บทที่ 10

 

          “คิก คัก” ลลิตน้อยกำลังเล่นปาลูกบอลอยู่ในคอกเด็กเล่นอย่างสนุกสนานแต่หูกลับคอยเงี่ยฟังบทสนทนาที่ห่างไปไม่ไกล

          “ผมต้องกราบขอโทษคุณหญิงด้วยนะครับที่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง” ลออจันทร์ยกมือไหว้ขอโทษอดีตเจ้านาย ครามรีบคุกเข่าเคียงข้างผู้เป็นภรรยาพร้อมกับรับผิดชอบร่วมกัน

          “เรื่องนี้ผมเองก็มีส่วนผิดด้วยครับ ถ้าหากผมไม่ดื่มจนขาดสติเรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น”

          คุณหญิงไพลินมองดูสองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก โบกมืออนุญาตให้ทั้งสองลุกขึ้น

          “ลุกมานั่งเก้าอี้ดี ๆ เถอะ วันนี้ฉันไม่ได้จะมาต่อว่าอะไร แค่อยากมาเห็นหน้าหลานเท่านั้น”

          ลออจันทร์กับครามมองหน้ากันอย่างงุนงงไม่นึกว่าเรื่องจะจบง่ายดายแบบนี้ เมื่อเห็นสายตาของคุณหญิงที่มองมาอย่างเมตตาก็ยอมลุกขึ้นมานั่งโซฟาโดยที่ครามยังคงนั่งตัวติดกันไม่ยอมห่าง

          “แล้วจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร แกคงไม่อยากให้ลลิตเป็นลูกนอกสมรสอีกต่อไปใช่ไหม” หญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างกังวลใจ น่าเสียดายที่หลานชายที่แท้จริงของท่านต้องมาระหกระเหินอยู่ข้างนอก

          “คุณแม่ไม่ต้องห่วงครับ ตอนนี้ผมกับลออจดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้วครับ”ครามตอบเพื่อคลายกังวล ลออจันทร์ที่นั่งอยู่ด้านข้างหน้าแดงระเรื่อด้วยความอาย

          คุณไพลินพูดไม่ออกเมื่อเห็นการแก้ปัญหาที่ฉับไวของลูกชาย ก่อนจะหันมาสนใจด้านลออจันทร์บ้าง

          “ลออ เลี้ยงลูกตัวคนเดียวคงเหนื่อยมากสินะ”

          “คุณหญิง ผม...”

          “เรียกคุณแม่เถอะ”

          “!!!!!”

          ลออจันทร์ทั้งตกใจและประหลาดใจเมื่อคุณไพลินยอมโอนอ่อนให้ตน จึงหันไปสบตากับครามด้วยความดีใจ

          “อะแฮ่ม ฉันเห็นแก่หลานของฉันหรอกนะ” เมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าก็นึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เห็นท่านเป็นคนใจยักษ์ใจมารหรือไรกัน

          “แอ้ ยา ยา”ลลิตยืนเกาะรั้วมองมาทางผู้ใหญ่ด้วยสายตาน่ารักน่าชัง คุณไพลินที่เห็นท่าทางของหลานชายก็ปรี่เข้าไปเล่นด้วยทันที ไม่สนใจลูกชายลูกสะใภ้คนใหม่ของท่านอีก

          “มามะ มาเล่นกับย่าดีกว่า”คุณไพลินหอมแก้มลลิตจนแก้มโย้ไปข้างหนึ่ง นึกชื่นชมลออจันทร์ที่เลี้ยงหลานของท่านออกมาได้จ้ำม่ำขนาดนี้

          “ยา ยา ยา”ลลิตที่ตอนนี้คิดว่าตัวเองต้องมัดใจหญิงวัยกลางคนตรงหน้าก็ปลดปล่อยความน่ารักอย่างเต็มที่

          ทีนี้ล่ะ เขาก็มีคนที่ช่วยหยุมหัวเจ้าพ่อโง่เพิ่มอีกคนแล้ว วะฮ่าฮ่า

          ช่วงสายหลังหนูน้อยลลิตถึงเวลานอนกลางวัน คุณไพลินก็ขอตัวกลับไปก่อนก่อนกลับไม่ลืมย้ำให้พาหลานชายไปเที่ยวที่บ้านใหญ่บ่อย ๆ ด้วย ลออจันทร์รับปากอย่างยินดีก่อนยืนส่งคุณหญิงขึ้นรถจากไป

