บทที่ 22 ไปเที่ยวเขาใหญ่กับเธอ

              "หายไปไหน?"

              ตามดาวพูดอย่างตื่นตระหนก  เสียงสั่นเครือ  มองไปทั่วห้อง  แต่ไม่เจอ

              "แม่คะ  เงินหนูหายไปไหน?"

              ตามดาวถามศรีเพ็ญ

              "เงินอะไรลูก  พ่อซื้อกับข้าวมาฉลอง  มากินด้วยกันก่อน"

              "ม่ายยยย  เงินหนู  นั่นเงินค่าเทอมหนู"

              เธอปรายมองไปทางบิดา  ที่นอนเอกเขนกบนโซฟาในห้องนั่งเล่น  ลมหายใจเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งไปทั่ว  ตามดาวทำสีหน้ารังเกียจ

              "พ่อคะ  เงินหนูหายไปไหน?"

              "อืม"

              เขาครางก่อนหลับต่อ

              "นั่นเงินค่าเทอมหนูนะคะ  พ่อขโมยเงินหนูได้ยังไง?"

              ตามดาวหน้าแดง  เอาเรื่องคนเมา  แต่ไม่เป็นผล

              "พ่อเขากลับมาเหนื่อยๆ  อย่าไปกวนเลย"

              "พ่อไปกินเหล้า  ไม่ได้ไปทำงานนะคะ"

              ตามดาวเสียงสั่นอย่างคนแพ้

              "แค่ซื้อกับข้าวมาฝาก  มันลบล้างความผิดไม่ได้"

              ศรีเพ็ญเท้าเอวมองลูกสาว  ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยตามใจ  แต่ลำดับความสัมพันธ์เปลี่ยนไป  เพราะสามีย่อมสำคัญกว่า

              "พ่อจะไม่ทำงาน  หนูไม่ว่า  พ่อไปกินเหล้า  หนูไม่ว่า  แต่พ่อขโมยเงินหนู  เงินค่าเทอมหนู  หนูไม่ยอม"

              ตามดาวห้ามปากตัวเอง  แต่ทนไม่ไหวอีกต่อไป

              เธอสบถออกมา!

              ศรีเพ็ญตบหน้าตามดาว  เสียงดังแทรกไปทุกอณูของบ้าน  เธอน้ำตาไหลเสียใจ  ที่แม่ที่เธอรักที่สุด  ไร้เหตุผล  และไม่เข้าใจเธอ

              ในขณะที่ศรีเพ็ญเองก็น้ำตาไหล  จากการตบหน้าลูกสาว  ลูกสาวที่เธอรักมากที่สุด  แต่เธอก็ต้องสอนลูกแบบที่เธอจำเป็นต้องสอน

              "แม่!"

              "ห้ามด่าพ่อ  ห้ามด่าคนที่ให้กำเนิดลูกมา"

              ศรีเพ็ญตาแดงมองผ่านม่านน้ำตาไปทางลูกสาว

              "ลูกรู้ไหม  ว่าพ่อเขาเป็นอย่างนี้  เพราะพยายามหาเงินให้เราใช้  กลายเป็นบุคคลล้มละลาย  พ่อหน้าบางแต่พยายามทำธุรกิจในตลาดที่ตัวเองอาย  เขากินเหล้าเพื่อลืมความทุกข์  แต่แค่เอาเงินไปซื้อของ  ทำไมต้องโกรธขนาดนั้น  เดี๋ยวลูกก็หาเงินใหม่ได้"

              "..."

