บทที่ 20 ชวนไปเขาใหญ่

              "ต้องรอให้ดาวเป็นใจก่อนหรือเปล่า?"

              "รอทำไม?"

              ตามดาวตอบคำถามด้วยคำถาม  ไม่เข้าใจที่จู่ๆ ถูกถามแบบนี้

              "ถ้าจะตามดาวไป  ดาวต้องเป็นใจก่อน  ไม่งั้นก็บอกรักไม่ได้"

              "..."

              ไม่ตอบแต่ก้มหน้าทำหน้าแดง  แม้แต่หูที่ซ่อนใต้เรือนผมยังสีเข้มขึ้น

              "จะเป็นไรไหม?  ถ้าเราอยากให้ตามดาวเป็นของเราคนเดียว"

              พูดแผ่วเบา  ด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม  ทำให้คนฟังใจเต้นระรัว

              "ทำไมถึงอยากครอบครองเรานัก"

              "เพราะว่าเรามีความสุขทุกครั้งที่ใกล้ชิดตามดาว  เธอทำให้ตรงหัวใจมันพองฟู  อยากให้ตามดาวรู้สึกเหมือนกัน

              ปีนี้ไม่ได้ให้อะไร  แต่จะมาอยู่เป็นเพื่อน  จะได้รู้ว่าการมีใครสักคนมันเป็นยังไง  จะทำให้นึกออกให้ได้  แล้วตามดาวจะต้องมีเราข้างตัวเท่านั้น  เป็นคนอื่นไม่ได้อีก"

              น้ำเสียงมั่นใจทำให้ตามดาวใจยวบลง

              "เรามาทำอาหารกินกันไหม?  เห็นอย่างนี้ทำอาหารเก่งมากนะ"

              ซัมเมอร์โม้ไปพลาง  กอดอกด้วยความมั่นใจ

              "อยากกิน..."

              "กินอะไร  บอกได้เลย"

              "กินซัมเมอร์"

              "..."

              ตามดาวยิ้มยิงฟัน  ส่วนซัมเมอร์ไม่คุ้นกับการรุกกลับ  จึงเสียอาการไปเล็กน้อย  ก่อนตั้งหลักได้ใหม่  ส่วนตามดาวก็ตอบกลับแต่โดยดี

              "เราชอบกินไก่  แบบไหนก็ได้"

              "งั้นทำไก่สไปซี่ฉบับซัมเมอร์แล้วกัน  รับรองว่าไม่อ้วนแน่นอน"

              ซัมเมอร์กระแอม  ก่อนเผลอไอออกมา  เธอถูมือเมื่อเห็นวัตถุดิบที่ตามดาวมีติดบ้าน 

              "ปีกไก่บน  ผงไก่สไปซี่  ซอสพริก  ซอสมะเขือเทศ  หมักไว้แป๊บเดียว"

              "..."

              "มีหม้อทอดไร้น้ำมันไหม?"

              "ทางขวามือของซัมเมอร์"

              "เอ้า  ใช้มือขยำเลย"

              ซัมเมอร์วานให้ตามดาวช่วย  เพื่อให้เธอมีส่วนร่วม  ตามดาวคันจมูกจึงใช้มือเปื้อนซอสเกา  ทำให้จมูกเปื้อนซอสสีแดงสด  ซัมเมอร์หัวเราะแล้วเช็ดให้  ทั้งสองคนจ้องตากัน  จนใจสั่น  ค่อยๆ โน้มตัวเข้าหากัน  ตามดาวได้กลิ่นเฉพาะตัวของอีกฝ่าย  เธอดมอย่างหลงใหล  แต่ซัมเมอร์รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว  รู้สึกตัวรุมๆ เหมือนจะเป็นไข้  จึงกล่าวตัดบท

              "ปะ  ไปนั่งดูหนังรอ  ครบยี่สิบนาทีแล้วมาพลิกไก่"

              ตามดาวปล่อยให้ซัมเมอร์เลือกหนังรัก  ในขณะที่ตัวเองเล่นเกมที่เธอเพิ่งแนะนำให้ซัมเมอร์รู้จัก

              ซัมเมอร์ขมวดคิ้ว  เมื่อหญิงน่ารักเอาแต่ก้มหน้าเล่นเกม  เธอเอาแขนวางไปบนโซฟา  ซึ่งเป็นบริเวณไหล่ของตามดาวด้วย

              "ถึงจะพึ่งออกจากโรงพยาบาล  แต่ก็มีแรงหอมแก้มคนดื้อนะ  อยู่ด้วยกันก็ทำกิจกรรมด้วยกันสิ"

              "แต่..."

              "แต่อะไร?"

