บทที่ 18 อดีตของตามดาว

              "ถ้าตามดาวไม่พูด  เราก็ไม่รู้หรอกนะ"

              "..."

              "พูดอะไรหน่อยสิ"

              "..."

              เธอถอดถอนใจ  ขณะตามดาวยังปากหนักเหมือนเดิม  ไม่เคยเปลี่ยน

              "รักไม่รักก็พูดมา  พูดให้เคลียร์ไปเลย"

              ซัมเมอร์โพล่งออกมาอย่างอัดอั้น

              "เราจะไม่กลับไปอีกแล้ว  เราพูดหลายครั้งแล้ว"

              ตามดาวตอบเสียงเรียบ  พร้อมก้มหน้าหงุด

              "เราจะจีบตามดาว  แล้วจะถามซ้ำไปเรื่อยๆ  จนกว่าจะได้คำตอบที่พอใจ"

              ซัมเมอร์พูดเอาแต่ใจ  ทั้งที่เอาแต่ใจกับเธอคนเดียว

              "..."

              ตามดาวได้แต่สงสัยว่า  ถ้าอย่างนั้นซัมเมอร์จะถามทำไม

              แต่คนแบบซัมเมอร์ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ  ในตอนนี้ตามดาวจึงปล่อยไป  แล้วไม่พูดอะไรอีก

              "ถ้าเรานั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาได้  เราจะไปเปลี่ยนแปลงเธอ"

              และด้วยประโยคนี้เอง  เหมือนปุ่มย้อนเวลา  ทำให้ตามดาวนึกย้อนกลับไป  ตอนเธออยู่ประถม  ตอนนั้นตามดาวอายุสิบขวบ  เธอได้รับอิสระให้เล่นเกมแค่ไหนก็ได้  พ่อเป็นนักธุรกิจผู้ร่ำรวย  แม่เป็นแม่บ้านที่มีคนรับใช้คอยช่วยงาน

.

.

              สิบปีก่อน

              "ตามดาว  เราตั้งกลุ่มเล่นเกมกันไหม  ใครไปถึงด่านสุดท้ายได้ก่อน  เป็นหัวหน้ากลุ่ม"

              "เราไม่อยากเป็นหัวหน้า"

              ตามดาวบอก  ก้มหน้า  สนใจแต่เกมในมือ

              "ก็ให้คนที่ชนะเป็นสิ"

              "เราเล่นเกมนั้นจบไปแล้ว"

              เธอประกาศ  แล้วเพ่งสมาธิไปที่เกมที่ยากกว่านั้น

              "โห  นายแน่มาก"

              เขาร้อง

              "งั้นเธอคือหัวหน้ากลุ่ม"

              "ไม่ดีกว่า"

              แล้วแก๊งผู้ชายที่ชอบเล่นเกมก็เข้ามาวนเวียนอยู่กับตามดาว  ไม่เว้นแต่ละวัน  และสิ่งนี้ทำให้ปัญหาไม่คาดคิดก็ตามมา  ถ้าตามดาวรู้  เธอคงจะปฏิเสธไปตั้งแต่แรก

              ปีเตอร์เป็นเด็กชายผิวขาว  จมูกโด่งอย่างลูกครึ่ง  เขาเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน  โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงในห้อง  แต่ปีเตอร์คนนี้ตามติดตามดาวต้อยๆ  คอยถามเรื่องเคล็ดลับในเกม  นั่งมองหน้าจอเวลาตามดาวเล่นเสมอ

              และนั่น...

              ทำให้ปัญหาตามมา

              "ปีเตอร์  วันนี้แม่เราทำอาหารกลางวันมาเยอะ  เธอจะลองมากินกับเราดูไหม?"