              "จำได้ไหม?  ว่าใครเป็นคนซื้อเกมให้ลูก  ใครจ่ายค่าเทอมให้  ใครเอาเงินไปปิดปากโรงเรียน  แล้วทำให้ลูกไม่ต้องย้าย  ทั้งๆ ที่ลูกขโมยของเพื่อน"

              ตามดาวพูดอะไรไม่ออก  ตรรกะบิดเบี้ยวแบบนี้  เธอทนรับฟังไม่ได้อีกต่อไป  ตามดาวเดินลงส้นเสียงดัง  กลับห้องนอน  และแทนที่จะนอนหมกตัวใต้ผ้าห่ม  กลับเก็บของใส่กระเป๋า  แล้วเดินออกจากบ้านไป

              รถเมล์แออัดไปด้วยผู้คน  ในหัวตามดาวมีแต่ฉากแม่ตบหน้าเธอ  หัวใจเหมือนถูกบีบด้วยมือลึกลับ  เธอร้องไห้เพียงลำพัง  พยายามกลั้นเสียงสะอื้นท่ามกลางคนมากมาย  แต่ไม่มีใครสนใจเธอ  พวกเขาทำเหมือนไม่มีเธออยู่บนโลก

              โรงแรมที่เธอเลือกเป็นโรงแรมย่านแออัด  ห้องนอนสะอาดพอใช้  แต่ราคาประหยัดแทบจะครึ่งพัน  เธอนอนพังพาบบนเตียง  คิดถึงซัมเมอร์  แล้วก็ปล่อยตัวเอง  ให้โทรหาอดีตแฟน

              "มีอะไรหรือเปล่า?"

              "..."

              "อยู่ไหน?" 

              เสียงสะอื้นดังเข้ามาในมือถือ  ซัมเมอร์วางมือจากรายงานที่กำลังปั่นส่งอาจารย์

              ตามดาวกดแชร์โลเคชั่นไปให้  แล้วได้แต่รอ  หญิงเท่เดินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้  แต่สองขาอ่อนแรงพาเธอไปได้ด้วยความเร็วเท่านั้น  หน้าที่เร่งรีบจึงเป็นของรถโดยสารแทน

              ห้องพักที่เต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์  กลับดูอ้างว้างและเปล่าเปลี่ยว  ยามที่ไม่มีคนที่เข้าใจอยู่ด้วย  ตามดาววางคางบนหมอน  มองนาฬิกาแขวนอย่างเดียวดาย  เสียงนาฬิกาดังทำลายความเงียบงัน  บอกให้เธอรู้ว่า  เวลาที่อีกคนจะมาใกล้เข้ามาทุกที

              เมื่อซัมเมอร์ปรากฎตัวหน้าตามดาว  หญิงสาวก็วิ่งไปอยู่ในอ้อมกอดของเธอ  หญิงเท่ได้แต่ลูบหัวเธอ  ปล่อยให้เธอร้องไห้  และพูดออกมาเอง

              "พ่อขโมยเงินค่าเทอมของตามดาว  ส่วนแม่ก็เข้าข้างพ่อ  ตามดาวโกรธมาก  ที่โดันหักหลัง  จากคนที่ควรอยู่ข้างเรา"

              "..."

              "ตามดาวจะออกจากบ้าน  และจะไม่ติดต่อไปอีก"

              "พ่อกับแม่  เขาไม่เหลือที่พึ่งแล้ว..."

              ซัมเมอร์พูดไม่ทันจบประโยค  ตามดาวก็เอ่ยต่อ

              "เราก็ไม่เหลือใคร  ให้เชื่อใจแล้ว"

              "ยังมีซัมเมอร์นะ"

              "..."

              ตามดาวซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของซัมเมอร์  เธอสังเกตว่าร่างนั้นผอมลงมาก  รู้สึกเหมือนกอดกองกระดูกที่แสนอบอุ่นอยู่  โลกทั้งใบเหมือนจะพังลง  แต่ซัมเมอร์กลับหยิบยื่นมือ  ดึงเธอมายังโลกใบใหม่  ที่มีแต่ความรักและความเข้าใจ

              "ทุกครอบครัวก็มีปัญหาทั้งนั้น"

              "..."

              "แม่รักวินเทอร์มากกว่าซัมเมอร์  ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน  แม่ก็รักน้องมากกว่า  ตอนเด็กๆ แม่จะเก็บขนมที่อร่อยที่สุดไว้ให้น้องเสมอ  แม่ทำเหมือนลืมว่ามีเราเป็นลูกอีกคน  ถ้าเราไม่ยอมรับเรื่องพวกนี้  เราก็จะยิ่งทุกข์"

              "เคยเกลียดพวกเขาไหม?"