              "เกมสนุกมากเลย"

              "สนุกกว่าอยู่กับเราอีกเหรอ?  เวลาของเรามีค่ามากเลยนะ  แล้วเราอยากใช้เวลากับตามดาวด้วย"

              ตามดาวสลดลง  เพราะรู้สึกผิด  เธอวางมือถือแล้วมองจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า  เขยิบไปทางซัมเมอร์เพื่อรับไออุ่น  ก่อนแอบซบไหล่บาง  หัวใจของสาวน้อยดังแข่งกับภาพยนตร์  จนทั้งคู่ทำได้แค่มองภาพ  แต่ไม่อาจเข้าใจหนังได้

              "หนังเรื่องนี้  ถ่ายที่เขาใหญ่  เราว่าช่วงนี้อากาศกำลังหนาวพอดี  ถ้าตามดาวชอบ  เราไปเดินเที่ยวกันไหม?"

              ตามดาวไม่ตอบ  แต่ตื่นตาตื่นใจกับทิวทัศน์  ที่เหมือนต่างประเทศของที่นี่  เธอค่อยๆ คล้อยตาม

              "เรารู้ว่าตามดาวชอบเล่นเกม  แต่แบบนี้ก็ไม่เหลือรูปไว้เป็นความทรงจำสิ  มีแต่เกมเท่านั้น  คนเราจะอยู่ได้นานแค่ไหนไม่มีใครรู้  มาทำชีวิตให้เลือดสูบฉีดกันเถอะ"

              "อืม  ไปกัน"

              "เฮ้อ..."

              ซัมเมอร์ถอนหายใจ  อุตส่าห์คิดมาแล้วว่าจะง้างปากให้เธอพูดให้ได้  แต่ไม่เป็นผล  เธอวางแผนในใจ 

              ไม่นานนัก  เธอก็เดินช้าๆ  ขึ้นไปบนดาดฟ้าอย่างอ่อนแรง  บนนั้นอากาศหนาวจนทำให้หญิงสาวต้องห่อตัว  และกระชับเสื้อคลุมให้อบอุ่น  จากนั้นยกมือถือขึ้นมา  แล้วส่งข้อความหาบัญชีของไนท์ที่เธอเคยคุยด้วย  หรือคือชื่อในวงการของตามดาว

              ซัมเมอร์จำทุกรายละเอียดของตามดาวได้  รู้ว่าเธอชอบพิมพ์ข้อความมากกว่าพูดต่อหน้า  และอยากรู้ว่าตอนที่ตามดาวกล้าหาญ  จะตอบคำถามเธอว่าอะไร  หญิงน่ารักดูน่าค้นหา  จนทำให้หญิงเท่อดไม่ได้ที่จะพิสูจน์สิ่งที่อดีตแฟนซ่อนไว้ในใจ

              <Sunnyraknaka> : ไนท์ชอบอาหารที่เราทำให้ไหม?

              <คืนนี้ยังอีกยาวไกล> : ชอบสิ  ใกล้สุกแล้ว  หอมมาก

              ซัมเมอร์ใจชื้นขึ้นที่ไนท์คนนี้พูดทางข้อความแสนเก่ง

              <Sunnyraknaka> : เราอยากชวนไปค้างคืนที่เขาใหญ่

              <คืนนี้ยังอีกยาวไกล> :  คิดอะไรอยู่?  >_< จะไปสองคนจริงดิ?

              <Sunnyraknaka> : ไปกับเราหน่อยนะ

              <คืนนี้ยังอีกยาวไกล> :  ใกล้สอบแล้ว  รอก่อนนะ  เราอยากสร้างความทรงจำกับเธอเหมือนกัน  ช่วยรอเราหน่อยได้ไหม?  เราไม่อยากทำให้คนที่บ้านผิดหวัง

              <Sunnyraknaka> : อยากให้เวลาเป็นอนันตกาล  เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

              <คืนนี้ยังอีกยาวไกล> :  เราไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ในใจเรานานแค่ไหน  แต่มันจะยาวนานแสนนาน  จนกว่าเราจะลืมว่าที่ตรงนี้เคยเป็นที่ของเธอ

              "ฮัดเช่ย"

              ซัมเมอร์จามออกมา  เพราะน้ำค้างตกใส่  อากาศรอบตัวเย็นเฉียบ  เพราะท้องฟ้าเป็นสีเข้ม

              <Sunnyraknaka> : สงสัยจะเป็นไข้หวัดแล้วล่ะ  หายใจติดขัดมากเลย

              ตามดาวเดินมาดูที่ดาดฟ้า  สีหน้าเป็นกังวล  เหมือนแม่เจี๊ยบที่ตามมาดูแลลูกของมัน  เธอแทบร้องไห้  เมื่อเห็นซัมเมอร์หน้าซีดเผือด  ยืนตัวสั่นเพียงลำพัง  ท่ามกลางอากาศหนาวเสียดเนื้อ

              "ไหนดูหน่อย  ไข้ขึ้นหรือยัง?"

              เอามือไปจับหน้าผากและคอ

              "รู้ว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาล  ร่างกายไม่แข็งแรง  ก็ยังจะมานั่งตากลม"

              "ขอโทษนะ"

              ซัมเมอร์เดินมาทางตามดาว  ก่อนขาจะหมดแรง  ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น  ตามดาวรับเธอไว้แทบไม่ทัน

              "เป็นไรไหม?"