              แพรวาชวนคุย  เขาไม่เพียงไม่สนใจแพรวา  ยังหันไปถามตามดาว

              "เราไปเล่นเกมที่บ้านเธอได้ไหม  พาพวกคมสันต์ไปด้วย"

              "ไม่ได้  นายก็ไปกับแพรวาสิ  เธอชวนนายก่อน"

              ตามดาวเองก็รู้ว่าหากปีเตอร์ไปบ้านเธอ  เรื่องวุ่นๆ จะตามมา  จึงปฏิเสธแต่เนิ่นๆ

              "ทำไมทุกคนไปบ้านเธอได้?  แต่เราถูกกันออกจากกลุ่ม"

              คำตัดพ้อของปีเตอร์อยู่ในหัวของแพรวาตลอด  และทำให้เธอยิ่งรู้สึกพ่ายแพ้  เพราะแม้ตามดาวจะปฏิเสธปีเตอร์  แต่เขาก็ไม่เห็นเธอเป็นตัวสำรองได้เลยด้วยซ้ำ

              "เราซื้อเกมมา  สอนหน่อยสิ"

              แพรวาถามปีเตอร์  โชว์เครื่องเกมพกพาในมือ  อันใหม่ล่าสุด

              "ให้คมสันต์สอนสิ  เราจะไปปราบบอสกับตามดาว"

              "เราผ่านด่านมาเยอะแล้ว  ทำยังไงจะไปต่อได้อีก"

              แพรวาถาม  น้ำเสียงสั่น  เพราะไม่ได้รับความสนใจ

              "..."

              ปีเตอร์ไม่หันไปมองด้วยซ้ำ   ยิ่งทำให้ตามดาวถูกมองอย่างเกลียดชังจากแพรวาและแก๊งเพื่อนของเธอ  ที่มักจะเล่นพ่อแม่ลูก  แม้ว่าแพรวาจะออกจากแก๊งมาตามหาความรัก  แต่ไม่ประสบความสำเร็จแม้แต่น้อย  และทุกคนกำลังโทษตามดาว

              เพราะตามดาวหน้าตาน่ารัก  เล่นเกมเก่ง  และสดใสร่าเริง  แถมมีนิสัยลุยๆ แบบพวกผู้ชาย  กลุ่มเล่นเกมจึงยกให้เธอเป็นหัวหน้าแก๊งและเพื่อนรัก  ปีเตอร์เองก็ไม่เว้น  ต้องหาโอกาสมาคุยกับเธอสม่ำเสมอ  จนตามดาวต้องวิ่งหนีไปเล่นเกมในห้องน้ำ  ทุกครั้งที่เปลี่ยนคาบ  หรือพักเที่ยง  เพื่อไม่ให้มีเรื่องกับแพรวา

              ตามดาวพยายามหนีทุกช่องทาง  แต่เธอก็ไม่อาจหนีโชคชะตาไปได้ 

              แพรวาทำหน้าอมทุกข์  จนเพื่อนในแก๊งต้องเข้าไปคุยกับครูประจำชั้นให้  ครูเปิ้ลพูดในคาบโฮมรูมของเช้าอีกวัน

              "ครูเสียใจมาก  ที่ต้องพูดว่า  ในชั้นเรียนของเรามีขโมย"

              ครูเปิ้ลเงียบไปพักหนึ่ง  มองไปรอบห้อง  ก่อนเอ่ยต่อ

              "ขอให้ทุกคนหลับตา  แล้วคนที่เอาของเพื่อนไป  ยกมือขึ้น  ครูสัญญาว่าเรื่องนี้จะมีแค่ขโมยกับครูเท่านั้นที่รู้"

              ทุกคนหลับตา  แต่ไม่มีใครยกมือ

              "ครูจะค้นกระเป๋าทุกคน  ขอของของเพื่อนคืน  และลงโทษคนขโมย"

              แพรวาออกไปหน้าชั้นเรียน  เธอกัดริมฝีปาก  ทำหน้าลำบากใจ  แม้ว่าจะวางแผนไว้  แต่การกระทำของครูเปิ้ล  ก็ทำให้เรื่องนี้ใหญ่กว่าที่คิดมาก

              ตามดาวรู้สึกไม่ค่อยดี  มือเย็นและเหงื่อออก  แต่เธอไม่ได้เอาไป  และฐานะทางบ้านเธอก็ดีพอจะซื้ออุปกรณ์การเรียนที่แพงที่สุดมาใช้ได้  เธอไขว้นิ้วอย่างกระวนกระวาย  เพราะรู้สึกไม่ชอบมาพากล  รอจนกระทั่งครูเปิ้ลมาค้นกระเป๋าเธอ

              "มีเกม  กล่องดินสอ  สมุด  หนังสือ  แต่ทำไมมีกล่องดินสอสองอัน?"