          ครามโอบไหล่ลออจันทร์พากันเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะชักชวนลออจันทร์ไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในตอนบ่าย

          ลออจันทร์ต้องการซื้อของสดมาทำอาหารจึงรับปากชายหนุ่ม พร้อมกับนั่งลิสต์รายการที่ต้องซื้อเพิ่มอย่างจริงจัง ครามยิ้มขำก่อนจะขอตัวไปจัดการงานที่คั่งค้างในห้องทำงานระหว่างรอให้ลูกชายตื่นนอน

          เวลา 15.00

          “ฮ้าวววว แม่ะ แม่ะ” เสียงหาววอดมาพร้อมกับเสียงเรียกของลูกชายทำให้ลออจันทร์ผละออกมาจากห้องครัว

          “ลลิต ตื่นแล้วเหรอครับ มาล้างหน้ากันดีกว่านะ”

          “คิก คิก”

          ลลิตที่หลับไปตื่นหนึ่งรู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้น ครามที่แต่งตัวเสร็จลงมาด้านล่างจึงอาสาล้างหน้าให้ลูกน้อยและบอกให้ลออจันทร์ขึ้นไปแต่งตัว

          “แอ้ แอ้” เราจะไปไหนกันเหรอ

          ทารกน้อยได้แต่สงสัยก่อนที่จะโวยวายดังลั่นเมื่อครามใช้แรงเช็ดหน้าจนใบหน้าน้อย ๆ ของตนแดงเถือกไปหมด

          “แอ้ แอ้” เจ้าพ่อโง่นี่จะรังแกเขาให้ได้เลยใช่ไหม

          “พ่อลูกเล่นอะไรกันครับ” ลออจันทร์ที่เดินลงมาหลังจากเปลี่ยนเครื่องแต่งกายแล้ว เดินไปหาพ่อลูกที่ส่งเสียงครึกครื้น

          “มา มา มา” หม่าม้าลลิตเปียกไปหมดแล้ว

          ครามได้แต่ยิ้มแหยเมื่อเห็นผลงานของตน ลออจันทร์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจเมื่อเห็นสภาพเปียกปอนของพ่อลูกจึงไล่ให้ครามขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกรอบ

          “แอ้ แอ้”

          “โอ๋ ป๊ะป๋าเขาไม่ได้ตั้งใจให้ลูกเปียกหรอกนะครับ หนูยกโทษให้ป๊ะป๋าเถอะนะ”ลออจันทร์เห็นลลิตหน้าบึ้งตึงก็รีบกล่อมให้หนูน้อยสงบลง

         ใช้เวลาไม่นานทั้งครอบครัวก็อยู่บนรถครอบครัวคันใหญ่พร้อมสำหรับเดินทาง ลลิตกอดตุ๊กตาไดโนเสาร์คู่ใจไว้ไม่ห่าง ขาป้อมกวัดแกว่งบนที่นั่งคาร์ซีทอย่างอึดอัด

          “แม่ะ มา มา” หม่าม้าลลิตอึดอัด

          ลออจันทร์ที่นั่งข้างหลังมองดูท่าทางอึดอัดของลูกน้อยก็ได้แต่ใจแข็งเพื่อความปลอดภัยของลูกชาย

          “ลูกคงยังไม่ชินน่ะ” ครามที่รับหน้าที่เป็นคนขับรถเอ่ยกับลออจันทร์ที่นั่งด้านข้างเมื่อเห็นท่าทีพะวักพะวง

          “ครับ” ลออจันทร์ได้แต่ทำใจแข็งหลบสายตาลูกน้อยเบนไปยังครามที่แม้วันนี้แต่งตัวง่าย ๆ แต่ก็ยังดูดี ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนเมื่อมองไล่ตามแขนแกร่งไปถึงมือหนาที่จับพวงมาลัยรถก่อนจะเสหลบสายตาไปมองวิวทัศน์ด้านนอกแทน

          ครามยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางเขินอายของโอเมก้าหนุ่ม ในใจนึกไปถึงยามค่ำคืนที่ทั้งสองจะได้นอนร่วมห้องด้วยกันครั้งแรกก็อดตื่นเต้นแทบทนไม่ไหว

          รถแล่นเข้าไปจอดตรงช่องสำหรับผู้บริหารทำให้อยู่ติดกับทางเข้าห้างสรรพสินค้า ครามอาสาอุ้มลลิตที่ถูกห่อตัวด้วยชุดคุณหมีขึ้นมาอุ้มเอาไว้เอง ลออจันทร์ถือรถเข็นเดินนำพ่อลูกเข้าในโซนผักผลไม้

          “อูววว แม่ะ อูววว” หม่าม้าลลิตอยากกินแอปเปิ้ล

          ครามรวบร่างตุ้ยนุ้ยของลูกชายที่พยายามตะเกียกตะกายไว้แน่นยิ่งผ่านโซนผลไม้สีสด ลลิตยิ่งส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างตื่นเต้น

          ลออจันทร์รีบซื้อของสดที่จำเป็นก่อนจะรีบเข็นรถไปทางของใช้ในครัว ครามรวบร่างลลิตไว้แน่นขณะเดินผ่านเครื่องใช้ไฟฟ้ากันไม่ให้ลลิตมือซนคว้าไปเล่น

          “แอ้ แอ้” แน่นไปแล้ว

          “เลือกของเสร็จแล้ว เราไปทานข้าวด้านบนกันเถอะ” ครามเอ่ยบอกลออจันทร์เมื่อเห็นว่าเลือกของตามที่ต้องการไว้ในตะกร้าหมดแล้ว ก็รีบแย่งรถเข็นตรงไปยังแคชเชียร์ยื่นบัตรจ่ายเงินโดยที่ร่างบางไม่ทันทักท้วง

          ครามมือหนึ่งอุ้มลูกชายอีกมือโอบร่างลออจันทร์ขึ้นบันไดเลื่อนไปยังชั้นอาหารที่จองไว้ ชายหนุ่มเดินยังร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดัง พนักงานที่เห็นร่างสูงก็รีบเดินเข้ามาบริการทันที

          “เชิญคุณครามทางนี้ครับ”

          “หม่ำ หม่ำ” ลลิตที่กัดหางไดโนเสาร์อยู่กวาดสายตาสำรวจไปทั่วร้าน ได้กลิ่นหอมของอาหารท้องน้อย ๆ ก็เริ่มประท้วง

          “ขออาหารสำหรับเด็กอ่อนชุดหนึ่งด้วยนะ”ครามสั่งอาหารก่อนจะกำชับเมนูของลูกชายเป็นพิเศษ ลลิตที่เริ่มหิวตบมือกับถาดอาหารน้ำลายเริ่มไหลออกมาจากมุมปาก

          “อดทนแป็ปนึงนะครับคนเก่ง เดี๋ยวอาหารก็มาแล้ว” ลออจันทร์เช็ดมุมปากลูกชายด้วยผ้าอ้อมผืนเล็กรอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟด้วยความรวดเร็ว

          “หม่ำ อาาา” หิวแล้ว ลลิตหิวแล้ว

          ทารกน้อยทานอาหารเสร็จอย่างรวดเร็วจากนั้นก็นั่งมองลออจันทร์กับครามนั่งทานข้าวต่อ

          “คุณครามครับ คืนนี้ผมขอให้ลลิตมานอนกับเราได้ไหมครับ”ลออจันทร์รวบรวมความกล้าเอ่ยกับคนตรงหน้า

          “ได้สิ” ครามชะงักไปนิดนึงก่อนจะตอบตกลงอย่างง่ายดาย ลออจันทร์ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะทานอาหารที่ครามตักมาให้อย่างมีความสุขโดยไม่ทันสังเกตสายตาแวววับ

          หึหึ คิดว่ามีลลิตมานอนด้วยแล้วพี่จะไม่กล้าทำอะไรงั้นเหรอ เด็กน้อยจริง ๆ