              "เคยสิ  ทั้งๆ ที่ไม่ให้ความสำคัญ  แต่พวกเขาก็ยังมาขอพึ่งเรา  แต่ความจริงคือ  รักสิ  เขารักเรา  ถึงจะไม่มากที่สุด  ไม่ได้เป็นอันดับหนึ่งก็ตาม"

              "ใกล้สอบแล้วนะ"

              ตามดาวเปลี่ยนเรื่อง

              "เราไม่แคร์พ่อแม่แล้ว  ไปเขาใหญ่กันไหม?"

              ตามดาวเอ่ย  น้ำเสียงแน่วแน่

              "ถ้าไปแล้วต้องดูแลเรา  แถมเดินไกลไม่ค่อยไหวนะ"

              "ไปกันเถอะ"

.

.

              วันถัดมา 

              พวกเธอไปเขาใหญ่แบบประหยัดด้วยรถประจำทาง  ออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่  ตามดาวอมยิ้มให้กับความสบายใจที่มีซัมเมอร์เคียงข้าง

              หมอกโรยตัวตลอดทาง  ทำให้อากาศค่อนข้างหนาว  จนต้องกระชับเสื้อคลุม  ซัมเมอร์ใส่ผ้าพันคอสีแดง  ในขณะที่ตามดาวมีแค่เสื้อกันหนาวตัวเดียว

              ซัมเมอร์ง่วงนอนที่ต้องตื่นเช้า  และใช้มารยาเล่มเกวียนที่ห้าพัน  แอบพิงไหล่ตามดาวตลอดทาง  แกล้งทำเป็นหลับอย่างสงบ

              "ถึงแล้ว"

              ตามดาวสะกิด  เมื่อรถประจำทางจอดหน้าสถานที่ท่องเที่ยว  ข้างในเป็นตึกทรงสี่เหลี่ยมชั้นเดียว  เรียงตัวกันเป็นแนวยาว  เป็นร้านขายของที่ระลึกและของกินน่าอร่อย

              ทั้งสองคนลืมเรื่องกังวลใจ  แล้วผลัดกันถ่ายรูปจนแบต มือถือแทบหมด  แต่ที่แปลกคือ  คนน้อยแทบจะนับคนได้

              "ทำไมไม่ค่อยมีคนเลยคะ?"

              ซัมเมอร์แอบถามแม่ค้า  ตอนตามดาวเลือกไอศครีมซอฟท์เสิร์ฟ  แต่ตัดสินใจเลือกระหว่างวนิลา  กับช็อคโกแลตไม่ได้สักที

              "มิจฉาชีพเยอะน่ะหนู  นี่ป้าจะย้ายร้านไปที่อื่นแล้ว  คนก็น้อย  แถมต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้อีก"

              ซัมเมอร์หันไปมองรอบๆ  อย่างระแวง  แต่ยังไม่มีอะไรผิดปกติ  เธอจึงคิดเข้าข้างตัวเองว่า  กลางวันแสกๆ แบบนี้  คงไม่มีใครมาจี้เธอสองคนหรอก

              ตามดาวเดินไปเดินมาจนซัมเมอร์หน้ามืด  เธอเอามือค้ำเสาเอาไว้  ก้มหน้างุด  แล้วหอบหายใจ  หน้าซีด  มือเท้าเย็น

              "พักกินข้าวดีกว่า"

              ตามดาวบอกเมื่อเห็นอาการอดีตคนรัก

              คนป่วยกินอะไรไม่ลง  ได้แต่ดื่มน้ำแก้กระหาย  จนหญิงน่ารักอดห่วงไม่ได้

              "กินสักคำ"

              "กลืนไม่ลง"

              "น้ำหวานก็ยังดี"