              "เป็นคนที่รักเธอ"

              "น้ำเน่า"

              "จะบอกรักบ่อยๆ  จะได้จำให้ขึ้นใจ  ว่าคนมันคลั่งรัก"

              "..."

              ซัมเมอร์ทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง  เพราะเวียนหัว  ใกล้จะเป็นลมอีกครั้ง  แถมยังรู้สึกเหมือนเมารถตลอดเวลา

              "เดี๋ยวเราพาไปนอนนะ  แล้วก็ห้ามไปเขาใหญ่  จนกว่าจะแข็งแรงกว่านี้"

              ใช้เวลาพักใหญ่  ตามดาวพยุงซัมเมอร์มาที่เตียงของเธอ  ห่มผ้าให้ถึงคอ  แต่ซัมเมอร์หน้าแดงเพราะพิษไข้และไอจนตัวโยน

              "คงต้องเช็ดตัว  เดี๋ยวเราไปต้มข้าวต้มก่อน  เห็นอย่างนี้แต่เล่นเกมทำอาหารเก่งมากเลยนะ"

              แอบล้อเลียนอดีตคนรัก  จนซัมเมอร์ยิ้มออกมา

              เธอเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้  กระทั่งข้าวต้มก็มาเสิร์ฟพร้อมยาแก้ไข้  ตามดาวเอาผ้าขนหนูชุบน้ำ  มาเช็ดตัวให้คนป่วย  ซัมเมอร์ตัวสั่นด้วยความรู้สึกหนาวเพราะน้ำเย็นจัด  เธอเพ้อออกมาจนจับใจความไม่ได้  ตามดาวเรียกเธอเบาๆ หลายครั้ง  แต่หญิงเท่ไม่รู้สึกตัว

              คนเฝ้าไข้กลัวเธอจะอึดอัด  จึงถอดวิกออก  และแทบจะร้องไห้เมื่อเห็นว่าซัมเมอร์ไม่มีผม  แถมดูผอมและอ่อนแรงจนน่าใจหาย  ตามดาวกลัวเหลือเกินว่าเธอจะจากไป  และคนข้างหลังจะทำได้แค่คิดถึง

              "ซัมเมอร์ห้ามตายนะ  ถ้าตายเราจะมีแฟนใหม่  และเปลี่ยนแฟนทุกไตรมาส  แล้วจะนัวเนียกับแฟนเย้ยซัมเมอร์  ไม่คิดถึง  ไม่ดูรูป  ไม่ทำบุญไปให้ด้วย"

              พูดทั้งที่รู้ว่าไม่ได้ยิน  แล้วน้ำตาเริ่มไหลออกมา  เป็นกังวลว่าเธอจะไม่รอด  การรักษาจะไม่ได้ผล  เสียงสั่นนั้นแทบจับใจความไม่ได้  และยังเอื้อมมือไปดึงเสื้อของซัมเมอร์ด้วย  กลัวว่าเธอจะหนีไป  ทั้งๆ ที่แค่ลืมตาเจ้าตัวก็ยังทำไม่ไหว

              "รักนะ"

              ตามดาวเอ่ยเสียงสะท้าน  ออกมาจากใจ  มั่นใจว่าซัมเมอร์ไม่ได้ยิน  เธอหยุดเพ้อไปตอนที่ตามดาวเช็ดตัวเสร็จ  ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว

              "ถ้าซัมเมอร์รักเราอย่างที่พูด  อยากให้เราเป็นของซัมเมอร์  ก็อยู่ด้วยกันไปนานๆ"

              "อืม"

              ซัมเมอร์ตอบรับ  ตามดาวตาโต  เมื่อเห็นว่าซัมเมอร์ไม่ได้หลับ  เพราะพิษไข้

              "ได้ยินอะไรบ้าง?"

              "ทุกอย่าง"

              พูดแล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ  แต่ตามดาวกลัวเสียใจ  หากซัมเมอร์จากไป  จึงเงียบไปครู่หนึ่ง  อย่างอยากปฏิเสธใจตัวเอง  ไม่ให้ถลำลึกไปกว่านี้

              "คงไม่ได้แกล้งเพ้อใช่ไหม  แล้วเราก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้น  เรา...เราไม่ได้"

              "ได้ยินเสียงบอกรัก  ก็เลยรู้สึกตัว"

              "..."

              ตามดาวก้มมองมือตัวเอง  ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจ

              "ยอมรับแล้วนะ  ว่ารักเรา"

              "..."

              "ไม่อยากกลับมาคบกันอีกแล้วเหรอ"

              "ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว"

              เธอแทบร้องไห้ออกมา  เพราะกลัวจับใจ  น้ำเสียงสั่นนั้นทำซัมเมอร์ใจอ่อน

              "เราเข้าใจ  เราจะไม่พูดเรื่องนี้อีก"

              "ขอบคุณนะ"

              "แต่อย่าคืนคำก็แล้วกัน"

              ซัมเมอร์กัดฟันสู้  เตรียมแผนการในใจ  ด้วยอยากถนอมความรัก  และกุมมือคนที่รักตลอดไป