              ครูเปิ้ลถาม  ยกกล่องดินสอสีฟ้าลายหุ่นยนต์แมวขึ้นมา  เสียงฮือฮาดังขึ้น  เพราะหลายคนรู้ว่านั่นคือ  ของๆ แพรวา  ตามดาวรู้สึกตกใจ  พร้อมๆ กับที่โกรธแพรวา  แต่หลักฐานมัดจนดิ้นไม่หลุด  แล้วจะไปพูดอะไรได้

              "ครูคะ  นี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด  ตามดาวอาจหยิบไปใส่ในกระเป๋าโดยไม่ตั้งใจ"

              แพรวาตีบทคนดีได้อย่างแนบเนียน  ตามดาวรู้ว่าเธอปลอม  จึงรู้สึกของขึ้นไม่น้อย

              "นี่ไม่ใช่ของหนู  และหนูไม่รู้ว่ามันมาอยู่ในกระเป๋าได้ยังไง"

              "พูดอย่างนี้  แสดงว่ามีคนจะใส่ร้ายตามดาวสินะ"

              ครูเปิ้ลทำหน้าเหมือนคิดหนัก  ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

              "ครูเปิ้ลครับ  พ่อตามดาวเป็นคนรวยนะครับ"

              ปีเตอร์สุดหล่อทักท้วงขึ้น  แพรวาทำหน้าหมั่นไส้  ที่แม้แต่ตอนนี้ปีเตอร์ก็ยังเข้าข้างยัยบ้าที่ชอบเล่นเกม

              แพรวาทำเป็นร้องไห้ออกมา  เพราะกำลังถูกกล่าวหาว่าใส่ร้ายตามดาวอยู่

              "ไม่ต้องร้องนะ"

              ครูเปิ้ลปลอบแพรวา  ตอนนี้นักเรียนในห้อง  คิดว่าตามดาวขโมยของแพรวา  เพราะหมั่นไส้  แม้แต่เพื่อนที่เล่นเกมด้วยกัน  ก็ยังไม่เข้าข้างตามดาว

              "ตามดาวขอโทษเพื่อนด้วย"

              "..."

              ตามดาวยืนหน้าชั้นเรียน  กำมือแน่น  นึกน้อยใจที่โดนแกล้ง  หากพูดออกไป  ตามดาวคิดว่าคงหยุดน้ำเสียงสั่นไม่ได้  เธอเลยเงยหน้ามองเพดาน  กลั้นน้ำตา  ฉะนั้นจึงไม่มีคำพูดไหนหลุดออกจากปากเธอ  จนครูเปิ้ลได้แต่ถอนหายใจ  แล้วแจ้งพฤติกรรมให้ผู้ปกครองทราบ

              มีแต่ปีเตอร์คนเดียวเท่านั้น  ที่มองออกว่าแพรวานิสัยอย่างไร

              "ไปให้พ้นทางเลยนะ  ยัยขี้ขโมย"

              คมสันต์ผลักตามดาวจนล้ม  เขาไม่ได้ตั้งใจ  แต่ออกแรงมากไป  ตาแดงๆ ของอดีตหัวหน้าแก๊งทำให้คมสันต์รู้สึกผิด  อย่างน้อยครั้งหนึ่งพวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนรักกัน

              "เราทำผิดอะไร  คมสันต์ก็รู้ว่าเราไม่มีทางทำแบบนั้น"

