องการ แต่มันแน่นจนเริ่มหายใจไม่ออก

"อย่าแกล้งพรายสิคะ ถ้ากอดดีๆเดี๋ยวจะให้รางวัลนะคะ"

ฉันต่อรองแล้วเงยหน้าจุ๊บปลายคางของเขาอย่างน่ารัก

ต่อจากนั้นก็เป็นดังคาด เขาจับฉันพลิกตัวให้นอนหงายแล้วทาบทับบดเบียดริมฝีปากลงมา ดึงดันขโมยลิ้นอ่อนนุ่มของฉันไปดูดเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว

กลิ่นหอมสดชื่นที่ไม่คุ้นเคยกระจายไปทั่วโพรงปาก ทำให้ฉันลืมตาขึ้น

เพื่อสบกับดวงตาดุดันร้อนแรงของ..อเล็กซ์!

ทำไมกลายเป็นเขาไปได้?

เรียวลิ้นถูกดูดดึงอย่างแรง จนฉันต้องพลิกลิ้นหนีราวกระต่ายตื่นตูม ที่คิดว่าโลกกำลังจะแตกจนต้องกระโดดหนีสุดชีวิต

แต่โพรงปากคับแคบเกินไป ฉันพลิกไปพลิกมาสองทีก็พลิกกลับมาเจอเขาที่รองับลิ้นของฉันอยู่อย่างใจเย็น

อื๊อออ

ฉันร้องเพราะยังตกใจและคุมตัวเองให้นิ่งไว้ไม่อยู่ จนเผลอขัดขืนเขา

ฉันโดนเขาบดจูบรุนแรงอย่างมีอารมณ์ เนิ่นนานจนทั้งลิ้นและปากไร้ความรู้สึก เขาถึงยอมปล่อยฉัน

เสียงเหี้ยมโหดของเขา บอกชิดริมฝีปากฉันราวกัดฟันทนว่า

"ถ้าพรายไม่ยอมลืมมัน! พี่จะทำให้ลืมเอง ..ดีมั้ยครับ"

ไม่ดี!!

ฉันได้แต่จ้องตาดุร้ายของเขา ที่น่ากลัวราวกับเสือร้ายจ้องทำลายทุกสิ่งให้ดับดิ้นด้วยเขี้ยวคม

แล้วฉันทำอะไรผิดอีกล่ะเนี่ย!

"......"

**********