              เธอดูดน้ำไปนิดหน่อย  แล้วพิงเก้าอี้อย่างหมดแรง  ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี

              "ตามดาวว่า  เรากลับกันเถอะ"

              "มาได้แป๊บเดียวเอง"

              "แต่ซัมเมอร์ไม่ไหวแล้ว"

              ซัมเมอร์หงุดหงิดตัวเอง  แต่ก็เห็นด้วยว่าเธออาจต้องเป็นภาระยิ่งกว่านี้

              "กลับกันเถอะ"

              ตามดาวจูงมือเย็นเฉียบของซัมเมอร์  แล้วลากเธอไปหน้าถนนเพื่อขึ้นรถประจำทาง

              จู่ๆ ก็มีเด็กผู้ชายวัยสิบขวบกระชากกระเป๋าซัมเมอร์ไป  แล้ววิ่งหนีเข้าซอยเปลี่ยว  ทั้งสองคนได้แต่ตกใจ!

              ตามดาววิ่งตามไป  ส่วนซัมเมอร์ลากขาอ่อนแรงตามไป  แล้วล้มลงคุกเข่ากับพื้น  ขณะที่สาวอินโทรเวิร์ตวิ่งไปจนทันนักย่องเบา  เขาวิ่งต่อไปไม่ได้  เพราะเป็นทางตัน

              ตามดาวยิ้มอย่างผู้ชนะ  เพราะเธอตัวโตกว่า  และเขาหนีไปไม่ได้อีกแล้ว

              "คืนกระเป๋ามา  แล้วต่างคนต่างแยกย้าย"

              เด็กชายยื่นกระเป๋าตังค์ของซัมเมอร์ให้  แล้วยิ้ม

              ตามดาวสงสัยในรอยยิ้มนั้น

              ไม่ทันไร  ทีมเด็กย่องเบาก็เดินมาล้อมตามดาวไว้  แม้จะตัวเล็กกว่า  แต่พวกเขาก็มีเยอะถึงสี่คน  และหนึ่งในนั้นก็ถือมีดมาด้วย

              "พี่นั่นแหละ  ที่ต้องกลับไป  ไม่อย่างนั้นจะหาว่าผมใจร้าย"

              เด็กชายหยิบธนบัตรออกจนเกลี้ยง  แล้วโยนกระเป๋าตังค์ที่มีแต่บัตรคืนให้ตามดาว  เธอเก็บกระเป๋าตังค์คืนด้วยความเสียดาย

              "เดี๋ยวก่อน  ทำไมไม่หาเงินโดยสุจริต  ทำไมต้องมาจี้ปล้นกันด้วย"

              เธอตั้งใจถ่วงเวลา  บางทีซัมเมอร์อาจจะมาช่วยเธอได้

              "มีเงินใช้ก็คิดว่าคนอื่นเขาจะมีเหมือนพี่หรือไง?  ถ้าไม่ทำแบบนี้  พวกเราจะเอาอะไรกิน?"

              ตามดาวไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อถ่วงเวลา  ในตอนนั้นไม่มีวี่แววของซัมเมอร์  ตามดาวยอมรับชะตากรรม   ก่อนหันหลังกลับ  ดีที่เธอทิ้งกระเป๋าตังค์ของตัวเองไว้ที่ซัมเมอร์  และดีที่เด็กพวกนั้นไม่ทำร้ายเธอ

              ตามดาวเห็นด้วยหางตา  ว่าเงินที่เอาไปน่าจะสัก 2 -3 หมื่น  เธอเสียดายเพราะรู้ว่าเงินเป็นสิ่งมีค่า  ยิ่งกับคนที่หาเงินเองแบบตามดาว

              "พี่ตำรวจคะ  ไปช่วยเพื่อนหนูหน่อย  เขาวิ่งตามเด็กวิ่งราวไป  หนูเป็นห่วงว่าจะโดนทำร้าย"

              ซัมเมอร์เดินไปตามตำรวจที่ป้อมใกล้ๆ

              "ที่นี่เราดูแลดีขึ้นมากแล้ว  เป็นไปไม่ได้  ที่จะมีคนวิ่งราว"

              การยอมรับว่ามีคนวิ่งราว  เท่ากับว่าพวกเขาทำหน้าที่บกพร่อง

              "แต่ว่า"

              ซัมเมอร์เอ่ยได้เพียงเท่านั้น

              ย้อนกลับไปที่ตามดาว  ผู้ซึ่งถูกยืนล้อมด้วยเด็กวิ่งราว

              "หยุด!"