              แต่คมสันต์ไม่ตอบ  เขาขี้ขลาดเกินไป  ที่จะต่อสู้กับคนส่วนใหญ่  เพื่อตามดาวเพียงคนเดียว

              แม้ว่าตามดาวจะมุ่งมั้นที่จะเล่นเกม  แต่การมีเพื่อนล้อมหน้าล้อมหลังมาตลอดปี  ทำให้สถานการณ์ในตอนนี้ผิดแผกไปจากเดิมมาก  ไม่มีใครคุยด้วย  ไม่มีใครทัก  ทุกคนทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ  แม้ตอนทำงานกลุ่ม  เธอก็ต้องทำเพียงลำพัง  เธอรู้สึกเหงาจับใจ  และน้อยใจที่เพื่อนผู้ชายพวกนั้น  หันมาเป็นศัตรูกับเธอ

              ตามดาวมองเครื่องเกมพกพาในมืออย่างเหงาๆ ทำหน้าหงอยจนน่าสงสาร  เสียงที่เคยเรียกเพื่อนมารวมกัน  ดังอยู่แค่ภายในใจ  จนเสียงหนึ่งดังขึ้น  เพื่อยืนยันว่าเธอต้องอยู่เพียงลำพังตลอดไป

              "เราคงจะเล่นเกมกับตามดาวไม่ได้แล้วล่ะ"

              "..."

              "ขอโทษนะ  เราก็อยากมีเพื่อนคนอื่นบ้าง"

              ไม่ช้าปีเตอร์ก็คล้อยตามเพื่อนคนอื่น  เพราะเขาก็ตกเป็นเป้าโดนแกล้งไปด้วย  ตามดาวจึงอยู่คนเดียว  พึ่งพาตัวเองตามลำพัง

              แพรวาดูจะสมใจไม่น้อย  เพราะปีเตอร์ดีกับเธอมากขึ้น  สอนเธอเล่นเกมบางด่านที่ยาก  เขาเองก็อยากถามตามดาวว่าผ่านด่านนั่นได้อย่างไร  แต่น้ำเสียงนั้นก็ไปไม่ถึงเธอ

              หนังสือที่ใส่ไว้ใต้โต๊ะเรียน  ถูกฉีกขาด  มีจดหมายข่มขู่  ถึงตามดาวจะโตกว่าวัยมาก  แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าเด็กวัยนี้จะรู้จักทำเรื่องร้ายๆ ได้ขนาดนี้

              ไม่ว่าจะโดนแกล้งแค่ไหน  ตามดาวไม่เคยปริปากบอกพ่อแม่สักครั้ง  เธอรู้ว่าพ่อมีลูกค้าอยู่ในจังหวัดนี้มากมาย  แม่มีสังคมแม่บ้านที่เข้มแข็ง  ทั้งครอบครัวจึงไม่ควรย้ายไปที่อื่น  และพวกท่านก็รับรู้เพียงแต่ว่า  ตามดาวขโมยของเพื่อนในชั้นเรียน

              เธอจึงต้องอดทน

              ตามดาวใส่หูฟังแล้วเล่นเกมตามลำพัง  ไม่ทิ้งของไว้ที่ไหน  แต่พกติดตัวไว้ตลอด  และนั่นก็ลดผลกระทบไปได้มากมาย

              ในยามอยู่คนเดียว  เธอเล่นเกมที่ยากแสนยากได้ด้วยฝีมือ  เธอไม่ได้เสียอะไร  แต่พวกนั้นเสียคนฝีมือดีอย่างตามดาว  ตามดาวยักไหล่  มีตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

              ที่คิดไม่ถึงคือ  เธอต้องอยู่จังหวัดนี้ไปอีกหลายปี  ข่าวที่ว่าเธอขี้ขโมยแพร่สะบัด  ตั้งแต่ป.ห้าไปจึงถึงม.ปลาย  เพื่อนกลุ่มนี้กระจายข่าวลือและนินทาอย่างใจร้าย  ด้วยเหตุนี้ตามดาวจึงไม่มีเพื่อนเลย

              เธอค่อยๆ พูดน้อยลงไปเรื่อยๆ แววตาหมุ่นหมองไปเรื่อยๆ  น้ำเสียงที่เคยหัวเราะเงียบลง  สีหน้าที่เคยสดใสก็เปลี่ยนไป  เธอไม่เหลือใครเป็นเพื่อนอีกเลย

              เธอปฏิญาณในใจว่า  โตขึ้นเธอจะเล่นเกมเป็นเพื่อนคนอื่น  เพราะรู้ว่าการเล่นเกมคนเดียวมันเหงาอย่างไร

              ตามดาวอธิษฐานขอให้ใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ  การมาเจอซัมเมอร์ตอนเรียนมหาวิทยาลัย  ทำให้โลกเธอสดใสขึ้น  เหมือนคำขอเป็นจริง  แม้ว่าซัมเมอร์จะพูดไม่ดีไปบ้าง  แต่เธอก็เป็นแสงสว่างในใจตามดาว  และตามดาวก็รู้ว่า  ซัมเมอร์ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี

              เพียงแต่จะให้เธอพูดมากเหมือนคนอื่นก็คงไม่ได้  เว้นแต่จะส่งข้อความคุยกัน  เพราะเธอเป็นพวก Textrovert  ที่แสนอบอุ่น  และคุยกับซัมเมอร์ด้วยความเข้าใจ

.

.

              ปัจจุบัน

              หญิงเท่โบกมือต่อหน้าอดีตแฟนสาว  ในตอนที่เหม่อไปนาน  แถมน้ำตาคลอ  ส่วนมือกำแน่น   ทำให้ซัมเมอร์เป็นห่วง 

              ตามดาวกลับมาโลกแห่งความเป็นจริง  อยากหอมแก้มซัมเมอร์สักฟอด  ตอบแทนที่เธอเข้ามาในชีวิต  และทำให้โลกนี้สดใสขึ้นไม่ว่าจะในฐานะอดีตแฟน  หรือซันนี่ก็ตามที

              เวลาผ่านมาหลายปี  แต่ปีเตอร์ไม่เคยลืมเพื่อนที่ชื่อตามดาว  เขาเห็นเธอทำหน้าหม่นหมองในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกัน  และเพิ่งยิ้มได้ตอนที่มีสาวสวยที่ดูสง่าคนหนึ่งข้างกาย  ชายหนุ่มอยากขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้เธอถูกบูลลี่  แต่ทุกครั้งที่จะทักเธอ  น้ำเสียงกลับถูกกลืนหายไปในลำคอ  เขาจึงเอ่ยกับเธอเบาๆ ในใจว่า

              "ขอโทษนะ  ตามดาว"

              อยู่ทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าหญิงน่ารัก  ส่วนแพรวาเอง  ก็สารภาพกับเขาหลังจากขี้ขลาดมานาน  ว่าเป็นแผนการของเธอเอง  แต่ไม่มีใครกล้ายอมรับผิด  เพราะเรื่องเลยเถิดไปไกลซะแล้ว

              ตามดาวรู้สึกคุ้นหน้าชายลูกครึ่ง  เขาเหมือนเพื่อนตอนเด็ก  แต่ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะนึกถึง  เพราะเธอก้าวผ่านอดีตได้แล้ว  ให้อภัยหมดใจกับทุกสิ่งที่พวกเขาทำ  หญิงน่ารักจึงส่งยิ้มให้เขา  แล้วหันมาโฟกัสกับซัมเมอร์ที่อยู่ต่อหน้าเธอ

              "พาตามดาวไปกินข้าวหน่อยได้ไหม?"

              "จะกินข้าวหรือกินซัมเมอร์"

              ซัมเมอร์หยอกล้อ  แล้วก็สมหวังที่ตามดาวยิ้มออกแล้ว  แถมยังหัวเราะให้กับมุกตลกของอีกฝ่าย  ก่อนปล่อยวางเรื่องในอดีตไป  จนหมดสิ้น