              เสียงหนึ่งดังขึ้น  ทุกคนหันไปดูตามเสียง  แล้วพบว่าตำรวจในชุดเครื่องแบบ  ส่องปืนมาทางแก๊งเด็กแสบ

              "คืนของมีค่ามา"

              เขาพูดเสียงเข้ม  ในขณะที่ซัมเมอร์เดินหอบตามมา  สุดท้ายผู้พิทักษ์สันติราษฎร์  ก็ยอมให้กับความเป็นห่วงที่ซัมเมอร์มีต่อตามดาว

              "เซฟ"

              ซัมเมอร์ร้อง  ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย

.

.

              "รู้สึกว่าแกจะเลิกปากร้ายกับตามดาวแล้วนะ"

              จูเลียแอบดึงซัมเมอร์มาถาม 

              "อเมซิ่งไหม?"

              ซัมเมอร์ถามด้วยสีหน้าทะเล้น

              "มันเกิดขึ้นได้ยังไง"

              "เพราะความรัก  นำมาซึ่ง..."

              "ความปากดี"

              จูเลียตบมุก  แลบลิ้น

              "ฉันก็แค่คิดก่อนพูด  และรู้สึกรักมากกว่าเดิม  อาการแขวะเลยหายไป"

              "น้ำเน่า"

              "แต่แกก็คงเหงาหน่อยนะ  ไม่มีใครมาน้ำเน่าใส่"

              "เออ  ฉันจะคอยดูว่าจะทนน้ำเน่าได้อีกเท่าไหร่  อะ  ตามดาวมาแล้ว"

              ตามดาวกลับบ้านไปย้ายของจำเป็น  เธอเช่าอพาร์ทเม้นต์ใกล้โฮมรันเอาไว้  ตั้งใจจะย้ายคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะไปเป็นเครื่องมือหากิน  เธอชวนซัมเมอร์และจูเลียมาย้ายของ  เวลานั้นพ่อกับแม่เธอไม่อยู่บ้าน  ตามดาวรู้เพราะเธอติดกล้อง CCTV ไว้ในบ้าน

              แต่ที่น่าตกใจคือ  คอมพิวเตอร์แสนแรงของเธอหายไปจากห้องนอน  เหลือแค่โต๊ะวางคอมไว้ดูต่างหน้า  ตามดาวกำมือแน่น  แล้วเม้มปาก  ใจเธอหายไปราวกับสูญเสียลูกรัก  น้ำตาคลอจนมองภาพตรงหน้าไม่เห็น

              "พวกเขาเอาพีซีเราไปขายแน่ๆ"

              "เราขนของที่เหลือไปกันเถอะ"

              ไม่มีเวลาให้เสียใจ  เพราะถ้าพ่อแม่กลับมา  อาจจะขัดขวางไม่ให้ตามดาวไปอยู่ที่อื่น  เพราะความหอมหวนของกลิ่นเงิน

              "ไม่เป็นไรนะ  ตามดาวยังมีรายได้จากการสตรีมเกม"

              "เรา..."

              ตามดาวร้องไห้  น้อยใจ  แต่ตั้งใจไว้แล้ว  ว่าถึงเธอจะไม่อยู่  แต่จะส่งเงินมาให้พ่อแม่ใช้  เพราะอย่างน้อยก็ติดหนี้พวกท่านเอาไว้  และเธอคิดไม่ผิดจริงๆ  ที่เอาตัวเองออกมาจากสถานการณ์ร้ายๆ